เมื่อหัวใจเริ่มหอมหวานกว่าขนม

"บอกข้ามาตามตรงเถอะว่า แป้งสาลีชั้นดีล็อตใหม่ที่เจ้าซ่อนไว้ในห้องเก็บของนั่น... ตั้งใจจะอบเป็น 'โครאסซองต์' ให้ทหารหนุ่มหน้าหยกคนนั้น หรือจะเก็บไว้ทำขนมปังกระเทียมให้สามีตัวโตที่กำลังกวาดลานบ้านจนเหงื่อท่วมหัวกันแน่, แม่นางริน?" เสียงกระเซ้าเย้าแหย่ของป้าเหมยดังขึ้น พร้อมกับเสียงตำสมุนไพรในครกหินที่ดัง *โขลก... โขลก...* เป็นจังหวะ ราวกับจะล้อเลียนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของรินรดา หญิงสาวชะงักมือที่กำลังร่อนแป้งโฮลวีตเนื้อเนียนละเอียดในมิติลับ เธอกลอกตาขึ้นฟ้าเล็กน้อยอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะหันไปค้อนใส่สหายรุ่นพี่ผู้รู้ทัน "ท่านป้าก็... พูดจาเหลวไหลอีกแล้วนะคะ ข้าก็แค่เตรียมวัตถุดิบไว้ทำกำไรในตลาดวันพรุ่งนี้ต่างหากเล่า ช่วงนี้พวกคุณชายตระกูลหลี่เริ่มส่งคนมาสืบเรื่องสูตรขนมปังของเราแล้วนะเจ้าคะ ข้าจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด" "หึ! สาลี่เน่าพวกนั้นน่ะหรือจะสู้ฝีมือเจ้าได้" ป้าเหมยหัวเราะร่วน วางสากในมือลงแล้วเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นเนยสดแท้ที่ลอยอวนออกมาจากเตาอบพลังงานศิลาเวทมนตร์ทำให้หญิงสูงวัยต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ "แต่ว่านะริน... ข้าสังเกตมาหลายวันแล้ว ตั้งแต่อัศวินอัคนีผู้นั้นช่วยเจ้าไล่พวกอันธพาลตระกูลหลี่วันก่อน สายตาที่เขามองเจ้ามันไม่ได้มีแค่ความรู้สึกขอบคุณเหมือนตอนแต่งงานกันใหม่ๆ แล้วกระมัง? ยิ่งเวลาเขานั่งกินครัวซองต์ฝีมือเจ้าทีไร ดวงตาสفเขียวเข้มคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับยิ่งกว่าตอนนับเหรียญทองเสียอีก" รินรดารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู เธอรีบหันไปหยิบชามไม้มาบังหน้าตนเองไว้ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด "เขา... เขาจะไปคิดอะไรเล่าคะ เขาก็แค่สามีที่แต่งเข้ามาช่วยทำไร่ และ... และก็ชอบกินของหวานเป็นชีวิตจิตใจเท่านั้นแหละค่ะ" *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาอันชวนเขินอายพอดี รินรดารีบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมาสู่โหมดแม่ค้าและภรรยาผู้ขยันขันแข็ง เธอวางตะแกรงร่อนแป้งลงแล้วเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทีสงบ เบื้องหน้าคือร่างสูงใหญ่ของ 'อัศวิน' สามีหนุ่มผู้มีเรือนร่างกำยำตามแบบฉบับชายชาติทหาร แม้ในยามนี้เขาจะปลดประจำการมาสวมชุดผ้าฝ้ายดิบสำหรับทำไร่ไถนา แต่รัศมีความน่าเกรงขามและไหล่กว้างที่ดูอบอุ่นพึ่งพาได้นั้นก็ยังคงทำให้นางใจสั่นทุกครั้งที่ได้มอง สองมือหยาบกร้านของเขามีร่องรอยจากการทำงานหนัก แต่ยามที่เขายื่นห่อใบตองส่งมาให้รินรดา รอยยิ้มที่มุมปากกลับอ่อนโยนจนแทบละลาย "ข้าเก็บผลท้อป่าสุกงอมมาฝากเจ้า..." เสียงทุ้มต่ำเอื้อiเอือนออกมาอย่างไม่ค่อยคุ้นชินนัก อัศวินหลบสายตาเล็กน้อย ปลายหูของชายหนุ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "เห็น... เห็นเจ้าบอกว่าอยากเอามาทำทาร์ตผลไม้สดขายในตลาดวันพรุ่งนี้ ข้าเลยปีนขึ้นไปเก็บตรงยอดเขาด้านหลังมาให้ ลูกที่สุกที่สุดข้าคัดไว้ให้หมดแล้ว" รินรดารับห่อใบตองมาถือไว้ น้ำหนักของผลท้อที่หอมหวานทำให้ใจของนางกระตุกวูบ เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาคมกริบที่แฝงความห่วงใยไว้อย่างมิดชิด ความรู้สึกอุ่นวาบก็แผ่ซ่านไปทั่วอก นางพลันนึกถึงคำพูดของป้าเหมยขึ้นมาทันที—*บางที... ความสัมพันธ์ของเราในตอนนี้ มันอาจจะเลยคำว่า 'สามีภรรยาจำเป็น' ไปไกลลิบแล้วจริงๆ* "ขอบใจท่านมากนะคะ..." รินรดากล่าวเสียงเบา ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับ นางตั้งใจจะหยิบผ้ามาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้เขาตามสัญชาตญาณ แต่ทว่า... *พรึบ!* จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน ลมพายุหมุนลูกเล็กพัดพาเอาฝุ่นผงจากถนนหน้าบ้านเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย กลิ่นอายเวทมนตร์แปลกประหลาดที่คุ้นเคยลอยคละคลุ้งปะปนมากับกลิ่นหอมของเนย อัศวินเปลี่ยนสีหน้าในเสี้ยววินาที ร่างสูงก้าวมาบังหน้าภรรยาตัวน้อยไว้โดยอัตโนมัติ มือหนาเอื้อมไปกุมด้ามดาบเก่าที่เหน็บไว้ข้างเอวตามสัญชาตญาณนักรบ ดวงตาคมกริบหรี่ลงจ้องมองไปยังเงาร่างที่กำลังก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูรั้วไร่ "ไม่นึกเลยว่า... อดีตแม่ทัพผู้เกรียงไกรแห่งกอง 3 จะลดตัวลงมาซุกหัวนอนอยู่ในหมู่บ้านโสโครกแห่งนี้ กับแค่หญิงสาวขายขนมชั้นต่ำคนหนึ่ง" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มในชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นเงินชั้นดี ใบหน้าหล่อเหลาแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความริษยาและรอยยิ้มเหยียดหยาม—'หลี่เทียน' คุณชายรองแห่งตระกูลหลี่ คู่ปรับเก่าที่จ้องจะฮุบกิจการเบเกอรี่ของนางมาโดยตลอด และข้างกายเขาคือหญิงวัยกลางคนท่าทางเจ้าเล่ห์ แม่สามีเก่าของร่างเดิมที่ถูกนางตบหน้าสั่งสอนไปเมื่อคราวก่อน รินรดากัดฟันกรอด ดวงตาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธ นางก้าวออกมาจากด้านหลังของอัศวิน เอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณว่านางจัดการเองได้ "ลมอะไรหอบท่านผู้ดีตระกูลหลี่มาเหยียบเรือนไม้เก่าๆ ของพวกเราล่ะคะ? หรือว่าขนมปังร้านท่านขายไม่ออก จนต้องบุกมาขอซื้อสูตรลับถึงที่นี่กันแน่?" รินรดายกยิ้มมุมปาก น้ำเสียงเย้ยหยันกลับไปอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย หลี่เทียนแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองไปทั่วร้านก่อนจะหยุดอยู่ที่เตาอบเวทมนตร์ในครัว "ปากกล้าดีนี่! เจ้าคิดว่ามีสามีตกอับคอยปกป้องแล้วจะปีกกล้าขาแข็งได้งั้นรึ? บอกไว้ก่อนนะว่า ข้ามาวันนี้ไม่ได้มาเจรจา แต่ข้ามาเพื่อเตือน..." ชั่วพริบตานั้นเอง อัศวินที่ยืนเงียบมานานก็ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลจากสนามรบที่ถูกเก็บงำไว้ถูกปลดปล่อยออกมาจนหลี่เทียนและผู้ติดตามถึงกับหน้าถอดสี ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ถ้าไม่อยากให้มือคู่ที่ใช้จับดาบของข้า... ต้องเปื้อนเลือดสุนัขสกปรกอย่างพวกเจ้า ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ!" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเฉียบขาด ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำประนีประนอม มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่ทำเอาบรรยากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง รินรดามองแผ่นหลังกว้างของสามีด้วยหัวใจที่เต้นระทึก ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ความโกรธเกรี้ยว นางรู้ดีว่านี่ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของสงครามการค้าระลอกใหม่ที่ดุเดือดกว่าเดิม ทว่า... ก่อนที่หลี่เทียนจะทันได้กล่าววาจาใดโต้กลับ สายตากลับเหลือบไปเห็นห่อใบตองบรรจุท้อป่าในมือของรินรดา และกลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของ 'ครัวซองต์เลเยอร์ทองคำ' ที่ลอยโชยออกมาจากเตาอบในมิติพิเศษ ซึ่งกำลังอบอวลไปทั่วบริเวณจนกลบกลิ่นอายความตึงเครียดจนหมดสิ้น... หลี่เทียนสูดกลิ่นนั้นเข้าปอดลึกโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่แววตาโลภ ะจะฉายชัดขึ้นมา "หึ... ดูท่าทางขนมล็อตใหม่ของเจ้าจะหอมหวานยั่วยวนใจเสียจริงนะ รินรดา... ถ้าข้าเอาเรื่องที่เจ้าซุกซ่อนสิ่งนี้ไปบอกทางการในวันพรุ่งนี้ เจ้าคิดว่าร้านของเจ้าจะยังเปิดได้อยู่ไหม?" รินรดายิ้มเยือกเย็น นางก้าวเข้าไปประชิดตัวอัศวิน พร้อมกับเอื้อมมือไปประสานนิ้วเข้ากับมือหนาที่กำด้ามดาบไว้อย่างมั่นคง เพื่อส่งความเชื่อใจให้แก่กันและกัน "ถ้าเจ้ากล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว... ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า นรกที่อบด้วยเตาอบเวทมนตร์ มันหอมหวานทรมานจนเจ้าไม่มีวันได้กลับออกไปอย่างแน่นอน!" ตอนที่ 8: กลิ่นหอมแห่งการเอาคืนกำลังจะเริ่มต้นขึ้น... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!