บทที่ 38

"หัวของมัน... วางไว้ตรงนั้นเสีย" เสียงทุ้มต่ำของฉินเฟิงดังก้องท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในโถงศิลาจารึกมังกร กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมกับกลิ่นอายอับชื้นของหินโบราณ ปลายดาบเล่มคมกริบในมือของเขาจ่ออยู่ที่ลำคอของยอดฝีมือระดับขุนพลแห่งจักรพรรดิโลหิต ซึ่งบัดนี้ร่างที่เคยองอาจกลับสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวจนไร้ทางสู้ เย่ชิงหลานยืนอยู่เบื้องหลัง ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ดวงตางดงามของนางจับจ้องไปที่ค่ายกลดาราที่กำลังแตกร้าวบนพื้นหิน มือเรียวบางสั่นระริกขณะคำนวณทิศทางของปราณมังกรที่รั่วไหลออกมา นางหันกลับมามองฉินเฟิง แววตาแฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด "ฉินเฟิง... อย่าได้ทำตามอารมณ์ หากสังหารคนผู้นี้เสียตอนนี้ ร่องรอยของจักรพรรดิโลหิตจะขาดช่วงทันที เราจะไม่มีวันตามหาที่ตั้งของวิหารลับพบ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อย ฉินเฟิงไม่หันไปมอง เขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของศัตรูที่เบิกโพลงด้วยความตระหนก "เจ้าคิดว่าจักรพรรดิโลหิตจะปล่อยร่องรอยให้คนอย่างพวกเราตามหาได้ง่ายๆ ป่านนี้มันคงนั่งหัวเราะร่าอยู่ในบัลลังก์เลือด รอเวลาให้เราเดินลงไปในกับดักด้วยตัวเอง การรักษาชีวิตขยะพวกนี้ไว้ มีแต่จะทำให้เราตกเป็นรอง" ฉับพลัน! ฉินเฟิงไม่รอฟังคำคัดค้าน ดาบในมือตวัดวูบผ่านอากาศเป็นเส้นแสงสีเงินที่งดงามและโหดเหี้ยมในคราวเดียว ศีรษะของขุนพลผู้นั้นกระเด็นหลุดจากบ่า เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดรดลงบนแผ่นศิลาจนเกิดเสียง 'ฉ่า' ราวกับน้ำร้อนราดบนเนื้อสด "ความเมตตาในสงคราม คือการทำลายตัวเอง ชิงหลาน เจ้าควรจำให้ขึ้นใจ" ฉินเฟิงสะบัดเลือดออกจากดาบก่อนจะเก็บเข้าฝักด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เย่ชิงหลานถอนหายใจยาว นางยอมรับว่าความเด็ดขาดของเขานั้นน่ากลัว ทว่าในโลกที่อ่อนแอกินผู้อ่อนแอเช่นนี้ ความนุ่มนวลคือความตาย "ถ้าเช่นนั้น เราจะทำอย่างไรต่อไป? ค่ายกลนี้ถูกล็อกด้วยตราประทับของจักรพรรดิโลหิต ข้าไม่สามารถคลายมันได้หากไม่มีเลือดของคนในราชวงศ์..." ฉินเฟิงหันกลับมา แววตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความครุ่นคิดที่ลึกซึ้ง เขาเดินเข้าไปใกล้เย่ชิงหลาน กลิ่นอายบุรุษที่หนักแน่นทำให้หญิงสาวชะงักไปชั่วครู่ "เลือดราชวงศ์งั้นรึ? เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าในตัวข้ามีอะไรไหลเวียนอยู่" เขาแบมือออก ปราณมังกรสีครามเข้มข้นทะลักออกมาจากฝ่ามือจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ปราณนี้ไม่ได้มีเพียงความร้อนแรง แต่มีความศักดิ์สิทธิ์ที่แม้แต่กำแพงศิลาโบราณยังต้องสั่นสะเทือนด้วยความเคารพยำเกรง "มังกรบรรพกาล... ไม่ใช่แค่ตำนานสินะ" เย่ชิงหลานพึมพำด้วยความทึ่ง "มันคือความจริงที่ข้าจะใช้ทวงคืนทุกอย่าง" ในขณะที่ทั้งสองกำลังเตรียมตัวจะบุกฝ่าเข้าไปในวิหารลับ เสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยไอสังหารที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง ความมืดที่ดูเหมือนจะก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างของบุรุษผู้หนึ่ง—จักรพรรดิโลหิต ผู้ที่ควรจะอยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้ กลับยืนอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว "เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ฉินเฟิง... ข้าไม่ได้รอให้เจ้าเดินไปหาข้า ข้าแค่รอให้เจ้า 'ส่งมอบ' ร่างกายที่เต็มไปด้วยปราณมังกรนี้มาให้ข้าถึงที่" ฉินเฟิงกระชับดาบในมือแน่น แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ ทันใดนั้น ผนังวิหารที่เคยเป็นศิลาแกร่งกลับแปรเปลี่ยนเป็นกระจกเงาสะท้อนภาพอดีตชาติที่เขาถูกสังหารซ้ำแล้วซ้ำเล่า เงาร่างของฉินเฟิงในชุดจักรพรรดิคนเก่าปรากฏขึ้นจากผนังกระจกพร้อมกับคมหอกที่จ่อเข้าที่หัวใจของเขาจากด้านหลัง! ความตายที่เคยผ่านมาแล้วกำลังจะย้อนกลับมาซ้ำรอยอีกครั้ง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอเวจีอันล้ำลึกไปกับมังกรครามท่องภพในบทนี้ครับ