เกมซ้อนเกม

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกวางลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสอย่างแรง จนเสียงของมันกระแทกความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ให้แตกกระจาย พิมพ์มาดานั่งไขว่หางอยู่หลังเก้าอี้ผู้บริหารตัวใหญ่ ใบหน้าเรียบเฉยราਤถูกฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตา ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองชายหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ราวกับเขาก็เป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในห้องนี้ ไม่ใช่ผู้ชายที่กำลังดิ้นรนแทบขาดใจเพื่อไขว่คว้าเธอคืนมา "คุณไม่มีสิทธิ์เอาเรื่องนี้มาเป็นเงื่อนไข..." เสียงทุ้มต่ำของรณภพลอดไรฟันออกมาอย่างอดกลั้น เขายันสองมือลงกับขอบโต๊ะโน้มตัวเข้าหาเธอ ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความเครียดจัดจากการอดนอนและความกดดันรอบด้าน "พิมพ์... โปรดเข้าใจว่าโปรเจกต์นี้มันหมายถึงอะไร มันคืออนาคตของบริษัทเรา..." "บริษัท *'เรา'* อย่างนั้นหรือคะคุณรณภพ?" พิมพ์มาดาทวนคำ หัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างเย้ยหยัน น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ถ้าฉันจำไม่ผิด เราหย่ากันมาสามปีแล้วนะคะ และบริษัทนี้... ในทางกฎหมายแล้ว มันคืออาณาจักรที่คุณเคยไล่ตะเพิดผู้หญิงโง่ๆ คนหนึ่งออกมามือเปล่าต่างหาก ทำไมคะ? พอไม่มีฉันคอยจัดการเบื้องหลังให้ทุกอย่าง มันเริ่มพังทลายจนคุณต้องวิ่งแจ้นมาขอความช่วยเหลือจากฉันแล้วหรือไง" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้สันจมูกโด่งเป็นสันของรณภพกระตุกวูบ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก ภาพในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ... ภาพที่เขามองข้ามหยาดน้ำตาของเธอ ภาพที่เขาปล่อยให้ศิรินทร์เข้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของภรรยาในบ้านหลังเดียวกัน และความเย่อหยิ่งจองหองที่ทำให้เขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีวันไปไหนได้พ้น แต่ตอนนี้... พิมพ์มาดาคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้เขาได้ตายไปแล้ว เหลือเพียงแต่นักบริหารกลยุทธ์มือฉกาจ ผู้หญิงที่กุมชะตากรรมของเขาไว้ในกำมืออย่างสมบูรณ์แบบ "ผมยอมรับผิด..." รณภพหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ก่อนจะลืมตาขึ้นมองเธอด้วยแววตาเวทมนตร์ที่เต็มไปด้วยความเวทนาและโหยหา "ผมมันโง่เง่าเองที่มองไม่เห็นค่าคุณในวันนั้น แต่ตอนนี้ผมกำลังชดใช้มันอยู่ พิมพ์... ให้โอกาสผมได้แก้ตัวเถอะนะ" "การแก้ตัวของคุณ มันราคาแพงเกินไปค่ะ" พิมพ์มาดายืดตัวขึ้นเต็มความสูง เธอลุกขึ้นเดินอ้อยอิ่งเข้าไปใกล้เขา กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมอำพันโชยแตะจมูก รอรณภพให้หัวใจเต้นระส่ำด้วยความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าอย่างไม่รู้ตัว เธอหยุดยืนตรงหน้าเขา ห่างกันเพียงแค่คืบ นิ้วเรียวยาวภายใต้เล็บเจลสีนู้ดหรูหราเอื้อมขึ้นแตะปกเสื้อสูทราคาแพงของเขาอย่างแผ่วเบา ลูบไล้ปะปนกับความเย้ายวนที่จงใจทรมานใจคนมอง "เลือกเอาค่ะระหว่าง... เซ็นสัญญาอนุมัติงบประมาณมหาศาลเพื่อช่วยโปรเจกต์ของบริษัทคุณตามที่ฉันต้องการ กับ... การเดินออกไปจากห้องนี้ แล้วปล่อยให้ศิรินทร์ คู่รักแสนหวานของคุณ รับผิดชอบความพินาศที่จะเกิดขึ้นเอาเอง" รณภพกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ศิรินทร์กำลังรอเขาอยู่ที่ห้องทำงานส่วนตัว หล่อนโทรหาเขาไม่ต่ำกว่าสิบสายตั้งแต่เช้าเพื่อทวงสัญญาเรื่องดินเนอร์และการเปิดตัวควงคู่กันออกงานสังคมในคืนนี้ แต่ในขณะเดียวกัน โปรเจกต์พันล้านนี้คือลมหายใจสุดท้ายที่จะกู้ชื่อเสียงของบริษัทตระกูลรณภพกลับคืนมาได้ มันคือการบังคับให้เขาต้องเลือก... ระหว่างผู้หญิงที่สร้างปัญหาให้ชีวิตเขาพังทลาย กับอดีตภรรยาที่เขายังคงรักฝังใจและต้องการไถ่บาปด้วยลมหายใจทั้งหมดที่มี "คุณใจร้ายมากพิมพ์..." รณภพกระซิบเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ใกล้ชิด ใบหน้าของเขาโน้มลงมาหาเธอโดยสัญชาตญาณ ความโหยหาพุ่งพล่านจนยากจะต้านทาน มือหนาเอื้อมไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ "คุณรู้ว่าผมไม่มีทางเลือกอื่น... คุณรู้ว่าคนเดียวที่ผมต้องการในชีวิตนี้คือคุณ ไม่ใช่ศิรินทร์!" พิมพ์มาดาไม่ดิ้นรนขัดขืน เธอกลับยกย่องมุมปากขึ้นอย่างท้าทาย ปล่อยให้ร่างแน่งน้อยแนบชิดกับแผงอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ เคมีอันร้อนแรงระหว่างคนทั้งคู่ยังคงทำงานอย่างดุร้าย แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด ร่างกายของพวกเขากลับจดจำสัมผัสของกันและกันได้อย่างแม่นยำ "ถ้าต้องการฉันนัก..." เสียงกระซิบของเธอกลั้วหัวใจด้วยความเย้ายวนอันตราย มือเรียวเลื่อนจากปกเสื้อขึ้นมาคล้องลำคอแกร่งของเขาไว้ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคม "ก็แสดงให้ฉันเห็นสิคะว่าคุณกล้าพอที่จะตัดผู้หญิงคนนั้นออกไปจากชีวิตอย่างเด็ดขาดจริงๆ หรือเปล่า... คืนนี้ ที่คอนโดมิเนียมส่วนตัวของฉัน ถ้าคุณกล้าพอที่จะเดินไปบอกศิรินทร์ต่อหน้าว่าคุณเลือกฉัน และปล่อยให้หล่อนยืนเคว้งอยู่คนเดียวเหมือนที่ฉันเคยถูกทิ้งไว้... ฉันอาจจะพิจารณาเรื่องเซ็นสัญญาให้คุณ" สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลูบไล้ต้นคอของเธอทำเอารณภพแทบคลั่ง สติสัมปชัญญะที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาหมายจะครอบครองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เผยอยั่วเย้า แต่นายหญิงแห่งเกมนี้กลับเบี่ยงหน้าหลบอย่างนิ่มนวล ปล่อยให้ริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านแก้มเนียนไปอย่างน่าเสียดาย "อย่าลืมกติกานะคะ... คุณรณภพ" พิมพ์มาดาผละตัวออกจากอ้อมกอดของเขาอย่างไม่ไยดี จัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ด้วยท่าทางสง่างาม "เวลาของคุณเริ่มเดินแล้วค่ะ" รณภพยืนมองแผ่นหลังระหงที่เดินทอดน่องออกจากห้องประชุมไปอย่างมั่นอกมั่นใจ ความรู้สึกพ่ายแพ้ผสมปนเปกับความเร่าร้อนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด เขาหมัดมือแน่นด้วยความคับแค้นใจ แต่กระนั้น หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นระทึกใจอย่างประหลาด เมื่อกลับมาถึงห้องทำงานส่วนตัว ศิรินทร์กอดอกรออยู่ด้วยสีหน้าบึ้งตึง หล่อนส่งเสียงฮึดฮัดทันทีที่เห็นหน้าเขา "รณภพ! คุณหายไปไหนมาคะ ปล่อยให้ฉันรอจนเบื่อ แถมโทรหาก็ไม่รับสาย รู้ไหมว่าคืนนี้งานเลี้ยงการกุศลสำคัญแค่ไหน ทุกคนรอเราอยู่นะคะ" รณภพยืนนิ่งเงียบ มองผู้หญิงที่เคยคิดว่าเป็นสรวรรค์ของชีวิต แต่บัดนี้กลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่น่ารำคาญ ภาพใบหน้าเย่อหยิ่งและแววตาท้าทายของพิมพ์มาดาวาบขึ้นมาในหัว พร้อมกับเดิมพันครั้งใหญ่ที่แขวนชีวิตของเขาไว้บนเส้นด้าย เขาตัดสินใจแล้ว... ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก, เอ่ยปากพูดประโยคที่ทำให้ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจแทบสิ้นสติ "ศิรินทร์... เราเลิกกันเถอะครับ คืนนี้ผมไม่ไปงานกับคุณ และคุณช่วยเก็บของออกจากห้องของผมให้เรียบร้อยภายในคืนนี้ด้วย" ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของร้านกาแฟหรูหราใต้ตึกสำนักงาน พิมพ์มาดากำลังนั่งจิบชาเอิร์ลเกรย์ร้อนๆ อย่างใจเย็น โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นเตือนข้อความเข้าจากสายสืบส่วนตัวที่เธอจ้างไว้ เธอกดเปิดอ่านข้อความนั้นด้วยรอยยิ้มพึงใจ ทว่า... รอยยิ้มบนเรียวปากของเธอกลับต้องแข็งค้างทันที เมื่อสายตาเลื่อนไปเห็นภาพถ่ายใบล่าสุดที่แนบมาพร้อมกับรายงาน... ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบคนหนึ่งที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากรณภพราวกับพิมพ์เดียวกัน กำลังเดินจูงมืออยู่กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง... ผู้หญิงที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีตัวตนอยู่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำความเจ็บปวดอันร้อนแรงนี้ในตอนที่ 14 นะคะ