บทที่ 35

"เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้วิญญาณโสมพันปีหลุดมือไปง่ายๆ เพียงเพราะคำขู่ไร้สาระของพวกสุนัขรับใช้จักรพรรดิโลหิตอย่างพวกเจ้าหรือ?" ฉินเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาไม่ได้หันไปมองกลุ่มนักฆ่าสวมหน้ากากเหล็กที่ล้อมรอบอยู่เลยแม้แต่น้อย สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่หยดเลือดสีทองที่กำลังหลอมรวมกับศิลาจารึกกลางหุบเขาอเวจี มือขวาของเขากำกระบี่มังกรครามไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ฉินเฟิง! อย่าได้โอหังให้มากนัก!" หัวหน้ากลุ่มนักฆ่ากระชากเสียงต่ำ พลางชักดาบอาบยาพิษสีม่วงออกมา "นายน้อยของเจ้าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่ถูกโยนลงเหว ครั้งนี้ข้าจะส่งเจ้าไปตามหาเขาในปรโลกเสีย!" เย่ชิงหลานที่ยืนอยู่เบื้องหลังฉินเฟิงขยับตัวอย่างแผ่วเบา นิ้วเรียวงามดีดลูกแก้วดาราศาสตร์ในมือขวา พริบตานั้น วงแหวนค่ายกลสีน้ำเงินก็ปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของเหล่านักฆ่า แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของนาง "พวกเจ้าประเมินความแค้นของเขาต่ำไป... และประเมินความเมตตาของข้าสูงเกินไป" เย่ชิงหลานกล่าวเสียงเย็นเฉียบ ฉินเฟิงขยับกายเพียงแผ่วเบา ร่างของเขากลายเป็นเงาเลือนรางในเสี้ยววินาที เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ปลายกระบี่มังกรครามก็พาดอยู่บนลำคอของหัวหน้ากลุ่มนักฆ่าเสียแล้ว ความเร็วระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ทั่วไปจะทำได้ มันคือวิชาตัวเบา 'ก้าวมังกรสยบฟ้า' ที่เขารีดเค้นพลังจากชีพจรลมปราณถึงขีดสุด "ใครส่งพวกเจ้ามา?" ฉินเฟิงถาม เสียงของเขาต่ำลึกและเยือกเย็นราวกับลมหายใจจากก้นบึ้งของขุมนรก หัวหน้ากลุ่มนักฆ่าตัวสั่นสะท้าน หยาดเหงื่อเย็นไหลซึมผ่านหน้ากาก "ข้า... ข้าไม่รู้! พวกเราเป็นเพียงเบี้ยที่ได้รับคำสั่งผ่านตราประทับโลหิต!" ฉินเฟิงแค่นยิ้ม "ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็หมดประโยชน์" ฉับ! กระบี่มังกรครามตวัดผ่านลำคออย่างไร้ปรานี เลือดสีเข้มสาดกระเซ็นลงบนพื้นหิมะสีขาวสะอาดจนกลายเป็นสีแดงฉาน ฉินเฟิงไม่แม้แต่จะชายตามองร่างที่ไร้วิญญาณ เขาก้าวเดินตรงไปยังศิลาจารึกที่บัดนี้เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังงานมหาศาลกำลังไหลทะลักออกจากรอยแตกของหินก้อนนั้น "เฟิง อย่าแตะต้องมัน! พลังนั่นไม่ใช่พลังเซียนปกติ แต่มันคือจิตสังหารของจักรพรรดิโลหิตที่ถูกกักขังไว้!" เย่ชิงหลานร้องเตือน นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้นจนแทบจะทำให้ชีพจรหยุดเต้น ฉินเฟิงหยุดชะงักครู่หนึ่ง เขาหลับตาลงสัมผัสถึงกระแสลมปราณที่พุ่งพล่านในร่าง ในชาติก่อนเขาเคยพ่ายแพ้ให้กับความประมาท แต่ในชาตินี้ เขาคือผู้ที่กำชะตาชีวิตไว้ในมือตนเอง เขาหันมามองเย่ชิงหลานด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อยก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม "หากข้าไม่ครอบครองพลังนี้ จักรพรรดิโลหิตก็จะใช้มันมาบดขยี้พวกเราในไม่ช้า ชิงหลาน... จงถอยไปให้ไกลที่สุด หากข้าพลาดพลั้ง จงอย่าได้หันหลังกลับมา" เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ประสานมือเป็นมุทราโบราณ ร่างกายของเขาลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีครามเข้ม หลอมรวมเข้ากับปราณมังกรที่ไหลเวียนอยู่ในกระดูกสันหลัง นี่คือการเดิมพันด้วยชีวิต การหลอมรวม 'จิตสังหารแห่งจักรพรรดิ' เข้ากับ 'กายามังกรคราม' หากสำเร็จ เขาจะเป็นผู้ไร้เทียมทาน แต่หากล้มเหลว ร่างกายของเขาจะระเบิดออกเป็นจุล ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะแตะลงบนศิลาจารึก จู่ๆ บรรยากาศรอบข้างก็หยุดนิ่ง กาลเวลาดูเหมือนจะถูกแช่แข็ง ใบไม้ที่กำลังร่วงหล่นหยุดค้างอยู่กลางอากาศ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง *ตึก... ตึก... ตึก...* ฉินเฟิงชะงักงัน เขาจำจังหวะการเดินนี้ได้แม่นยำ มันคือจังหวะการเดินของคนที่เขาเฝ้าสาบานว่าจะเด็ดหัวมาวางแท่นบูชาให้จงได้ "ช่างเป็นความพยายามที่น่าชื่นชม... เจ้ามดปลวกผู้กำเนิดใหม่" น้ำเสียงที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยอำนาจกดทับจนแผ่นดินแยกออก ฉินเฟิงหันกลับไปเผชิญหน้ากับความมืดมนนั้น แสงสีแดงฉานสาดส่องออกมาจากเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ มือขวาของเขาสวมถุงมือโลหิตที่ดูดกลืนแสงสว่างรอบข้างไปจนหมดสิ้น "จักรพรรดิโลหิต..." ฉินเฟิงคำราม ชื่อนี้ลอดผ่านไรฟันที่ขบเข้าหากันจนเลือดซึม ทว่าเมื่อร่างนั้นเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้แสงจันทร์สีเลือด ฉินเฟิงกลับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนร่างสั่นสะท้าน มือที่กำกระบี่อยู่ถึงกับสั่นเทาโดยไม่ตั้งใจ ใบหน้าของจักรพรรดิโลหิตที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้น... แท้จริงแล้วมันคือใบหน้าของเขาเอง... ใบหน้าที่เหมือนกับเขาทุกตารางนิ้วในตอนที่ยังเป็นจอมราชันย์เมื่อชาติก่อน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอเวจีอันล้ำลึกไปกับมังกรครามท่องภพในบทนี้ครับ