สายตาที่เปลี่ยนไป

"คุณกำลังทำอะไรในห้องทำงานส่วนตัวของฉันคะ... คุณรณภพ" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ และเปี่ยมไปด้วยอำนาจของพิมพ์มาดา ดังขึ้นจากกรอบประตูเบื้องหลัง ทำลายความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมนี้จนแทบหายใจไม่ออก รณภพสะارتเล็กน้อย มือหนาที่กำลังถือแฟ้มเอกสารสีดำสนิทสั่นเทาโดยไม่ตั้งใจ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ชายหนุ่มผู้เคยถือไพ่เหนือกว่าในทุกๆ ด้านตลอดสามปีที่ผ่านมา บัดนี้กลับรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยสายตาคู่คมของอดีตภรรยา สายตาที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว ความเจ็บปวด หรือความอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่เลย มีเพียงความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสิ่งที่ขวางหน้า แฟ้มเอกสารในมือของเขาเปิดค้างอยู่... หน้ากระดาษแผ่นแรกที่บรรจุรูปถ่ายของเด็กชายวัยสองขวบ ดวงตากลมโต คิ้วเข้ม และริมฝีปากที่ถอดแบบมาจากพิมพ์บล็อกเดียวกับรณภพอย่างไร้ที่ติ กำลังจ้องมองกลับมาที่เขา ราวกับเป็นกระจกเงาสะท้อนความจริงอันโหดร้าย ที่เขาโง่เขลาเกินกว่าจะมองเห็นในยามที่ยังมีสิทธิ์ "พิมพ์..." รณภพเปล่งเสียงออกมาได้เพียงแค่นั้น ลำคอของเขาราวกับถูกบีบรัดด้วยความตกตะลึงและคำถามนับพันที่อัดอั้นอยู่ภายใน "นี่มัน... หมายความว่ายังไง เด็กคนนี้..." พิมพ์มาดายกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนเรียวปากสีพีชนั่นช่างไร้ความรู้สึก เป็นรอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในใจของคนมองจนเจ็บแปลบ เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก หรือแม้แต่จะวิ่งเข้ามาแย่งเอกสารคืน เธอกลับกอดอกแล้วค่อยๆ ก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าวอย่างมั่นคง ส้นสูงกระทบกับพื้นไม้อย่างเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความพินาศของเขาเอง "ของส่วนตัวค่ะ คุณรณภพ" เธอกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าเขา ระยะห่างระหว่างกันเพียงแค่คืบ แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนอยู่คนละฟากฝั่งของมหาสมุทร "และดูเหมือนว่าคุณกำลังละเมิดความเป็นส่วนตัวของฉันอย่างอุกฉกรรจ์ ทั้งในบ้านหลังนี้ และในชีวิตของฉันด้วย" "พิมพ์ ตอบผมสิ!" คราวนี้รณภพทนเก็บความร้อนรนไว้ไม่ไหว เขาขยับตัวเข้าหาเธอ มือใหญ่เอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้โดยอัตโนมัติ แรงบีบไม่ได้รุนแรง แต่มันเต็มไปด้วยความสั่นเทาและความกระวนกระวายใจ "เด็กคนนี้คือใคร... ลูกของเราใช่ไหม? ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกผม ทำไมคุณถึงใจร้ายกับผมนัก!" พิมพ์มาดาก้มมองมือหนาที่เกาะกุมแขนเธออยู่ แววตาของเธอฉายประกายเย้ยหยันออกมาวูบหนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเขาตรงๆ "ใจร้ายเหรอคะ?" เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่บาดลึกยิ่งกว่ามีดโกน "คำนี้ไม่น่าจะออกจากปากคนที่เคยบอกว่าเด็กในท้องฉันเมื่อสามปีก่อนเป็น 'ภาระ' หรอกนะคะ... คุณลืมไปแล้วหรือไง ว่าวันนั้นที่คุณเซ็นใบหย่าให้ฉัน คุณพูดว่าอะไรบ้าง" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเสียบแทงหัวใจของรณภพราวกับคมหอก ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมาหลอนหลอน วันที่เขาเย็นชา ผลักไสไล่ส่งเธอออกจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย วันที่เธออุ้มท้องอ่อนๆ ร้องไห้จนแทบขาดใจ แต่เขากลับมองว่ามันคือ "มารยา" เพื่อรั้งตัวเขาไว้กับศิรินทร์ ผู้หญิงที่เข้ามาฉวยผลประโยชน์ในยามที่เขาตาบอด "ตอนนั้นผม... ผมมันโง่ พิมพ์ ผมไม่รู้..." เสียงของรณภพขาดห้วง ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายเดือนระเบิดออกมาพร้อมกับความเจ็บปวด เขารู้สึกหายใจไม่ออกเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไปในอดีต "ใช่ค่ะ คุณโง่ และตอนนี้คุณก็ยังโง่ที่คิดว่า ทุกอย่างบนโลกนี้จะรอคุณอยู่ที่เดิม" พิมพ์มาดากระชากแขนตัวเองหลุดจากการเกาะกุมของเขาอย่างเด็ดขาด เธอเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารนั้นปิดลงเสียงดัง *ปัง!* ก่อนจะเก็บมันเข้าลิ้นชักแล้วล็อกกุญแจต่อหน้าต่อตาเขา "เด็กคนนี้มีพ่อค่ะ... แต่ไม่ใช่คุณ ผู้ชายที่ชื่อรณภพตายไปจากชีวิตของฉันตั้งแต่วันที่เราหย่ากันแล้ว" "ไม่! พิมพ์! คุณจะกีดกันผมจากการเป็นพ่อไม่ได้!" รณภพสติหลุด เขาพุ่งตัวเข้าไปโอบกอดร่างระหงของเธอไว้จากด้านหลัง สองแขนแข็งแรงรวบเอวบางเข้าหาตัวแน่น ฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นที่เขาเคยโหยหาและโง่เขลาพอที่จะทิ้งขว้างมันไป ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียน ทำให้พิมพ์มาดาสั่นสะท้อนเล็กน้อย แต่เธอกลับไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนอย่างที่เขาคาดคิด "ปล่อยนะคะ..." เธอเอ่ยเสียงพร่า ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อสัมผัสคุ้นเคยจากอดีตสามีโอบล้อมรอบกาย กลิ่นอายเฉพาะตัวที่เคยทำให้เธอยอมจำนนครั้งแล้วครั้งเล่ากำลังปลุกเร้าไฟระอุบางอย่างขึ้นมาในความเงียบ "ไม่ปล่อย... ผมไม่ปล่อยเด็ดขาด" รณภพกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเวทนา ริมฝีปากร้อนผ่าวไล่แตะเบาๆ ที่ลาดไหล่เปลือยเปล่าภายใต้เสื้อสูททำงาน ทำให้หัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบ เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ สามปีที่ผ่านมา เธอสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาห่อหุ้มหัวใจ เพื่อไม่ให้ความอ่อนแอทำร้ายตัวเองได้อีก แต่สัมผัสจากอ้อมกอดนี้... สัมผัสที่เคยให้ทั้งความสุขสมและน้ำตา กำลังพังทลายเกราะป้องกันของเธอลงทีละน้อย ความเร่าร้อนที่แฝงอยู่ในลมหายใจของเขาทำให้เลือดในกายสูบฉีด ร่างกายของทั้งคู่ต่างจดจำสัมผัสของกันและกันได้อย่างแม่นยำ รณภพพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวกลายเป็นความปรารถนาอันล้ำลึกที่ถูกกดทับไว้เนิ่นนาน มือใหญ่วางทราบลงบนเอวคอดกิ่ว บีบกระชับเข้าหาเรือนร่างของเขาอย่างไร้ช่องว่าง "คุณเกลียดผมได้นะพิมพ์..." เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ ดวงตาคมกริบฉายแววเว้าวอนระคนเร่าร้อน "ลงโทษผมให้สาสม... ทำลายผมให้ตายทั้งเป็นก็ได้ แต่ขอร้อง... อย่าบอกว่าผมไม่มีสิทธิ์ในตัวลูก และอย่าผลักไสผมให้ออกจากชีวิตคุณอีกเลย" พิมพ์มาดาสบตาเขานิ่ง ภายในอกคลื่นอารมณ์ซัดสาดรุนแรง ความแค้น ความเจ็บปวด และความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้กำลังตีรวนกันจนแยกไม่ออก เธอยกมือขึ้นแตะแผงอกกว้างของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะของอดีตสามี เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่เธอจะเหยียดยิ้มเย้ายวนออกมาอย่างท้าทาย ในเมื่อเขาอยากเจ็บปวดนัก... เธอก็พร้อมจะมอบบทเรียนแสนสาหัสให้เขาได้ลิ้มรส "อยากได้สิทธิ์นั้นคืนเหรอคะ?" พิมพ์มาดากระซิบเสียงหวานเยียบเย็น เธอยื่นมือไปโอบรอบลำคอแกร่งของเขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ... ว่าคุณยังมีค่าพอที่จะยืนอยู่ข้างๆ ฉันและลูก" สิ้นคำท้าทายนั้น รณภพก็ไม่รอช้าอีกต่อไป เขาประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มของเธอทันทีอย่างโหยหาและดุดัน จุมพิตที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นและแรงปรารถนาอันร้อนแรงถูกถ่ายทอดผ่านรสจูบที่ลึกล้ำและวาบหวาม ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของร่างบางภายใต้ชุดทำงานอย่างชำนาญและเรียกร้อง บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวเริ่มร้อนระอุขึ้นทุกขณะ ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับความโหยหาที่ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม พิมพ์มาดาหลับตาลงรับสัมผัสที่คุ้นเคย ปล่อยให้ความวาบหวามนี้ครอบงำสติสัมปชัญญะ แม้ลึกๆ ในใจจะรู้ดีว่า เกมนี้กำลังจะอันตรายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ทว่า... ในวินาทีที่ไฟรักกำลังโหมกระหน่ำจนทั้งคู่แทบหลอมละลายรวมเป็นร่างเดียวกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณรณภพคะ! ดิฉันรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น... เปิดประตูให้ศิรินทร์เดี๋ยวนี้เลยนะคะ!" เสียงแหลมสูงของศิรินทร์แผดดังทะลุบานประตูไม้เข้ามา ทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนและดึงสติของทั้งสองคนให้กลับมาสู่โลกแห่งความจริงในเสี้ยววินาที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "รสรินกลิ่นกำมะหยี่" เสมอมานะคะ