สัมผัสที่คุ้นชิน

ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮوسต์หรูใจกลางเมือง ยามนี้ช่างอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันเสียจนออกซิเจนรอบตัวเจือจางลงถนัดตา “คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ รณภพ” พิมพ์มาดาเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่อาบยาพิษ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบหน้าอันเย่อหยิ่งและเย็นชาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป หญิงสาวในวันนี้ไม่ใช่พิมพ์มาดาผู้เคยนั่งรอสามีกลับบ้านอย่างไร้ค่าคนเดิม เธอคือผู้บริหารสาวมือฉกาจผู้กุมชะตากรรมทางธุรกิจที่พร้อมจะบดขยี้ใครก็ตามที่บังAาญล้ำเส้นเข้ามาในชีวิต รณภพไม่ตอบคำชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีที่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้ระเบียบ ก้าวช้าๆ เข้าหาเธอราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม กลิ่นกายอายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยมาแตะนาสิก ปลุกเร้าความทรงจำอันมืดมนที่เธอพยายามฝังกลบมันลงไปในหลุมศพแห่งความเจ็บปวดมานานนับปี “ผมไม่ได้คิดจะทำอะไร... นอกจากทวงสิ่งที่เคยเป็นของผมคืน” เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเล็ดลอดจากริมฝีปากหยักลึกที่เคยเอื้อnเอ่ยคำพูดใจร้ายทำลายหัวใจเธออย่างไร้เยื่อใย ดวงตาคมกริบของเขาคู่นั้นแดงก่ำ เต็มไปด้วยความโหยหา รุ่มร้อน และสำนึกผิดที่สายเกินแก้ แต่มันใช้ไม่ได้ผลกับพิมพ์มาดาอีกแล้ว “ของของคุณ? น่าขันเสียจริง คุณรณภพ” เธอยกยมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน ขยับถอยหลังจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับบานกระจกใสบานใหญ่เบื้องหลัง “ฉันไม่ใช่สิ่งของ ไม่เคยเป็น และไม่มีวันกลับไปเป็นทาสทางอารมณ์ให้ผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างคุณย่ำยีเล่นอีกเด็ดขาด ไสหัวออกไปจากห้องของฉันซะ!” แต่รณภพกลับไม่ยอมถอย เขากลับสาวเท้าเข้ามาประชิด ร่างกายกำยำขนาบกั้นเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและบานกระจกเย็นเฉียบ มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ทันทีที่เธอทำท่าจะปัดป้อง แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันมั่นคงและเต็มไปด้วยความดื้อรั้นจนพิมพ์มาดากลั้นหายใจ “ปล่อยนะ!” “ไม่ปล่อย... ผมปล่อยคุณไปนานเกินไปแล้ว พิมพ์” ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างแก้มเนียน ความใกล้ชิดที่ไม่ได้สัมผัสมาเนนานนับปีส่งกระแสความวูบวาบแล่นพล่านไปทั่วร่างอย่างน่ารังเกียจ พิมพ์มาดากัดริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก เคมีอันตรายที่เคยผูกมัดทั้งคู่เข้าไว้ด้วยกันในอดีตยังคงทำงานอย่างทรงพลัง แม้สมองส่วนลึกจะร้องเตือนด้วยความเกลียดชัง แต่สรีระและร่างกายกลับสั่นสะท้านด้วยแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างดื้อดึง “คุณมันหน้าไม่อาย…” เธอกระซิบเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ไล้แตะลงบนโหนกแก้มอย่างทะนุถนอมราวกับเธอเป็นสิ่งของล้ำค่าที่เขาเกรงว่าจะแตกสลาย “ใช่... ผมมันหน้าไม่อาย” รณภพยอมรับอย่างไร้ข้อแก้ตัว ดวงตาคมก้าวร้าวแปรเปลี่ยนเป็นเว้าวอน “ต่อให้คุณจะเกลียดผม จะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผมให้จมดินแค่ไหน ผมก็ไม่สนอีกแล้ว พิมพ์... ขอร้องล่ะ มองผมสิ มองผู้ชายที่กำลังจะตายเพราะคิดถึงคุณคนนี้” สัมผัสที่คุ้นชิน... สัมผัสจากมือคู่นี้ที่เคยโอบกอด เคยลูบไล้ และเคยสร้างทั้งความสุขสมและบาดแผลเหวอะหวะในคราเดียวกันกำลังกร่อนเซาะเกราะกำบังอันแข็ง ิตของเธอทีละน้อย ความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้ใต้ก้นบึ้งของความแค้นพวยพุ่งขึ้นมาดั่งลาวาใต้พื้นพิภพ ริมฝีปากหยักโน้มลงมาประชิด พิมพ์มาดาเบี่ยงหน้าหลบเล็กน้อย แต่รณภพไวEว่า ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาฉกฉวยครอบครองเรียวปากอิ่มของเธอไว้อย่างเอาแต่ใจ จุมบิตแรกที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและโหยหาก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลลึกล้ำที่ชวนให้ละลาย รสชาติที่เธอคุ้นเคย รสชาติของความเจ็บปวดและความหวานล้ำที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก มือเล็กที่เคยระดมทุบตีอกแกร่งเพื่อขัดขืน ค่อยๆ อ่อนแรงลงและเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ความต้านทานทั้งหมดพังทลายลงในพริบตาเมื่อลิ้นร้อนชื้นรุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพัน กอบโกยลมหายใจของเธอไปจนหมดสิ้น ร่างกายของพิมพ์มาคาร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีลอยหายไปในอากาศ เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบแห่งความต้องการที่ต่างฝ่ายต่างโหยหามาเนิ่นนาน รณภพประคองร่างอรชรเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น อ้อมแขนแข็งแกร่งยกเธอขึ้นจนเรียวขาเนียนเกี่ยวพันรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ สัมผัสแนบชิดอย่างไร้รอยต่อทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วง เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงาน เขาพาเธอเดินถอยหลังจนแผ่นหลังนุ่มของเธอกระแทกเข้ากับโซฟาตัวยาวกลางห้อง ร่างหนาทาบทับลงมาอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจ ปลายนิ้วซุกซนของรณภพสอดแทรกเข้าไปใต้ร่มผ้าเนื้อดี ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดที่สั่นสะท้านภายใต้ปลายนิ้วของเขา ทุกสัมผัสคือการปลุกเร้าที่แม่นยำและช่ำชอง เขารู้จักทุกซอกทุกมุมของเรือนร่างนี้ดีเสียยิ่งกว่าตัวเธอเอง “อ๊ะ... รณภพ...” เสียงครางหวานเล็ดลอดจากริมฝีปากที่บวมเจ่อเมื่อฟันคมของเขาขบเม้มเบาๆ ที่ซอกคอขาวผ่อง ทิ้งรอยสีุ่กจางไว้เป็นเครื่องหมายแสดงความเป็นเจ้า ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนจากความแค้น ความเจ็บปวด และความเสน่หาอันบิดเบี้ยว กำลังหลอมรวมพวกเขาเข้าด้วยกันอย่างไร้ทางหลีกหนี พิมพ์มาดาแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความรัญจวนที่ยากจะปฏิเสธ ความโหยหาในอดีตที่ถูกชดเชยด้วยความเร่าร้อนในปัจจุบันทำให้สติสัมปชัญญะของเธอพร่ามัว เสื้อผ้าเนื้อแพรถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่ามกลางแสงไฟสลัวจากด้านนอกที่สาดส่องเข้ามา อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นจนแทบหลอมละลาย เสียงครางกระt่อนและเสียงหอบหายใจประสานกันก้องห้องกว้าง บทเพลงรักที่เต็มไปด้วยแรงโหยหาและการลงทัณฑ์ดำเนินไปอย่างดุเดือดและลึกซึ้ง ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทเป็นหนึ่งเดียวในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยพันธนาการแห่งอารมณ์ที่ไม่มีวันสะสาง แต่ทว่า... ในห้วงเวลาแห่งความสุขสมที่กำลังไต่ระดับขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอกลับแผดเสียงดังลั่นขึ้นทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนนั้นลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ รณภพขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอเธอต่อโดยไม่สนใจเสียงเรียกเข้า ทว่าพิมพ์มาดาชะงักกะทันหัน ดวงตากลมโตที่ฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำแห่งความสุขสมเมื่อครู่ กลับเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นชื่อและข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบอยู่ไม่ไกล *ข้อความจากเบอร์แปลก: "คุณพิมพ์มาดาคะ สามีของคุณ... กำลังสนุกอยู่กับฉันที่โรงแรมเอ็ม... รีบมาดูให้เห็นกับตาก่อนที่จะสายเกินไปนะคะ พร้อมรูปถ่ายแนบ..."* และภาพตัวอย่างขนาดเล็กบนหน้าจอนั้น... คือภาพของรณภพที่กำลังกอดจูบอยู่กับ "ศิรินทร์" หญิงสาวผู้เป็นต้นเหตุของรอยร้าวทั้งหมด เมื่อช่วงบ่ายของวันนี้เอง! พิมพ์มาดาผลักร่างหนาออกสุดแรงด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว ความรู้สึกผิดหวังและรังเกียจพุ่งทะยานขึ้นมาจุกอกจนแทบอาเจียน... นี่เขากล้าดียังไง ถึงกล้าใช้มือคู่นี้ที่เพิ่งสัมผัสเธอ ไปโอบกอดผู้หญิงสารเลวคนนั้น! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำความเจ็บปวดอันร้อนแรงนี้ในตอนที่ 11 นะคะ