บทที่ 23

"เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าเดินออกไปจากที่นี่ได้จริงๆ อย่างนั้นหรือ ฉินเฟิง?" น้ำเสียงแหบพร่าดุจเสียงเหล็กครูดกับแผ่นหินดังสะท้อนก้องในโถงถ้ำมืดมิด กลิ่นอายคาวเลือดและไอสังหารเข้มข้นจนแทบจะกลั่นตัวเป็นหยดน้ำเกาะอยู่ตามผนังหิน ฉินเฟิงหยุดฝีเท้าลง ดวงตาคมกริบดุจดั่งใบมีดหรี่มองเงาร่างที่นั่งตระหง่านอยู่บนบัลลังก์กระดูกมนุษย์เบื้องหน้า เขามิได้หันหลังกลับไปมอง แต่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่จ้องจะบดขยี้กระดูกทุกท่อนในร่างให้แหลกละเอียด "จักรพรรดิโลหิต..." ฉินเฟิงเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่ลึกซึ้งถึงกระดูก "ในชาติภพก่อน ข้าพลาดพลั้งเพราะความประมาท แต่ในภพนี้... เจ้าไม่มีค่าพอแม้แต่จะให้ข้าชายตามองด้วยซ้ำ" เย่ชิงหลานที่ยืนอยู่เคียงข้างฉินเฟิงขยับกายเล็กน้อย มือเรียวงามของนางสั่นเทาขณะจับด้ามกระบี่ดาราศาสตร์ไว้แน่น นางรับรู้ได้ว่าค่ายกลรอบกายกำลังถูกกัดกร่อนด้วยพลังอำนาจที่เหนือกว่า ผืนดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเป็นจังหวะตามแรงชีพจรของปีศาจตนนั้น "ความทะนงตัวของเจ้ายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง" ร่างบนบัลลังก์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ไอสีดำมืดมิดแผ่ออกมาจากร่างราวกับกลุ่มควันพิษ "เจ้าคิดว่านายน้อยผู้ไร้ค่าจะสามารถต่อกรกับอำนาจแห่งโลหิตที่ข้าสะสมมานับพันปีได้งั้นหรือ? เจ้ากำลังเล่นกับไฟที่พร้อมจะเผาผลาญจิตวิญญาณของเจ้าให้สูญสิ้น" ฉินเฟิงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดังก้องกังวานด้วยพลังปราณที่เปี่ยมล้น "พลังที่แลกมาด้วยชีวิตผู้บริสุทธิ์นับล้านงั้นหรือ? เจ้าไม่ได้เรียกมันว่าพลังหรอก สิ่งที่เจ้ามีมีเพียงแค่ความหิวกระหายที่ไร้จุดจบต่างหาก" เขาก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าว ปราณมังกรครามระเบิดออกจากร่างอย่างรุนแรงจนหินรอบข้างแตกร้าว รัศมีพลังสีครามเข้มปกคลุมไปทั่วโถงถ้ำ บีบอัดจนกลุ่มควันดำของจักรพรรดิโลหิตต้องถอยร่นกลับไป "ชิงหลาน ถอยไป" ฉินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ "แต่ฉินเฟิง... พลังของมันไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะรับมือคนเดียวได้!" นางแย้ง สายตาเต็มไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด "เชื่อใจข้า" เขาหันกลับมามองนางเพียงชั่วครู่ แววตาของเขาไม่ได้มีความสับสนหรือหวาดกลัว มีเพียงความมุ่งมั่นดุจหินผาที่ไม่มีวันสั่นคลอน ทันใดนั้น ฉินเฟิงพุ่งทะยานออกไปดุจสายฟ้าฟาด ฝ่ามือของเขาควบแน่นด้วยปราณมังกรทะลวงผ่านอากาศจนเกิดเสียงแหลมดังบาดแก้วหู จักรพรรดิโลหิตแสยะยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันที่แหลมคมดุจสัตว์ร้าย มันยื่นมือที่เหี่ยวย่นออกมารับการโจมตีนั้นด้วยมือเปล่า *เปรี้ยง!* แรงปะทะส่งผลให้เกิดคลื่นพลังกระแทกกระจายออกไปรอบทิศทาง เสาหินขนาดใหญ่รอบโถงพังทลายลงมาเป็นฝุ่นผง เย่ชิงหลานรีบวาดมือกลางอากาศ สร้างม่านค่ายกลดาราศาสตร์ขึ้นมาป้องกันตนเองอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ใจของนางเต้นรัวดุจกลองศึก ฉินเฟิงสัมผัสได้ถึงความหนืดเหนียวของไอโลหิตที่พยายามจะแทรกซึมเข้าสู่จุดชีพจรของเขา มันเป็นพลังที่กัดกินและสูบเลือดเนื้ออย่างร้ายกาจ เขาขบกรามแน่น ปราณมังกรครามหมุนวนอยู่ในร่างอย่างบ้าคลั่ง เปลี่ยนสภาวะจากรุกเป็นการป้องกันอย่างฉับพลัน "เจ้าคิดจะสูบพลังของข้าไปใช้หรือ?" ฉินเฟิงคำราม "จงรับไปให้พอเสียให้เข็ด!" ฉินเฟิงเร่งเร้าพลังปราณมังกรภายในตัวจนถึงขีดสุด หลอดเลือดทั่วร่างปูดโปนขึ้นเป็นเส้นสายสีครามเรืองแสง เขาไม่ได้เพียงแค่ป้องกัน แต่นำพลังที่อีกฝ่ายพยายามสูบนั้นมา 'หลอมรวม' กับพลังปราณดั้งเดิมของตน ก่อนจะระเบิดมันย้อนกลับไปในคราวเดียว ร่างของจักรพรรดิโลหิตถอยกรูดไปเบื้องหลัง ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มเปลี่ยนเป็นความฉงนงงงวย "เป็นไปไม่ได้! เจ้าจะสามารถหลอมรวมพลังแห่งโลหิตเข้ากับวิชาลึกลับของเจ้าได้อย่างไร!" "ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่เป็นไปไม่ได้ สำหรับผู้ที่เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวัฏสงสารอย่างข้า" ฉินเฟิงก้าวเดินเข้าหาศัตรูอย่างช้าๆ แต่ละย่างก้าวที่เขาวางเท้าลง พื้นดินใต้รองเท้าหลอมละลายกลายเป็นแอ่งโลหะ "วันนี้คือวันสิ้นสุดของยุคสมัยของเจ้า และเป็นจุดเริ่มต้นของข้า" ทว่าในวินาทีที่ฉินเฟิงกำลังจะลงมือเผด็จศึก เสียงปรบมือแผ่วเบาดังขึ้นจากมุมมืดของโถงถ้ำ เสียงนั้นดูเยือกเย็นและแฝงไปด้วยความสนุกสนานอย่างน่าประหลาด "ช่างเป็นการต่อสู้ที่น่าตื่นตาตื่นใจเสียจริง... ฉินเฟิง" ร่างในชุดคลุมสีเงินยาวลากพื้นก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากครึ่งซีกสีขาวสะอาดตา แต่แววตาที่มองลอดออกมานั้นช่างดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด รอยยิ้มของเขาเหยียดกว้างขึ้นเมื่อเห็นฉินเฟิงชะงักฝีเท้า "ข้าขอโทษที่ต้องขัดจังหวะพวกเจ้า แต่ดูเหมือนว่า 'ข้อตกลง' ของเราจะเปลี่ยนไปแล้วนะท่านจักรพรรดิ" บุรุษปริศนาเอ่ยพลางเหลือบมองไปที่เย่ชิงหลาน "โดยเฉพาะเมื่อองค์หญิงผู้นี้... ไม่ได้มาเพียงลำพังอย่างที่เจ้าคิด" ฉินเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกถึงกระแสพลังที่ผิดปกติจากร่างของเย่ชิงหลาน นางไม่ได้ขยับตัว แต่นัยน์ตาของนางกลับเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์... "ชิงหลาน?" เขาเรียกชื่อนางเบาๆ ขณะที่หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ นางเงยหน้าขึ้นมองเขา รอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นกลับกลายเป็นรอยยิ้มที่เยียบเย็นที่สุดที่เขาเคยได้รับ "ข้าขอโทษนะฉินเฟิง... แต่ข้าไม่เคยบอกเจ้าใช่หรือไม่ ว่าข้าเองก็มี 'หน้าที่' ที่ต้องทำ" ดาบสั้นในมือของนางถูกแทงทะลุผ่านม่านค่ายกลที่นางสร้างขึ้นเอง และเป้าหมายของมันไม่ใช่ใครอื่น... หากแต่คือจุดตายกลางหลังของฉินเฟิงที่เขามิอาจป้องกันได้ทัน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 23 นี้และขอให้ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะครับ - มังกรครามท่องภพ