บทที่ 25

"เจ้ายังคงดวงแข็งเหมือนดั่งแมลงสาบไม่เปลี่ยน... ฉินเฟิง" น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่ขุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของขุมนรก มันแฝงไปด้วยอำนาจกดทับที่ทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยว ร่างของ 'จักรพรรดิโลหิต' ในชุดคลุมสีเลือดเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า กลิ่นอายคาวเลือดที่โชยออกมาจากตัวเขานั้นรุนแรงจนน่าคลื่นไส้ มันไม่ใช่แค่ไอสังหาร แต่มันคือกลิ่นอายแห่งความตายที่ถูกกลั่นกรองผ่านกาลเวลามานับพันปี ฉินเฟิงกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ หยดเลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นหญ้าที่แห้งกรัง ความเจ็บปวดจากอดีตชาติที่ถูกกระบี่แทงทะลุหัวใจยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ดวงตาของเขาไม่ได้สั่นไหวด้วยความกลัว แต่ทว่ามันกำลังลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน "จักรพรรดิโลหิต..." ฉินเฟิงเค้นเสียงผ่านไรฟัน "ในอดีตเจ้าใช้เล่ห์เหลี่ยมสังหารข้า แต่ในชาตินี้... อย่าได้หวังว่าสวรรค์จะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง" จักรพรรดิโลหิตเหยียดยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของเขากวาดมองร่างของฉินเฟิงราวกับกำลังมองดูของเล่นที่พังชำรุด "สวรรค์หรือ? ในสายตาของข้า สวรรค์ก็เป็นเพียงกรงขังที่รอวันพังทลายเท่านั้น ฉินเฟิง เจ้าคิดว่ากายาโลหิตที่ข้าสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเลือดของอัจฉริยะนับหมื่นคน จะพ่ายแพ้ให้กับเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้าหรือ?" เย่ชิงหลานที่ยืนอยู่ด้านหลังฉินเฟิงสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจนแทบหายใจไม่ออก นางรีบโคจรพลังปราณเพื่อปกป้องเส้นชีพจรของตนเอง ก่อนจะกระซิบเสียงสั่น "ฉินเฟิง... อย่าปะทะตรงๆ จิตสัมผัสของข้าบอกว่าร่างแยกนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่าเจ้า แต่มันกำลัง 'ดึงดูด' พลังจากชั้นบรรยากาศเพื่อเตรียมเปิดประตูมิติ!" ฉินเฟิงรับทราบคำเตือนนั้นด้วยการพยักหน้าเบาๆ เขาไม่ได้มองไปที่ตัวศัตรูโดยตรง แต่กลับมองไปที่ 'เศษเสี้ยวจิตวิญญาณ' ในมือของตน หากเขาสามารถผสานจิตวิญญาณนี้เข้ากับเคล็ดวิชา 'หมื่นมังกรสะท้านฟ้า' ได้ทันเวลา เขาอาจจะมีโอกาสสร้างบาดแผลให้แก่จักรพรรดิโลหิตได้บ้าง "ชิงหลาน เตรียมค่ายกลผนึกดารา" ฉินเฟิงสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด "ข้าจะดึงความสนใจของมันไว้เอง ถ้าข้าบอกให้เริ่ม... จงอย่าลังเล" ฉินเฟิงก้าวเท้าออกไปข้างหน้าทีละก้าว ทุกย่างก้าวที่เขากดลงบนพื้นดิน เกิดเป็นรอยร้าวลึกแผ่ขยายออกไปโดยรอบ ร่างกายของเขาเริ่มเปลี่ยนไป ผิวหนังปรากฏลวดลายมังกรสีครามเลือนราง พลังปราณที่เคยนิ่งสงบถูกกระตุ้นจนเดือดพล่านราวกับลาวาในภูเขาไฟ จักรพรรดิโลหิตเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยหยิ่งผยองเปลี่ยนเป็นความสนใจชั่วครู่ "น่าสนใจ... เจ้าไปเอาวิชาต้องห้ามของเผ่ามังกรบรรพกาลมาจากไหนกัน? แต่ก็นั่นแหละ ยิ่งเจ้าแข็งแกร่งเท่าไหร่ เลือดของเจ้าก็ยิ่งหอมหวานสำหรับข้ามากขึ้นเท่านั้น" ไม่ทันขาดคำ จักรพรรดิโลหิตก็เคลื่อนไหว ร่างของเขาเลือนหายไปในอากาศราวกับหมอกควัน ก่อนจะปรากฏขึ้นเบื้องหน้าฉินเฟิงในพริบตา ฝ่ามือที่ห่อหุ้มด้วยปราณสีเลือดพุ่งเข้าใส่หน้าอกของฉินเฟิงโดยตรง! "วิชาหัตถ์ทลายวิญญาณ!" ฉินเฟิงไม่ได้หลบหลีก เขาใช้พลังปราณทั้งหมดรวมไว้ที่ฝ่ามือขวาแล้วสวนกลับด้วยกระบวนท่า 'มังกรขย้ำจันทร์' เสียงปะทะดังกัมปนาทราวกับฟ้าผ่า แรงกระแทกส่งผลให้พื้นดินรอบข้างยุบตัวลงเป็นหลุมลึกหลายสิบเมตร เศษหินและฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ฉินเฟิงกระอักเลือดออกมาคำโต ร่างกายของเขากระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว แต่เขาก็ยังยันกายไว้ได้ ดวงตาที่ฉายแววอาฆาตมาดร้ายจ้องมองไปยังจักรพรรดิโลหิตที่ยืนนิ่งสงบราวกับไม่ได้รับผลกระทบใดๆ "เจ้าแข็งแกร่งขึ้นมาก... แต่ก็ยังอ่อนหัด" จักรพรรดิโลหิตเอ่ยพลางปัดฝุ่นที่ไหล่อย่างเชื่องช้า "ข้าจะให้เจ้าได้เห็น... ว่าความห่างชั้นระหว่างเทพเซียนกับมดปลวกนั้นมันมากเพียงใด" จักรพรรดิโลหิตชูมือขึ้นสู่ท้องฟ้า ทันใดนั้น เมฆาที่เคยเป็นสีครามกลับเปลี่ยนเป็นสีเลือดสด บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยวคล้ายกับโลกกำลังจะแตกสลาย เหล่าอสูรในป่ารอบด้านต่างส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะสิ้นใจตายลงในทันทีจากแรงกดดันที่มองไม่เห็น "นี่มันไม่ใช่พลังของคนบนโลกใบนี้..." เย่ชิงหลานอุทานด้วยความตื่นตระหนก "ฉินเฟิง หนีไป! มันกำลังจะเรียกกองทัพโลหิตจากมิติอื่นออกมา!" ฉินเฟิงยืนนิ่ง เขาไม่ได้หนี ทว่าเขากลับหลับตาลงช้าๆ พลังงานในร่างกายของเขาเริ่มหมุนวนในทิศทางที่ผิดธรรมชาติ เขาตัดสินใจในสิ่งที่เสี่ยงที่สุดในชีวิต คือการสละเศษเสี้ยวจิตวิญญาณที่ถืออยู่เข้าไปในเส้นชีพจรของตนเอง เพื่อปลดล็อกผนึกที่อดีตตัวเขาเองเป็นคนสร้างไว้เมื่อสามร้อยปีก่อน! ความเจ็บปวดจากการฉีกขาดของเส้นชีพจรทำให้ฉินเฟิงหน้ามืด แต่เขาก็ยังกัดฟันคำรามลั่น เสียงคำรามนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงคำรามของมังกรที่กึกก้องไปทั่วทั้งทวีป จักรพรรดิโลหิตชะงักกึก สายตาที่เคยเหยียดหยามเปลี่ยนเป็นความตระหนก "เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! ถ้าทำเช่นนั้นร่างกายของเจ้าจะแหลกสลายเป็นธุลี!" ฉินเฟิงลืมตาขึ้น ดวงตาของเขากลายเป็นสีทองอร่ามที่เต็มไปด้วยอำนาจที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ใดๆ บนโลกใบนี้ "ข้าไม่ได้ต้องการร่างกายนี้อยู่แล้ว... หากข้าต้องตายเพื่อลากเจ้าลงนรกไปกับข้าด้วย ข้าก็ยินดี!" ขณะที่เขากำลังจะปลดปล่อยพลังมหาศาลนั้นออกมา ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันแตกออกเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ ไม่ใช่กองทัพโลหิตที่ปรากฏออกมา แต่เป็นร่างของชายชราในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ฉินเฟิงจำได้ดี... คนที่เคยเป็นอาจารย์ผู้ทรยศเขาในอดีตชาติ! "หยุดมือได้แล้ว ศิษย์รัก... เจ้าคงไม่อยากให้ความลับเรื่องการจุติใหม่ของเจ้าถูกเปิดเผยให้คนทั้งโลกรับรู้ในตอนนี้หรอกใช่หรือไม่?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามร่วมผจญภัยไปกับเส้นทางแห่งมังกรในทุกๆ ตอนนะครับ หวังว่าท่านจะสนุกไปกับเรื่องราวของฉินเฟิงในบทนี้นะครับ มังกรครามท่องภพจะนำพาความเข้มข้นมาเสิร์ฟให้ในตอนต่อไปครับ!