บทที่ 36

“เจ้าคิดว่าการที่ข้าปล่อยให้เจ้ารอดชีวิตมาถึงจุดนี้ เป็นเพราะความเมตตาปรานีงั้นหรือ?” เสียงของฉินเฟิงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจากขั้วโลกเหนือ เขาไม่ได้หันไปมองสตรีที่นั่งสั่นเทาอยู่ข้างกองไฟ หากแต่จ้องมองเปลวเพลิงสีครามที่กำลังลุกโชนอยู่ในฝ่ามือ ดวงตาคู่คมดุจพญาอินทรีสะท้อนภาพคมดาบที่อาบไปด้วยกลิ่นคาวเลือดของเหล่าศัตรูที่เพิ่งผ่านพ้นไป เย่ชิงหลานเงยหน้าขึ้น ดวงตางดงามของนางสั่นระริกก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ นางรวบรวมลมปราณในกายที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเอ่ยตอบ “ข้าไม่เคยคิดว่าท่านมีความเมตตาต่อศัตรู ท่านเพียงแค่ต้องการ 'หมาก' ที่มีค่าพอจะนำทางไปสู่ใจกลางค่ายกลดาราไร้ลักษณ์ต่างหาก และข้า... ก็คือหมากตัวที่ท่านเลือก” ฉินเฟิงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดังกังวานก้องไปทั่วถ้ำลึกที่มืดมิด “เจ้าฉลาด... ซึ่งความฉลาดของเจ้ามักจะทำให้ข้าหงุดหงิดเสมอ แต่เอาเถอะ ในโลกที่อ่อนแอถูกกินโดยผู้แข็งแกร่งเช่นนี้ การเป็นหมากที่มีชีวิตอยู่ได้ย่อมดีกว่าเบี้ยที่ถูกเขี่ยทิ้งลงหลุมศพ” เขาหยุดชะงัก นิ้วมือที่เรียวยาวแต่เต็มไปด้วยร่องรอยของการฝึกฝนกรีดลงบนอากาศ เกิดเป็นรอยแยกมิติสีเงินยวง “จักรพรรดิโลหิตไม่ได้ส่งเพียงแค่เงาเงาหนึ่งมาติดตามเรา แต่มันส่ง 'มือสังหารจากนรก' มาด้วย หากคืนนี้เจ้าหลับตาลงแม้เพียงเสี้ยววินาที ชีวิตของเจ้าจะไปโผล่ที่ยมโลกก่อนที่ข้าจะทันได้ตื่น” บรรยากาศในถ้ำเงียบงันลงทันที เสียงหยดน้ำจากผนังถ้ำที่เคยสม่ำเสมอกลับฟังดูเหมือนเสียงฝีเท้าที่ย่องเข้ามาใกล้ เย่ชิงหลานกระชับกระบี่ในมือแน่น ความอบอุ่นจากกองไฟดูเหมือนจะไร้ความหมายเมื่อเผชิญกับจิตสังหารที่แผ่พุ่งเข้ามาจากความมืดมิดภายนอก “พวกมันมาแล้ว...” เย่ชิงหลานกระซิบ ลมหายใจของนางแผ่วเบาและระมัดระวัง ฉินเฟิงยืนขึ้นเต็มความสูง ร่างกายของเขากำยำสมส่วนภายใต้ชุดสีดำสนิท ไอพลังมังกรสีครามเริ่มพวยพุ่งออกมาจากมวลกล้ามเนื้อ พลังลี้ลับที่ทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยว เขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัว ท่าทางนั้นมิใช่เพียงแค่ยอดฝีมือที่เก่งกาจ แต่คือจอมราชันย์ที่ผ่านการเข่นฆ่ามานับหมื่นศพ “คอยคุ้มกันแนวหลัง” เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ “หากใครก้าวข้ามเส้นเงาที่ข้าขีดไว้... สังหารทิ้งโดยไม่ต้องถามชื่อ” ทันใดนั้น เงาสีดำสนิทพุ่งทะลุผ่านผนังถ้ำเข้ามาเหมือนกลุ่มควัน พวกมันไร้ร่าง ไร้เสียง แต่เปี่ยมด้วยอาคมสังหารที่รุนแรงกว่านักฆ่าทั่วไปหลายเท่าตัว ฉินเฟิงไม่รอช้า เขาตบฝ่ามือลงบนพื้นหิน ศิลาแข็งแกร่งแตกกระจายกลายเป็นเศษหินที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศด้วยพลังปราณของเขา “กลอุบายเด็กน้อย” ฉินเฟิงคำรามเบาๆ เศษหินเหล่านั้นพุ่งเข้าใส่เงาดำด้วยความเร็วสูงดุจลูกธนูอาคม การปะทะเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา แสงสีครามและไอสีโลหิตสาดกระจายไปทั่วถ้ำ ฉินเฟิงเคลื่อนที่ผ่านเงาดำเหล่านั้นราวกับเงาพราย ทุกท่วงท่าที่เขาขยับคือการทำลายจุดตายของศัตรูอย่างไร้ปรานี เลือดสดๆ สาดกระเซ็นลงบนพื้นหิน แต่มันไม่ใช่เลือดของฉินเฟิง ขณะที่การต่อสู้กำลังดุเดือดถึงขีดสุด เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากทางเข้าถ้ำ ร่างของนักฆ่าคนหนึ่งถูกแรงอัดกระแทกจนกระดูกแหลกละเอียด แต่สิ่งที่ทำให้อารมณ์ของฉินเฟิงเปลี่ยนไปไม่ใช่จำนวนศัตรู หากแต่เป็นกลิ่นอายที่เขาสัมผัสได้... กลิ่นอายของคนผู้หนึ่งที่เขาไม่คิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ “มังกรคราม... ข้าล่ะรอเวลานี้มานานเหลือเกิน” เสียงที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความเคียดแค้นดังก้องมาจากความมืดหลังม่านควัน เย่ชิงหลานหน้าถอดสีเมื่อร่างของบุรุษผู้หนึ่งเดินเยื้องกรายออกมา เขาคือ 'ศิษย์พี่ใหญ่' แห่งสำนักเซียนฟ้าคราม ผู้ซึ่งทรยศต่ออุดมการณ์ของฉินเฟิงในอดีตชาติ และเป็นผู้ที่กุมความลับเรื่อง 'ดวงจิตมังกร' ของเขาเอาไว้ ฉินเฟิงหยุดเคลื่อนไหว สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความกระหายเลือดอย่างแท้จริง เขาค่อยๆ หันกลับไปมองบุรุษผู้นั้น “ข้าคิดว่าสุนัขรับใช้ของจักรพรรดิโลหิตจะมีฝีมือมากกว่านี้เสียอีก ที่แท้ก็เป็นเพียงคนทรยศที่ยอมขายวิญญาณเพื่อพลังเพียงหยิบมือ” “เจ้าจะเรียกข้าเช่นไรก็ได้!” ชายผู้นั้นแผดเสียง พลังปราณสีม่วงเข้มพุ่งออกมาจากร่างจนพื้นถ้ำสั่นสะเทือน “แต่ในเมื่อวันนี้เจ้าติดอยู่ในถ้ำตายแห่งนี้ ดวงจิตมังกรที่อยู่ในกายเจ้า จะต้องกลายเป็นของข้า!” ชายผู้นั้นขยับมือเพียงครั้งเดียว อักขระโบราณนับร้อยก็ปรากฏขึ้นปิดล้อมปากถ้ำทางออกเพียงทางเดียวเอาไว้ พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้แม้แต่ฉินเฟิงยังต้องขมวดคิ้ว เย่ชิงหลานพยายามจะร่ายค่ายกลสกัดกั้น แต่กลับถูกแรงกดดันนั้นซัดจนกระอักเลือดออกมา ฉินเฟิงขยับเท้าก้าวไปข้างหน้า แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นบางอย่างบนอกของศิษย์พี่ใหญ่ผู้นี้... มันคือตราประทับโลหิตชนิดเดียวกับที่ 'จักรพรรดิโลหิต' เคยใช้เพื่อควบคุมความเป็นตายของผู้อื่น และที่สำคัญกว่านั้น ตราประทับนี้กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับว่ามันไม่ได้ถูกใช้เพื่อควบคุมศิษย์พี่ใหญ่ แต่ถูกใช้เพื่อ 'เปลี่ยนร่าง' ของเขาให้กลายเป็นระเบิดฆ่าตัวตาย! ความลับที่น่าสะพรึงกลัวค่อยๆ กระจ่างขึ้นในใจของฉินเฟิง... ศัตรูของเขาไม่ได้ตั้งใจจะเอาชนะในศึกนี้ แต่นี่คือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อพรากวิญญาณมังกรไปพร้อมกับภูเขาทั้งลูก “ชิงหลาน! หนีไป!” ฉินเฟิงคำรามลั่นก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาศิษย์พี่ใหญ่ในจังหวะสุดท้ายที่ระเบิดโลหิตกำลังจะปะทุขึ้น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอเวจีอันล้ำลึกไปกับมังกรครามท่องภพในบทนี้ครับ