บทที่ 33

“เจ้ากล้าดียังไงถึงคิดว่าจะก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ในสถานที่อัปยศเช่นนี้ได้ ฉินเฟิง!” เสียงคำรามก้องดั่งอัสนีบาตสั่นสะเทือนไปทั่วหุบเขาไร้ชื่อ เลือดสีเข้มหยดลงบนผืนทรายที่แห้งกรัง ฉินเฟิงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน มือขวาของเขากุมกระบี่ที่บิ่นงอ ขณะที่ลมหายใจของเขาหนักหน่วงและสม่ำเสมอ ผิดกับบุรุษเบื้องหน้าที่กำลังกระอักเลือดจากแรงสะท้อนของวิชาลับที่เพิ่งปลดปล่อยออกมา “ความกล้าหาญไม่ได้ขึ้นอยู่กับสถานที่ แต่ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนถือกระบี่ต่างหาก” ฉินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชาจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูกสันหลัง เขาไม่หันไปมองร่างของศัตรูที่กำลังสั่นเทา แต่สายตาของเขากลับจ้องเขม็งไปยังไอสีดำที่พวยพุ่งขึ้นจากหลุมลึกเบื้องหน้า—กลิ่นอายของ ‘จักรพรรดิโลหิต’ ที่แทรกซึมผ่านมิติเข้ามา เย่ชิงหลานที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ขมวดคิ้วแน่น มือของนางสั่นระริกขณะวาดดาราจักรในอากาศเพื่อกางม่านพลัง “ฉินเฟิง หยุดเถอะ! นี่ไม่ใช่การต่อสู้ปกติ แต่มันคือกับดักที่เชื่อมโยงกับวิญญาณของเจ้า ถ้าเจ้าฝืนใช้เคล็ดวิชา 'มังกรทลายสวรรค์' ในตอนนี้ ร่างกายของเจ้าจะถูกฉีกกระชากจากภายใน!” ฉินเฟิงไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งทระนงและแฝงไปด้วยความรวดร้าวที่ผ่านกาลเวลามานานแสนนาน “ชิงหลาน เจ้าคิดหรือว่าอดีตจอมราชันย์อย่างข้า จะยอมก้มหัวให้ชะตากรรมที่ขีดเขียนโดยเศษเสี้ยววิญญาณของไอ้คนทรยศนั่น?” เขาเริ่มโคจรพลังปราณมังกรทองภายในร่าง ปราณมหาศาลไหลเวียนผ่านเส้นชีพจรที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ผิวหนังของเขากลายเป็นสีทองอร่ามในชั่วพริบตา ความร้อนแรงจากปราณมังกรแผดเผาจนหินรอบข้างกลายเป็นเถ้าถ่าน นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่เป็นการท้าทายกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ที่เคยกดทับเขามาตลอดหนึ่งชาติภพ “เจ้ากำลังทำอะไร!” เสียงแหบพร่าของจักรพรรดิโลหิตแทรกผ่านความมืดมิดเข้ามา มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากส่วนลึกของนรก “คิดจะทำลายผนึกด้วยการเผาผลาญหยาดเลือดมังกรบรรพกาลงั้นรึ? เจ้าจะตายก่อนที่ข้าจะปรากฏตัวเสียอีก!” “ตายหรือ?” ฉินเฟิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะพุ่งร่างดุจสายฟ้าฟาดเข้าหาใจกลางหลุมมิติที่กำลังหมุนวน “ข้าตายมาครั้งหนึ่งแล้ว ความตายสำหรับข้าก็เป็นเพียงทางผ่าน แต่สำหรับเจ้า... ความหายนะที่แท้จริงกำลังจะมาเยือน!” คมกระบี่ของเขาเปล่งประกายสีครามเข้มตัดผ่านอากาศมิติที่บิดเบี้ยว แรงปะทะระหว่างพลังเทพและพลังปีศาจสร้างคลื่นกระแทกจนแผ่นดินแยกออกเป็นเสี่ยงๆ เย่ชิงหลานต้องรีบปักค่ายกลป้องกันตนเองอย่างสุดกำลัง นางเห็นเพียงเงาร่างของชายที่นางฝากชีวิตไว้กระโจนเข้าสู่พายุแห่งความมืดมิดโดยไม่ลังเล วินาทีที่กระบี่สัมผัสกับไอสีดำ เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับล้านก็ดังสนั่นหวั่นไหว ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยสดใสกลับกลายเป็นสีเลือดในพริบตา ก้อนเมฆสีดำทมิฬหมุนวนเป็นเกลียวดิ่งลงมายังจุดที่ฉินเฟิงยืนอยู่ ฉินเฟิงกระอักเลือดออกมาคำโต แต่ดวงตาของเขากลับวาวโรจน์ด้วยความบ้าคลั่ง “จักรพรรดิโลหิต... วันนี้ ข้าจะเอาเลือดของเจ้ามาล้างมลทินที่เจ้าเคยฝากไว้ในชาติก่อน!” เขารวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย พุ่งตัวฝ่าม่านหมอกพิษเข้าไปโดยไม่กลัวเกรง ทว่าทันใดนั้น กลิ่นอายที่เขาคุ้นเคยอย่างประหลาดกลับปรากฏขึ้นจากด้านหลัง—กลิ่นดอกไม้ป่าที่หอมหวานแต่เจือไปด้วยยาพิษร้ายแรง เขารู้สึกถึงความเย็นเฉียบที่ประทับลงบนแผ่นหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ “ท่านพี่... ท่านดูเปลี่ยนไปมากนะ ตั้งแต่ที่ข้าปล่อยให้ท่านตายไปในวันนั้น” ฉินเฟิงชะงักงัน กระบี่ในมือสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาค่อยๆ หันกลับไปมองเบื้องหลัง พบกับสตรีผู้หนึ่งที่สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าดั่งหลุมศพ นางคือคนที่เขาเคยเชื่อใจที่สุด... และเป็นคนที่หักหลังเขาในวินาทีสุดท้ายของชีวิตเมื่อชาติก่อน “เจ้า...” ฉินเฟิงเค้นเสียงออกมาด้วยความแค้นที่ปะทุอยู่ในอก “เจ้ากล้ากลับมาปรากฏตัวต่อหน้าข้าในรูปลักษณ์นี้งั้นรึ?” ทว่าหญิงสาวกลับเพียงแค่ยิ้มอ่อนหวาน ก่อนจะชี้ปลายนิ้วไปยังทิศที่จักรพรรดิโลหิตกำลังจะจุติร่างขึ้น “ท่านไม่ได้สู้กับเขาเพียงลำพังหรอกฉินเฟิง... เพราะข้ากับเขา เราเป็นคนคนเดียวกันตั้งแต่วันที่ข้ากลืนกินหัวใจของท่านไปแล้ว” สิ้นคำกล่าว ร่างของนางก็สลายกลายเป็นละอองสีเลือดพุ่งเข้าหาจักรพรรดิโลหิตที่กำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางพายุ ฉินเฟิงยืนนิ่งงันอยู่กลางวงล้อมของศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในชีวิต ความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าคมดาบคือการได้รู้ว่าศัตรูที่เขาล่ามาตลอดชีวิต กลับเป็นคนเดียวกับคนที่เขารักที่สุดในชาติก่อน ความหวังที่จะแก้แค้นสั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อเห็นเงาสีดำที่ค่อยๆ ก่อร่างเป็นมนุษย์ที่สวมหน้ากากใบเดียวกับใบหน้าของตัวเขาเองในอดีต! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงมิติแห่งการแก้แค้นไปกับมังกรครามท่องภพในบทนี้ครับ