เปิดตัวครัวซองต์ชิ้นแรกกลางหมู่บ้าน

แป้งโดว์ชั้นดีที่ผ่านการรีดและพับสลับกับเนยแท้จนเกิดเป็นชั้นบางเฉียบกว่าร้อยชั้นถูกวางเรียงรายอยู่บนถาดไม้สนหอม แสงไฟสีส้มอุ่นจากเตาอบดินเผาที่รินรดาเพิ่งดัดแปลงขึ้นด้วยพลังจากมิติลับสาดส่องกระทบผิวแป้งที่เริ่มขึ้นฟูสวยงาม กลิ่นหอมละมุนของเนยสดแท้ที่ละลายผสานกับความหวานหอมของยีสต์ธรรมชาติเริ่มลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวขนาดเล็ก จนแม้แต่แมวลายสลิดที่นอนขดอยู่หน้าเตายังต้องสะดุ้งตื่นแล้วเงยหน้าขึ้นสูดจมูกฟุดฟิด รินรดายืนปาดเหงื่อที่ผุดพรายอยู่ข้างขมับด้วยหลังมือ ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น มือเรียวบางตวัดแปรงขนสัตว์ทาไข่ไก่ผสมนมสดลงบนผิวหน้าของเจ้าก้อนครัวซองต์รูปพระจันทร์เสี้ยวอย่างประณีต บรรจงทาทีละชิ้นด้วยความรักราวกับพวกมันเป็นงานศิลปะชิ้นเอก การทำเบเกอรี่ในต่างโลกที่ไร้ซึ่งเครื่องมือไฟฟ้าและเตาอบอัจฉริยะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ด้วยความช่วยเหลือจากมิติลับในห้วงจิตสำนึกที่เธอสามารถควบคุมอุณหภูมิและความชื้นได้ดั่งใจนึก ทุกอย่างจึงราบรื่นกว่าที่คาดคิดไว้มาก "ถ้าล็อตแรกนี้ทำราคาได้ดีพอ พรุ่งนี้ฉันจะซื้อแป้งสาลีคุณภาพสูงเพิ่มอีกเท่าตัว แล้วตบหน้าพวกป้าสะใภ้ที่เคยดูถูกว่าฉันเป็นแค่ภาระของบ้านหลังนี้ให้หน้าชาไปเลยค่ะ" รินรดายิ้มเยาะในใจ นึกถึงใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยาของญาติสามีที่เคยมาถากถางเธอไว้เมื่อวันก่อน แกร๊ก... เสียงประตูไม้เนื้อแข็งถูกผลักเปิดออกเบาๆ ร่างสูงใหญ่ของอัศวินก้าวเข้ามาในห้องครัว กลิ่นอายความชื้นจากหยาดน้ำค้างยามค่ำคืนและกลิ่นดินปะปนมากับร่างของชายหนุ่ม อดีตแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมาโชกโอน บัดนี้สวมเพียงเสื้อผ้าเนื้อหยาบสำหรับทำงานไร่ ใบหน้าคมเข้มมีหนวดเคราครึ้มเล็กน้อยเพิ่มความดิบเถื่อน ทว่าดวงตาสคมกริบคู่นั้นกลับอ่อนแสงลงทันทีเมื่อกวาดมองไปทั่วห้องครัว และหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางของภรรหาสาว อัศวินก้มหน้าลงสูดกลิ่นอากาศลึกล้ำ จมูกโด่งเป็นสันคมฟุดฟิดอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาคมกวาดมองถาดขนมสีทองอร่ามที่เรียงรายอยู่ตรงหน้า ความหิวโหยจากการทำงานหนักมาทั้งวันแทบจะมลายหายไปสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดล้ำที่ตีรวนอยู่ในอก "กลิ่นนี่... อะไรกัน?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความฉงน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยอย่างคนที่ไม่คุ้นเคยกับสิ่งแปลกปลอม รินรดาหันกลับมาสบตา เข้ากับดวงตาคมกริบที่มองมาด้วยแววตาหิวกระหาย... ไม่ใช่ความหิวโหยอาหารธรรมดา แต่เป็นสายตาของนักล่าที่เจอเหยียบอันโอชะ มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ เธอจงใจหยิบครัวซองต์ชิ้นที่อบเสร็จใหม่ๆ ส่งควันกรุ่นหอมกรุ่นขึ้นมาเตะจมูก ขยับเข้าไปใกล้สามีหนุ่มทีละก้าวช้าๆ "ของอร่อยค่ะ... ท่านพี่" เสียงหวานเอ่ยกระซิบเบาๆ ราวกับมนตร์สะกด "ขนมปังชนิดพิเศษที่รับรองว่าท่านไม่เคยลิ้มรสที่ไหนมาก่อนในอาณาจักรนี้แน่ๆ" อัศวินนิ่งงันไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นร้อนของภรรยาปะปนมากับกลิ่นเนยหอมกรุ่นที่เย้ายวนใจยิ่งกว่าสุราหมักชั้นดี สัญชาตญาณดิบของชายชาติทหารร่ำร้องให้ถอยห่างจากความอันตรายนี้ ทว่าสองเท้ากลับก้าวเข้าไปหาความหอมนั้นโดยไม่รู้ตัว มือหนาที่ผ่านการจับดาบมาโชกโอนยื่นออกไปหมายจะคว้าขนมชิ้นนั้น ทว่ารินรดากลับเบี่ยงตัวหลบด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ อย่างชอบใจ "ใจร้อนเสียจริงนะคะ ทหารกล้า... อยากชิมต้องมีข้อแลกเปลี่ยนค่ะ" รินรดากล่าว พลางยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูหนาของสามีด้วยน้ำเสียงเย้ายวน "ช่วยฉันยกเตาอบนี้ไปไว้ที่หน้าร้านพรุ่งนี้เช้า แล้วฉันจะให้คุณกินจนอิ่มหนำสำราญเลยค่ะ" อัศวินก้มมองภรรยาตัวน้อยที่กล้าต่อรองกับเขาอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นอย่างจนใจ ตั้งแต่แต่งงานกันมา หญิงสาวตรงหน้าเปลี่ยนไปราวกับคนละคน จากกวางน้อยขี้ขลาดกลายเป็นแม่เสือสาวเจ้าเล่ห์ที่ทำให้หัวใจแกร่งดั่งหินผาของเขาเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ และก่อนที่อัศวินจะได้เอ่ยปากตกลง เสียงทุบประตูด้านนอกบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโวกเวกโวยวายของหญิงแก่ที่ทั้งคุ้นเคยและน่ารำカญใจยิ่งนัก "รินรดา! นังสะใภ้ตัวดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกซุกซ่อนอะไรไว้ข้างใน!" เสียงแผดแหลมของป้าสะใภ้ดังทะลุประตูเข้ามา ทำลายบรรยากาศหวานชื่นในห้องครัวลงในพริบตาเดียว อัศวินหน้าตึงขึ้นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างกำยำ ทว่ารินรดากลับคว้าแขนสามีไว้ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าสวย "ไม่ต้องรีบไปเปิดหรอกค่ะท่านพี่... ให้ป้าเขาพังเข้ามาเองดีกว่า เพราะฉันเตรียมเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ไว้รอท่าแล้วค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!