เช้าวันที่ทุกอย่างสับสน

คราบน้ำตาบนหมอนผ้าไหมเนื้อลื่นยังคงทิ้งร่องรอยความชื้นเอาไว้ เป็นหลักฐานชั้นดีว่าค่ำคืนที่ผ่านมาไม่ได้เป็นเพียงฝันร้าย พิมพ์มาดากวาดสายตาคมปลาบมองร่างหนาที่ยังคงนอนหลับใหลอยู่เคียงข้าง เตียงนอนคิงไซส์ราคาแพงในห้องพักส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรูหลังนี้ กลายเป็นสนามอารมณ์ที่เธอและรณภพใช้มันทำลายและเยียวยากันและกันอย่างบ้าคลั่ง รสสัมผัสจากค่ำคืนอันเร่าร้อนยังคงกรุ่นอยู่ในความทรงจำ สัมผัสจากมือหนาที่เคยปัดป้องและหมางเมิน กลับกลายมาเป็นอุ้งมือร้อนผ่าวที่โอบกอด ลูบไล้ และกอบกุมทุกสัดส่วนเรือนร่างของเธออย่างเว้าวอน เสียงทุ้มต่ำที่เคยเอ่ยคำดูแคลน ในยามนั้นกลับพร่าสั่นและพร่ำกระซิบคำว่า "ขอโทษ" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แนบชิดจนลมหายใจแทบหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว รณภพในยามนี้ไม่ใช่ผู้ชายคนเดิมที่เคยผลักไสเธอลงจากเตียงด้วยความรังเกียจเมื่อหลายปีก่อน หากแต่เป็นอดีตสามีที่ยอมแม้กระทั่งคุกเข่าลงอ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความเมตตาจากผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกนี้ช่างเปราะบางและบีบคั้นหัวใจ เธอยอมจำนนต่อแรงปรารถนาอันร้อนแรงที่เขาหยิบยื่นให้ ไม่ใช่เพราะหัวใจยังคงโหยหาความรักโง่เขลาเหล่านั้น หากแต่เป็นเพราะร่างกายและจิตวิญญาณที่กระหายการแก้แค้น ต้องการให้เขาลิ้มรสความทรมานจากการถูกครอบงำและทอดทิ้งในเวลาเดียวกัน พิมพ์มาดาลุกขึ้นนั่งช้าๆ ผ้าห่มนวมผืนหนาร่วงหล่นลงเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่เต็มไปด้วยรอยจุมพิตสีแดงกุหลาบ ซึ่งเป็นร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่เขาฝากฝังไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เธอขยับกายหนีความอบอุ่นจากร่างกายของเขาอย่างระมัดระวัง ไม่อยากให้ผิวเนื้อต้องสัมผัสกันอีกแม้แต่นศุลีเดียว ความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาจากสะโพกและแก่นกลางกาย เป็นหยาดหยดแห่งความจริงที่ตอกย้ำว่า คืนก่อนเธอได้มอบกายให้เขาไปจนหมดสิ้น ทั้งที่ตั้งใจจะปิดตายประตูหัวใจดวงนี้ไปตลอดกาล "ตื่นเช้าจังนะพิมพ์..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นด้วยความงัวเงีย พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่พยายามจะเอื้อมมารวบเอวบางเข้าไปกอดจากด้านหลัง แต่พิมพ์มาดาไวกว่า เธอเบี่ยงตัวหลบอย่างเย็นชา ปรายตามองผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ "ปล่อยค่ะคุณรณภพ เราไม่มีธุระอะไรที่จะต้องมานอนกอดกันบนเตียงแบบนี้อีก" เสียงหวานเอ่ยเรียบสนิท บาดลึกและไร้เยื่อใยราวกับน้ำแข็งขั้วโลก รณภพชะงักค้าง ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความสุขสมจากค่ำคืนอันยาวนานแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดระคนเว้าวอน เขาชันตัวขึ้น นั่งมองแผ่นหลังเปลือยเปล่าของอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกจุกแน่นในอก รอยแผลเป็นจากอดีตที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมา กำลังย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาอย่างสาสมในทุกๆ วินาทีที่ลมหายใจเข้าออก "เรื่องเมื่อคืน... มันไม่ใช่แค่เซ็กส์นะพิมพ์ คุณก็รู้" รณภพพยายามหาเสียงของตัวเองให้กลับมาปกติ แม้ว่าหัวใจจะร้าวรานกับท่าทีหมางเมินนั้น "ผมรู้ว่าผมเลว ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมเคยทำมันสมควรถูกเกลียด แต่ได้โปรด... มองหน้าผม อย่าทำเหมือนผมเป็นแค่อากาศธาตุแบบนี้เลย" พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเยียบเย็นจนน่ากลัว เธอกระชับเสื้อคลุมผ้าไหมสวมทับเรือนร่าง พลางหันกลับไปสบตาเขาตรงๆ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววอ่อนโยนและจงรักภักดี บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกคำพูดของเขาให้แหลกละเอียด "แล้วคุณอยากให้ฉันมองคุณเป็นอะไรคะ? สามีผู้แสนดีอย่างนั้นเหรอ? หรือคนที่เคยเซ็นใบหย่าเขี่ยฉันออกจากชีวิตเหมือนก้อนกรวดข้างถนน?" พิมพ์มาดาย้อนถาม น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่ทรงพลังจนรณภพถึงกับพูดไม่ออก "จำใส่สมองของคุณเอาไว้รณภพ ว่าเมื่อคืนมันเกิดขึ้นเพราะอะไร... มันเป็นแค่เกมที่ฉันยอมเล่นด้วย เพื่อให้คุณรู้ซึ้งถึงความรู้สึกของการถูกครอบครองและถูกปฏิเสธในเวลาเดียวกัน ก็เท่านั้นเอง" คำพูดนั้นบาดลึกราวกับคมมีดกรีดลงบนเนื้อสดๆ รณภพหน้าซีดเผือด เขารู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะโกรธ เปลือกตาหนากะพริบถี่เพื่อขับไล่ความร้อนผ่าวที่เอ่อล้นขึ้นมาที่ขอบตา ผู้ชายที่เคยคุมเกมธุรกิจนับหมื่นล้าน พ่ายแพ้อย่างราบคาบต่อหน้าผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันไปไหนรอด "ต่อให้คุณจะเกลียดผม จะลงโทษผมด้วยวิธีไหน ผมก็ยอม..." รณภพกัดฟันกรอด น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความเจ็บปวดระคนดื้อรั้น "แต่คุณไม่มีวันปฏิเสธความจริงได้หรอกพิมพ์... ว่าร่างกายของคุณ ร่างกายที่สั่นสะท้านอยู่ในอ้อมกอดผมเมื่อคืน มันบอกความจริงทุกอย่างว่าคุณยังจำความรู้สึกของเราได้" "คุณมันหลงตัวเองไม่เปลี่ยน!" พิมพ์มาดาตวาดกลับด้วยความโกรธกรุ่นที่ถูกจี้จุดเปราะบาง ใบหน้าสวยเฉี่ยวยกยิ้มเยาะหยัน "ความรู้สึกเหรอคะ? สำหรับฉัน มันก็แค่การปลดปล่อยความอัดอั้น และบางที... ฉันก็แค่อยากลองดูว่า สุนัขที่เคยวิ่งตามศิรินทร์ จะยังรักษาคำสัตย์ซื่อได้สักแค่ไหนเวลาที่อยู่ใต้ร่างของฉัน" เปรี้ยง! คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รณภพหน้าชาดิก ความสำนึกผิดและบาปกรรมในอดีตโถมเข้าใส่จนหายใจไม่ออก ศิรินทร์... ชื่อนี้คือตราบาปที่เขาไม่มีวันลบเลือน และมันก็กลายเป็นอาวุธชั้นดีที่พิมพ์มาดานำมาใช้กรีดแทงหัวใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้ความปรานี ก่อนที่บรรยากาศภายในห้องจะดิ่งลึกลงสู่ความมืดมนไปมากกว่านี้ เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้น ก๊อกๆๆ! จังหวะการเคาะที่หนักแน่นและผิดเวลา ทำให้ทั้งคู่ชะงักและหันไปมองพร้อมกันด้วยความตกใจ พิมพ์มาดาขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย ที่นี่คือชั้นบนสุดของอาคารชุดไร้ผู้คนพลุกพล่าน การจะขึ้นมาถึงระเบียงห้องนี้ได้มีเพียงทางเดียวคือลิฟต์ส่วนตัวที่ต้องใช้คีย์การ์ดระดับผู้บริหารเท่านั้น รณภพรีบคว้ากางเกงสแล็คมาสวมอย่างลวกๆ ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขาก้าวเท้าเดินไปที่ผ้าม่านโปร่งสีขาว ก่อนจะกระชากมันออกเพื่อดูว่าใครคือผู้บุกรุกยามเช้า ทว่า ภาพที่ปรากฏตรงหน้าผ่านกระจกใส ทำให้รณภพถึงกับยืนแข็งทื่อ เลือดในกายเย็นเฉียบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็งขั้วโลก ลลมหายใจติดขัดอยู่ที่ลำคอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ที่เบื้องหลังกระจกบานนั้น... ศิรินทร์ยืนอยู่ ผู้หญิงในชุดสูทเข้ารูปดูภูมิฐาน ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มอย่างประณีตบัดนี้ซีดเซียวและบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาคู่คมจดจ้องทะลุกระจกเข้ามาภายในห้องด้วยแววตาน่ากลัว มือข้างหนึ่งของเธอกำโทรศัพท์มือถือแน่น จนข้อนิ้วขาวซีด แต่สิ่งที่ทำให้รณภพแทบหยุดหายใจ... ไม่ใช่การปรากฏตัวของศิรินทร์ หากแต่เป็นเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สองขวบเศษ ที่ยืนอยู่ข้างกายเธอ เด็กชายคนนั้นสวมเสื้อผ้าชุดเอี๊ยมสีฟ้าสดใส ใบหน้ารูปไข่ จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะดวงตากลมโตคู่นั้น... มันคือพิมพ์เขียวที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองอย่างไร้ที่ติ และที่สำคัญที่สุด... ซองเอกสารสีน้ำตาลประทับตราผลตรวจทางการแพทย์ ที่ศิรินทร์ถือชูขึ้นมาแนบกระจกให้เขาเห็นอย่างชัดเจน ตัวอักษรบนหน้าซองเอกสารปรากฏชื่อผลการตรวจ DNA ระหว่าง "รณภพ" กับเด็กชายปริศนา ที่ระบุผลความเข้ากันได้ถึง 99.99% อย่างเด่นชัด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำความเจ็บปวดอันร้อนแรงนี้ในตอนที่ 12 นะคะ