บทที่ 24

คมดาบสั้นอาบไอสังหารกรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู มันไม่ได้พุ่งมาเพื่อข่มขู่ แต่หมายจะบดขยี้กระดูกสันหลังของฉินเฟิงให้ละเอียดคามือ! ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความเย็นเยียบของคมเหล็กกล้าห่างจากผิวหนังเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ร่างของฉินเฟิงที่ดูเหมือนไร้ทางสู้กลับบิดองศาไปอย่างประหลาด ราวกับสายน้ำที่เปลี่ยนทิศทางในชั่วพริบตา เขามิได้หันกลับไปปะทะ แต่เขาทิ้งตัวลงต่ำแล้วหมุนตัวเหวี่ยงศอกเข้าปะทะกับข้อมือของเย่ชิงหลานอย่างแม่นยำดุจจับวาง *เคร้ง!* แรงปะทะมหาศาลทำให้ดาบสั้นร่วงหล่นลงพื้น เสียงโลหะกระทบหินดังกังวานก้องไปทั่วโถงค่ายกลที่กำลังสั่นคลอน ฉินเฟิงไม่รอช้า เขาพุ่งตัวไปด้านหน้า ฉวยโอกาสที่นางเสียหลักรวบเอวบางไว้ด้วยแขนเพียงข้างเดียว ก่อนจะกดร่างของนางลงกับพื้นหินเย็นเยียบ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัว "เจ้าตั้งใจจะฆ่าข้าจริงๆ หรือ... ชิงหลาน?" น้ำเสียงของฉินเฟิงเรียบเฉย เย็นยะเยือกราวกับยอดเขาหิมะที่ไร้กาลเวลา ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของหญิงสาวที่บัดนี้ไร้ซึ่งความเคารพยำเกรง มีเพียงประกายความดื้อรั้นที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด เย่ชิงหลานหอบหายใจถี่ ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีซีดขาว "มิตรสหายหรือศัตรู? ในโลกที่ข้าถูกทรยศซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจ้าคือตัวแปรที่ข้าไม่อาจควบคุมได้ฉินเฟิง! ความลับของเจ้า... พลังที่ไม่ได้มาจากปราณฟ้าดินแต่มันมาจากห้วงลึกของขุมนรกนั่น... เจ้าเป็นใครกันแน่?" ฉินเฟิงแค่นยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งบีบคางของนางไว้แน่นพองาม "ข้าคือคนที่รู้ว่าเจ้ากำลังถูกควบคุมด้วย 'ไอโลหิต' ของจักรพรรดิโลหิตไงล่ะ" คำกล่าวนั้นราวกับสายฟ้าฟาด เย่ชิงหลานชะงักกึก นัยน์ตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหวอย่างรุนแรง ความทรงจำที่ขาดหายไปในช่วงที่นางเข้าสู่สภาวะ 'จิตหลุดลอย' ขณะวางค่ายกลเริ่มย้อนคืนกลับมา นางไม่ได้ถูกควบคุมโดยสมบูรณ์ แต่นางกำลังถูก 'กัดกิน' จากภายในด้วยตราประทับเลือดที่ฝังอยู่ในจิตวิญญาณ "ข้า... ข้าพยายามขัดขืนมันแล้ว" เสียงของนางแผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน ฉินเฟิงคลายมือออกจากการกักขังเขาค่อยๆ พยุงนางขึ้นมาแล้วหันไปมองม่านค่ายกลที่กำลังแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ พลังงานสีแดงฉานเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างของกรงเล็บขนาดมหึมาที่ผนังโถง มันคือเจตจำนงของจักรพรรดิโลหิตที่ข้ามพ้นมิติเวลามาเพื่อปิดปากผู้ที่รู้ความลับของมัน "ถ้าเจ้าไม่อยากตายที่นี่ ก็จงรวบรวมสติให้มั่น พลังของเจ้าไม่ได้ไร้ค่า หากเจ้าใช้มันเพื่อทำลาย 'จุดเชื่อม' ของค่ายกลที่ถูกอาบด้วยเลือดนั่น" ฉินเฟิงกล่าวพลางกางมือออก ไอพลังมังกรสีครามเริ่มไหลเวียนรอบกายจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว เย่ชิงหลานสูดหายใจลึก นางสะบัดมือเรียกแผ่นยันต์ดาราศาสตร์ออกมา ดวงตาสีมรกตของนางเปล่งประกายเจิดจ้า "ข้าจะสร้างช่องว่าง... แต่เจ้าต้องเป็นคนลงมือปิดฉากมัน!" ทั้งสองประสานพลังกันอย่างไร้รอยต่อ แม้จะเพิ่งประดาบกันเมื่อครู่ แต่ในยามวิกฤต ความเข้าใจในเชิงกลยุทธ์ของทั้งคู่กลับผสานเข้าหากันอย่างน่าประหลาด ฉินเฟิงพุ่งทะยานเข้าหากรงเล็บสีแดงที่กำลังขยายตัว หมัดของเขาที่รวบรวมพลังมังกรบรรพกาลซัดเข้าใส่ใจกลางพลังงานอย่างดุดัน ไร้ซึ่งความลังเล *ตูม!* แรงระเบิดส่งผลให้โถงค่ายกลพังทลายลงครึ่งหนึ่ง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว ฉินเฟิงยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ในมือเขากำเศษเสี้ยวของจิตวิญญาณที่เปื้อนเลือดไว้แน่น มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันว่า จักรพรรดิโลหิตเริ่มแทรกซึมเข้ามาในเขตแดนของเขาแล้ว "จบเรื่องนี้แล้วสินะ" เย่ชิงหลานกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงขณะทรุดลงนั่ง "ยังหรอก..." ฉินเฟิงมองออกไปนอกช่องโหว่ของกำแพงที่พังลง ท้องฟ้ายามราตรีบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับหยดเลือด ไม่ใช่เพราะปรากฏการณ์ธรรมชาติ แต่มันคือสัญญาณเตือน ทว่า ทันใดนั้นเอง กลิ่นอายที่คุ้นเคยอย่างน่าสะพรึงกลัวก็แผ่ซ่านเข้ามาในโถง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะการเดินที่บ่งบอกถึงอำนาจอันล้นพ้นดังขึ้นช้าๆ จากความมืดมิดเบื้องหลังกำแพงที่พังทลาย "ข้าไม่คิดว่าข้าจะได้เจอกับ 'เศษซาก' ที่ข้าทิ้งไว้เมื่อชาติก่อนในร่างของมดปลวกเช่นเจ้า... ฉินเฟิง" เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดมิด ชายผู้มีดวงตาสีเลือดและใบหน้าที่ถอดแบบมาจากฉินเฟิงทุกประการยกเว้นรอยแผลเป็นรูปมังกรที่พาดผ่านลำคอ มันกวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยความเวทนา ก่อนจะหยิบจอกสุราที่บรรจุของเหลวสีแดงข้นขึ้นมาจิบอย่างใจเย็น ฉินเฟิงชะงักกึก มือที่กำเศษเสี้ยวจิตวิญญาณสั่นสะท้านเล็กน้อย เขาจำคนผู้นี้ได้ดี... คนที่ฆ่าเขากับมือในอดีตชาติ แต่ในยามนี้ ร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขากลับไม่ใช่แค่ร่างแยกธรรมดา แต่มันคือ 'จักรพรรดิโลหิต' ที่จุติลงมายังโลกใบนี้ด้วยตัวเอง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของมังกรครามท่องภพนะครับ