บทที่ 32

"เจ้าคิดว่าคมดาบของเจ้าจะแทงทะลุหัวใจข้าได้จริงหรือ เย่ชิงหลาน?" เสียงทุ้มต่ำของฉินเฟิงดังก้องท่ามกลางความเงียบงันในหุบเขาเมฆาลับตา ฝ่ามือของเขายังคงบีบกระชับรอบข้อมือที่สั่นระริกของหญิงสาว นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องลึกลงไปในดวงตาที่วูบไหวของนาง บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนอากาศแทบหยุดนิ่ง กลิ่นอายสังหารจางๆ แผ่ออกมาจากร่างกายของเขาโดยไม่ตั้งใจ เย่ชิงหลานกัดริมฝีปากจนห้อเลือด นางไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่แววตาที่ดุดันกลับฉายชัดถึงความมุ่งมั่น "หากข้าไม่ทำเช่นนี้ ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าท่านคือฉินเฟิงคนเดิม... หรือเป็นเพียงวิญญาณร้ายที่ยึดครองร่างเพื่อนรักของข้ากันแน่!" ฉินเฟิงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขามิได้แฝงความขบขัน หากแต่เจือไว้ด้วยความขมขื่นของอดีตที่เคยถูกทรยศ "วิญญาณร้ายหรือ? หากข้าเป็นเช่นนั้น ป่านนี้เจ้าคงกลายเป็นเพียงเศษซากใต้ฝ่าเท้าไปนานแล้ว" เขาปล่อยมือจากข้อมือของนางอย่างแรงจนเย่ชิงหลานถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะหันหลังให้พลางทอดสายตาไปยังผาสูงชันเบื้องหน้า ลมปราณในร่างฉินเฟิงไหลเวียนรุนแรงคล้ายคลื่นมหาสมุทรที่กำลังบ้าคลั่ง การทะลวงผ่านระดับพลังในครั้งนี้ช่างยากลำบากกว่าที่เขาคิดไว้มาก ยิ่งพลังมังกรในกายตื่นขึ้นเท่าใด แรงกดดันจากวิญญาณแค้นของจักรพรรดิโลหิตก็ยิ่งตามหลอกหลอนเขาราวกับเงาตามตัว "เหตุใดท่านต้องเก็บงำเรื่องตราประทับแห่งเทพมังกรไว้คนเดียว" เย่ชิงหลานเอ่ยเสียงอ่อนลง นางขยับเข้ามาใกล้แต่ยังคงทิ้งระยะห่าง "ข้ารู้ว่าท่านกำลังแบกรับอะไรอยู่ ท่านกำลังรอเวลาให้จักรพรรดิโลหิตปรากฏตัวเพื่อล่อมันมาที่นี่ แต่ท่านลืมไปหรือไม่ว่า ค่ายกลดาราที่ท่านกำลังจะสร้างต้องใช้เลือดของเทพมังกรเป็นตัวจุดชนวน... ถ้าท่านพลาด ท่านจะดับสูญไปตลอดกาล!" ฉินเฟิงหันกลับมาฉับพลัน ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับลุกโชนด้วยไฟแห่งโทสะที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความเยือกเย็น "การจะล้มผู้ที่สังหารข้าได้ในชาติก่อน ข้าต้องเดิมพันด้วยทุกอย่างที่ข้ามี ต่อให้ต้องสละวิญญาณข้าก็ไม่เสียดาย หากมันหมายถึงการทำลายรากฐานอำนาจของจักรพรรดิโลหิตให้สิ้นซาก" เขาก้าวเข้าไปใกล้จนลมหายใจสัมผัสถึงกัน "ชิงหลาน เจ้าควรจำไว้ว่าในโลกแห่งกำลังภายในนี้ ความเมตตาคือความอ่อนแอที่ไร้ประโยชน์ที่สุด ข้าไม่ใช่ราชันย์ผู้ใจกว้างในตำนาน ข้าคือมังกรที่กำลังหิวโหย และข้าจะฉีกกระชากผู้ที่ขวางทางข้าให้เป็นชิ้นๆ" ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบหุบเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมฆหมอกที่เคยนิ่งสนิทเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นสีเลือด กลิ่นอายสังหารอันคุ้นเคยและน่าสะอิดสะเอียนพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสของทั้งสอง ฉินเฟิงเบิกตากว้าง สัญชาตญาณนักรบเตือนภัยเขาทันที "มันมาแล้ว..." "ข้าบอกท่านแล้ว... ว่าท่านหนีเงาของตนเองไม่พ้น" เสียงนุ่มลึกที่แฝงไปด้วยความอำมหิตดังมาจากความว่างเปล่า ท้องฟ้าเหนือหุบเขาแยกออกเป็นช่องโหว่ เผยให้เห็นดวงตาขนาดมหึมาที่จ้องมองลงมาดั่งเทพเจ้าผู้พิพากษา ร่างของบุรุษในชุดเกราะสีโลหิตเข้มค่อยๆ ก้าวพ้นจากรอยแยกมิติออกมาอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนพื้นดินใต้เท้าของฉินเฟิงแตกร้าวเป็นวงกว้าง จักรพรรดิโลหิตยิ้มกว้าง แต่มิใช่รอยยิ้มของมิตรภาพ มันคือรอยยิ้มของผู้ที่กำลังมองเหยื่อในกรงขัง "ฉินเฟิง... ศิษย์รักของข้า เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการจุติใหม่ในร่างนายน้อยผู้ไร้ค่าจะช่วยให้เจ้าหนีพ้นความตายไปได้? คราวนี้ข้าจะไม่ให้เจ้าได้มีโอกาสหายใจอีกเป็นครั้งที่สอง" ฉินเฟิงรวบรวมลมปราณมังกรเข้าสู่ปลายนิ้ว กระบี่ไร้ลักษณ์ที่เคยซ่อนไว้ในมิติเก็บของปรากฏขึ้นในมือ รัศมีสีครามแผ่ซ่านครอบคลุมทั่วบริเวณ เขายืนตระหง่านไม่ยอมก้มหัวให้แก่ผู้ที่เคยพรากชีวิตตนไป "จักรพรรดิโลหิต... วันนี้คือวันตายของเจ้า หรือไม่ก็เป็นวันตายของข้า แต่ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะลากเจ้าลงนรกไปกับข้าด้วย!" ฉินเฟิงพุ่งทะยานออกไปดุจสายฟ้าฟาด แต่มือของเขากลับชะงักงันเมื่อเห็นร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังของจักรพรรดิโลหิต บุคคลผู้นั้นไม่ได้มีท่าทีเป็นศัตรู แต่ใบหน้าที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัวนั้นทำให้หัวใจของฉินเฟิงกระตุกวูบ เขามองดูใบหน้าของผู้ที่เพิ่งปรากฏตัว สลับกับมองเย่ชิงหลานที่ยืนแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความลับที่ถูกฝังกลบมานานนับปีจะถูกเปิดเผยออกมาด้วยประโยคเพียงสั้นๆ จากปากของศัตรู "ลองดูสิ... ว่าเจ้าจะกล้าสังหารคนรักที่เจ้าสาบานว่าจะปกป้องด้วยชีวิต หรือจะยอมให้ข้ากลืนกินดวงวิญญาณนางไปต่อหน้าต่อตาเจ้ากันแน่!" ฉินเฟิงชะงักค้าง กระบี่ในมือสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุมได้ เมื่อเห็นว่าร่างที่ก้าวออกมานั้นคือใคร... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับมังกรครามท่องภพในบทนี้ครับ