บทที่ 40

"เจ้ากำลังเล่นกับไฟที่เผาผลาญได้แม้กระทั่งวิญญาณ ฉินเฟิง... รู้ตัวหรือไม่ว่าสิ่งที่เจ้าทำลงไป มันมิใช่แค่การท้าทายอำนาจข้า แต่มันคือการประกาศสงครามกับกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์!" เสียงคำรามของจักรพรรดิโลหิตก้องกังวานอยู่ในห้วงมิติที่บิดเบี้ยว ท่ามกลางซากปรักหักพังของวิหารโบราณที่สั่นสะเทือน ฉินเฟิงยืนตระหง่านอยู่บนแท่นศิลาที่แตกละเอียด เลือดสดๆ ไหลรินจากบาดแผลที่หัวไหล่ แต่นัยน์ตาของเขากลับเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น "กฎเกณฑ์ของสวรรค์งั้นหรือ?" ฉินเฟิงเหยียดยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะตวัดดาบมังกรครามที่เต็มไปด้วยรอยร้าวในมือขึ้นชี้หน้าศัตรูคู่อาฆาต "ข้าเคยทำลายสวรรค์มาแล้วครั้งหนึ่งในชาติภพก่อน เหตุใดวันนี้ข้าจะทำมันอีกครั้งมิได้ หากกฎเกณฑ์ที่ว่านั้นมีไว้เพื่อปกป้องเศษสวะเช่นเจ้า ก็จงพังทลายลงไปพร้อมกับศีรษะของเจ้าเถิด!" เย่ชิงหลานที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก นางรีบโคจรพลังปราณเพื่อสลักค่ายกลลวงตาขวางกั้นระหว่างฉินเฟิงกับสมุนของจักรพรรดิโลหิต เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ใบหน้าที่งดงามตื่นตระหนกเล็กน้อยแต่แววตายังคงแน่วแน่ นางรู้ดีว่าหากฉินเฟิงพลาดเพียงเสี้ยววินาที ทั้งหมดที่พวกเขาสร้างมาจะมลายหายไปในชั่วพริบตา "ฉินเฟิง! อย่าให้โทสะครอบงำ พลังของมันไม่ใช่ปราณทั่วไป แต่มันคือไอสังหารที่กลืนกินจิตวิญญาณ เจ้าต้องดึงพลังจากจุดชีพจรที่สาม!" เย่ชิงหลานตะโกนก้องผ่านม่านพลัง ฉินเฟิงไม่หันกลับไปมอง แต่เขาตอบสนองด้วยการถอนหายใจยาว ปราณสีครามรอบกายเริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่การหมุนวนเพื่อโจมตี แต่เป็นการบีบอัดแก่นแท้พลังเข้าสู่จุดตันเถียนเพื่อระเบิดพลังครั้งสุดท้าย "ชิงหลาน รักษาสมาธิไว้... ข้าจะจบเรื่องนี้เสียที" จักรพรรดิโลหิตหัวเราะร่า เงาร่างสีดำมืดพุ่งทะยานเข้าหาฉินเฟิงราวกับอสูรกายกระหายเลือด ดาบในมือของมันเปล่งประกายสีชาดที่ทำลายทุกสิ่งที่สัมผัส กลิ่นคาวเลือดตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ การปะทะกันครั้งนี้รุนแรงจนชั้นบรรยากาศรอบวิหารฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ เสียงสนั่นหวั่นไหวดังราวกับโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย ฉินเฟิงเคลื่อนไหวราวกับสายฟ้าแลบ เขาไม่ได้ตั้งรับ แต่เลือกที่จะพุ่งเข้าหาวงล้อมของไอสังหาร ร่างกายของเขาถูกไอสีชาดบาดลึกจนเห็นกระดูก แต่เขากลับไม่สะดุ้งสะเทือน จิตวิญญาณของอดีตราชันย์ถูกกระตุ้นขึ้นจนถึงขีดสุด เขาซัดฝ่ามือออกไปหนึ่งครั้ง—ฝ่ามือเดียวที่รวบรวมเอาเศษเสี้ยวพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดในร่าง *เปรี้ยง!* คลื่นพลังปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดแสงสว่างจ้าไปทั่วอาณาบริเวณ ทุกอย่างเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่จักรพรรดิโลหิตจะกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว เลือดสีดำพุ่งออกมาจากปากของมัน ดวงตาที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้ฉายแววหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด "เป็นไปไม่ได้... เจ้า... เจ้าใช้เคล็ดวิชา 'หวนคืนสู่ความว่างเปล่า' ได้อย่างไร? วิชาที่สาบสูญไปเมื่อหมื่นปีก่อน!" จักรพรรดิโลหิตคำรามด้วยความเคียดแค้น ฉินเฟิงทรุดตัวลงคุกเข่าหนึ่งข้าง หอบหายใจรุนแรง แต่ใบหน้ายังคงนิ่งเฉยดุจหินผา "ความว่างเปล่าคือจุดเริ่มต้นของทุกสรรพสิ่ง และมันจะเป็นจุดจบของเจ้าเช่นกัน" ในขณะที่สถานการณ์ดูเหมือนกำลังเข้าทางฉินเฟิง ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของวิหารมาโดยตลอดก็ก้าวออกมา มันคือชายชราผู้สวมหน้ากากเหล็ก ซึ่งเป็นผู้ที่ฉินเฟิงเฝ้าระวังมาโดยตลอดแต่ไม่เคยเห็นตัวจริง ชายชราผู้นั้นปรบมือช้าๆ เสียงปรบมือที่ดังก้องราวกับเสียงเคาะโลงศพ ทำเอาบรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วกลับเย็นยะเยือกขึ้นไปอีก "ยอดเยี่ยม... ทั้งสองคนยอดเยี่ยมมาก" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ข้าเฝ้ารอดูมหาศึกนี้มานานนับร้อยปี เพื่อรอให้คนคนหนึ่ง 'ดึงพลัง' จนถึงขีดจำกัดเพื่อที่จะได้เปิดประตูบานนั้น" ฉินเฟิงหรี่ตาลง สัญชาตญาณนักรบเตือนภัยพิบัติครั้งใหญ่ เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่กลับพบว่าพลังปราณในร่างถูกสะกดไว้ด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น ชายชราเดินเข้ามาใกล้จักรพรรดิโลหิตที่ดูเหมือนจะก้มหัวให้แก่ผู้นี้อย่างนอบน้อม "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" ฉินเฟิงเค้นเสียงถาม ชายชราหยุดยืนตรงหน้าฉินเฟิง ก่อนจะหยิบเอาแผ่นป้ายโบราณสีทองอร่ามที่ฉินเฟิงจำได้ดี... มันคือส่วนหนึ่งของกุญแจมิติที่หายสาบสูญไปในตำนาน "ยินดีด้วยฉินเฟิง... เลือดของเจ้า พลังของเจ้า และความแค้นของเจ้า คือกุญแจดอกสุดท้ายที่ข้าต้องการ" ชายชราแสยะยิ้มภายใต้หน้ากาก "ตอนนี้... ถึงเวลาที่มังกรตัวนี้จะต้องทำหน้าที่สุดท้ายของมันแล้ว" ทันใดนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของฉินเฟิงก็ยุบตัวลง กลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ที่ไร้ก้นบึ้ง เย่ชิงหลานกรีดร้องสุดเสียงก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาฉินเฟิง แต่กลับถูกกระแสพลังมหาศาลผลักกระเด็นออกไป ร่างของฉินเฟิงร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะลับหายไป ดวงตาของฉินเฟิงกลับเบิกกว้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์บางอย่างบนข้อมือของชายชรา... สัญลักษณ์ที่สลักไว้บนดาบมังกรครามของเขาเอง! ความลับของชาติภพก่อนไม่ได้สิ้นสุดที่การทรยศของจักรพรรดิโลหิต แต่มันเริ่มต้นที่ใครบางคนที่อยู่เหนือกว่านั้น... และคนคนนั้นกำลังรอเขาอยู่ที่ก้นบึ้งของความมืดนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับโชคชะตาที่พลิกผันของมังกรครามท่องภพนะครับ