ลูกค้ารายแรกที่ยอมควักเงินจ่าย

แป้งครัวซองต์ลามิเนตที่ผ่านการพับเนยฝรั่งเศสซ้ำถึงหกชั้นและพักแป้งในความเย็นของมิติลับจนได้ที่ กำลังนอนนิ่งสนิทอยู่ในถาดอบสเตนเลสสตีล รินรดากวาดสายตามองผลงานชิ้นเอกของตัวเองด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด เมื่อนึกถึงคำพูดถากถางของแม่สามีจอมปลอมและบรรดาญาติสามีหน้าเลือดที่เคยมาประกาศกรวดน้ำคว่ำขันไว้ที่หน้าประตูบ้านเมื่อวานนี้ *‘สะใภ้เก็บตกอย่างนาง คงทำได้แค่เก็บผักต้มกินไปวันๆ หากขายไม่ออกก็เน่าคาก้นครัวไปเถอะ!’* เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท แต่นั่นไม่ได้ทำให้หญิงสาวรู้สึกสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย กลับกัน... มันคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่จุดประกายไฟแห่งการกอบโกยกำไรในโลกแฟนตาซีแห่งนี้ต่างหากค่ะ! "กลิ่นนี่มัน..." เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่หน้าประตูห้องครัว ร่างสูงใหญ่ของอัศวินหนุ่มผู้เป็นสามีในนามก้าวเข้ามาโดยไร้ซุ่มเสียง ดวงตาคมกริบที่มักจะใช้มองข้าศึกในสนามรบ บัดนี้กลับกวาดมองไปที่ถาดครัวซองต์ผิวสีทองอร่ามราวกับเด็กน้อยกำลังจ้องมองของเล่นชิ้นโปรด มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบและไถดินยกขึ้นเกาขมับเบาๆ อย่างทำตัวไม่ถูก รินรดาหันขวับไปมอง พร้อมกับเอียงคอมองสามีหนุ่มผู้คลั่งรักเมนูนี้ยิ่งกว่าอะไรดี นางหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อหยอกล้อ "ท่านแม่ทัพค่ะ... ท่านทำหน้าเหมือนสุนัขจิ้งจอกกำลังจ้องจะขโมยไก่ในเล้าไม่มีผิด อยากทานใช่ไหมล่ะคะ?" อัศวินหนุ่มกระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความกระหายที่แสดงออกทางสีหน้าอย่างชัดเจนเกินไป เขาพยายามทำตัวให้ดูน่าเกรงขามเช่นเคย แต่กลิ่นหอมเนยสดที่ลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้องกลับทำลายภาพลักษณ์ความน่าเกรงขามนั้นจนย่อยยับ "ข้า... ข้าแค่ออกมาตรวจความเรียบร้อยรอบบ้าน ไม่ได้อยากกินสักหน่อย" "ปากแข็งเสียจริงนะคะ" รินรดายิ้มเยาะอย่างเอ็นดู นางหยิบที่คีบสแตนเลสขึ้นมา คีบครัวซองต์ชิ้นโตที่เพิ่งออกจากเตาอบร้อนๆ วางลงบนจานกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต "ถ้าไม่ได้อยากกิน แล้วทำไมต้องเดินตามกลิ่นมาตั้งแต่ท่านยังซ่อมรั้วสวนผักอยู่โน่นล่ะคะ?" ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมมองตามครัวซองต์สีทองที่ส่งควันกรุ่นๆ ขึ้นมาอย่างอดใจไม่ไหว ผิวกรอบนอกร่วนซุยจนส่งเสียงกรอบแกรบเบาๆ ยามที่เนื้อแป้งกระทบกับจาน ยิ่งเห็นรอยชั้นเนยที่ซ้อนกันเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับงานศิลปะ เขาก็ยิ่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่ไม่ใช่ขนมธรรมดา... นี่คืออาวุธทำลายล้างสติสัมปชัญญะของเขาชัดๆ! "ข้าขอซื้อ" เสียงทุ้มเอמהขึ้นด้วยความจริงจัง พร้อมกับมือหนาที่ล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบถุงผ้าใบเล็กที่บรรจุเหรียญเงินวาววับออกมาวางลงบนโต๊ะไม้ เสียงเหรียญกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งหนักแน่น "นี่คือค่าครัวซองต์... ไม่สิ ข้าเหมาหมดนี่เลย" รินรดากะพริบตาปริบๆ นางมองเหรียญเงินจำนวนมากที่วางอยู่ตรงหน้า สลับกับใบหน้าคมคายที่จริงจังเสียยิ่งกว่ายามออกศึก นางหัวเราะคิกคักในลำคอ "แหม... ท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ ถึงกับยอมควักเงินก้อนโตซื้อขนมจากภรรยาตัวเองเชียวหรือคะ? แบบนี้เขาไม่เรียกว่าซื้อหรอกค่ะ... เขาเรียกว่า *'เปย์'* ต่างหากล่ะคะ!" "เปย์?" อัศวินหนุ่มทวนคำด้วยความงุนงง คิ้วหนาย่นเข้าหากันเล็กน้อยตามประสาคนโบราณที่ตามไม่ทันคำศัพท์แสลงจากมิติคู่ขนานของภรรยา "ช่างมันเถอะค่ะ ถือว่าท่านฉลาดมากที่ยอมจ่ายเงินสดเป็นลูกค้ารายแรกของข้า" รินรดายื่นจานครัวซองต์ส่งให้เขาด้วยท่าทางภาคภูมิใจ "เอาไปทานให้หมดนะคะ แล้วคราวหลังถ้าอยากกินอีก... ต้องต่อแถวซื้อเหมือนชาวบ้านเขานะคะท่านสามี" ชายหนุ่มรับจานขนมมาด้วยความทะนุถนอม ราวกับมันคือคัมภีร์โบราณล้ำค่า เขากัดลงไปคำแรก เสียงผิวแป้งด้านนอกแตกกระจายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ตามด้วยความหอมมันของเนยแท้ที่ละลายละมุนในปาก ความกรอบนอกนุ่มในที่ผสานกันอย่างลงตัวทำให้ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นอย่างพึงพอใจ รสชาตินี้... ต่อให้ต้องควักเงินหมดตัว เขาก็ยินยอมพร้อมใจอย่างยิ่ง! ในขณะที่บรรยากาศในครัวกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความหวานชื่นจากการค้าขายครั้งแรก จู่ๆ เสียงทุบประตูก็ Wดังสนั่นหวั่นไหวจากหน้าบ้าน ตามด้วยเสียงแหลมแสบแก้วหูของป้าสะภานีที่ตะโกนเข้ามาอย่างไร้มารยาท "รินรดา! นังสะใภ้ตัวดี! แกเอาอะไรมาเผา ทำไมกลิ่นมันหอมเย้ายวนจนหมาข้างบ้านเหủaหอนไปหมดแบบนี้! ส่งสูตรมาให้ตระกูลเราเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องท่านผู้ใหญ่บ้านว่าแอบทำของผิดกฎหมาย!" รินรดาสบตากับสามี รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าพลันมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์เย็นเยียบที่เต็มไปด้วยความพร้อมในการฟาดฟัน "ดูเหมือนว่า... ลูกค้ารายที่สองผู้ไร้เชิญจะมาเคาะประตูบ้านเราแล้วนะคะท่านแม่ทัพ" รินรดาเอ่ยเสียงเบา รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ท่านช่วยอยู่เฉยๆ แล้วดูภรรยาคนนี้จัดการเก็บกวาดขยะเปียกหน้าบ้านให้สะอาดเอี่ยมอ่องเองค่ะ!" หญิงสาววางผ้ากันเปื้อนลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเดินไปยังประตูปิดตายด้วยฝེบเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง ขณะที่สามีหนุ่มผู้คลั่งรักรีบเคี้ยวครัวซองต์คำสุดท้ายลงท้องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมไปกุมด้ามดาบข้างกาย สายตาวาวโรจน์ขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าใครบังคับให้ภรรยาของเขาต้องหงุดหงิดในยามเช้าอันแสนสงบเช่นนี้ ปัง! เสียงประตูกระแทกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภและริษยาของป้าสะใภ้ที่อ้าปากเตรียมจะด่าทอต่อ แต่ยังไม่ทันที่คำพูดหยาบคายหลุดรอดจากริมฝีปาก รินรดากลับชิงยื่นหน้าเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงพลังจนอีกฝ่ายถึงกับผงถอยหลังกรูด "อยากได้สูตรหรือคะ? เชิญจ่ายมาก่อนสิคะ... สองพันเหรียญทองแดงสดๆ ร้อนๆ... ถ้าไม่มี ก็ไสหัวออกไปจากเขตบ้านฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" ป้าสะใภ้หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ อ้าปากค้างราวกับปลาขาดน้ำ ขณะที่รินรดายกแขนขึ้นกอดอก เชิดหน้าขึ้นอย่างเหนือกว่า พร้อมรอยยิ้มเยาะที่สะใจจนเลือดในกายสูบฉีด ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... เสียงฝีเท้าของม้าศึกจำนวนมากก็ดังสนั่นมาจากทางปากซอยหมู่บ้าน พร้อมกับธงสัญลักษณ์ประจำกองทัพหลวงที่โบกสะพัดฝุ่นตลบ เสียงตะโกนรายงานสถานการณ์จากทหารยามดังลั่นเข้ามาว่า — *“มีราชโองการด่วนจากเมืองหลวง! เชิญแม่ทัพอัศวินและภรรยาเข้าเฝ้าพระพักตร์ทันที!”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!