บทที่ 31

“หากเจ้ายังรั้งรออยู่ตรงนี้ เก้าชีวิตของพวกเจ้าก็คงไม่พอให้ข้าสังหารหรอกนะ” ฉินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับหนักแน่นดุจภูเขาพรมแดนสวรรค์ เขายืนตระหง่านอยู่บนซากปรักหักพังของศาลาโถงกลางพรรคเมฆาอัคคี เลือดสดๆ หยดลงจากปลายกระบี่สีนิล ดวงตาคมกริบดุจมังกรทอดมองกลุ่มยอดฝีมือที่รายล้อมอยู่รอบกายด้วยสายตาเวทนา ไม่ใช่ความโกรธแค้น ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่เป็นความว่างเปล่าราวกับกำลังมองดูมดปลวกที่พยายามขวางทางพายุใหญ่ “ฉินเฟิง! อย่าได้ลำพองใจไปนัก พรรคเมฆาอัคคีมิใช่สถานที่ที่เจ้าจะเข้ามาเหยียบย่ำได้ตามอำเภอใจ!” ผู้อาวุโสสูงสุดของพรรคคำรามก้อง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความเคียดแค้น มือที่สั่นเทาของเขาชี้ไปยังร่างที่เปื้อนเลือดของฉินเฟิง “เหยียบย่ำงั้นหรือ?” ฉินเฟิงเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้ขนลุก “ข้าไม่ได้มาเพื่อเหยียบย่ำขยะพวกนี้ แต่ข้ามาเพื่อกวาดล้างสิ่งที่เน่าเฟะให้สิ้นซากต่างหาก” เย่ชิงหลานที่ยืนห่างออกไปไม่ไกลนักในชุดคลุมสีขาวเปื้อนฝุ่น นางไม่ได้มีท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ดวงตาคู่งามจ้องมองไปยังค่ายกลดาราที่กำลังสั่นคลอนอยู่เบื้องหลังกลุ่มศัตรู “ฉินเฟิง... ค่ายกลกำลังจะแตกแล้ว หากจะทำอะไรก็รีบลงมือ อย่าได้เปิดโอกาสให้พวกมันรวมปราณประสานอีกครั้ง” คำเตือนของเย่ชิงหลานเพียงพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบข้างกดดันจนถึงขีดสุด ฉินเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก ลมปราณมังกรทลายสวรรค์ภายในร่างไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่พลังที่บริสุทธิ์นุ่มนวล แต่เป็นพลังที่ร้อนแรงราวกับแกนกลางของดวงดาวที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสรรพสิ่ง “รับทราบแล้ว” ฉินเฟิงตอบสั้นๆ ก่อนจะพุ่งร่างออกไปดุจเงาปีศาจ การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วเกินกว่าสายตาของคนธรรมดาจะมองทัน ในพริบตาเดียวเขาก็ปรากฏตัวต่อหน้าผู้อาวุโสสูงสุด ผู้อาวุโสผู้นั้นตื่นตระหนก รีบยกกระบี่โลหิตขึ้นป้องกัน แต่มันช้าเกินไป ฉินเฟิงไม่ได้โจมตีด้วยอาวุธ แต่เขาใช้สันมือฟาดลงไปที่อกของอีกฝ่ายด้วยแรงกดดันมหาศาล เปรี้ยง! เสียงกระดูกอกหักดังสนั่นพร้อมกับร่างของผู้อาวุโสที่กระเด็นทะลุเสาหินไปไกลหลายสิบจี้ เลือดคำโตพุ่งทะลักออกมาจากปากของเขา ฉินเฟิงไม่รอให้ศัตรูได้ตั้งตัว เขาหมุนตัวกลางอากาศ กระบี่ในมือวาดเป็นวงโค้งสีน้ำเงินเข้ม รัศมีกระบี่ที่คมกริบตัดผ่านอากาศราวกับสายฟ้าฟาดฟันเหล่าศิษย์ในพรรคจนล้มตายลงดุจใบไม้ร่วง ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ความโหดเหี้ยมและความเด็ดขาดของฉินเฟิงทำให้ความเชื่อมั่นของยอดฝีมือพรรคเมฆาอัคคีพังทลายลงในพริบตา “นี่ไม่ใช่ฝีมือของคนธรรมดา... เจ้า เจ้าเป็นปีศาจ!” ศิษย์คนหนึ่งตะโกนก้องก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างไร้ทางสู้ “ปีศาจหรือ?” ฉินเฟิงก้าวเดินผ่านศพเหล่านั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน “ในเมื่อพวกเจ้าเรียกข้าเช่นนั้น ข้าก็จะแสดงให้เห็นว่าปีศาจที่แท้จริงน่ะเป็นเช่นไร” เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาหินดำที่เป็นหัวใจสำคัญของค่ายกล เย่ชิงหลานรีบก้าวเข้ามาสมทบ นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ฉินเฟิง ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย... กลิ่นอายของจักรพรรดิโลหิต มันไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่มันถูกส่งผ่านค่ายกลนี้มา” ฉินเฟิงชะงัก สายตาที่เคยดุดันกลับวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” “มันใช้ที่นี่เป็นจุดเชื่อมต่อดวงวิญญาณ” เย่ชิงหลานกล่าวพร้อมกับวางมือลงบนค่ายกล “มันไม่ได้ต้องการเพียงแค่ทำลายพรรคนี้ แต่มันกำลังดึงพลังชีวิตของทุกคนในเมืองนี้ไปเป็นเครื่องสังเวยเพื่อเปิดประตูมิติขั้นที่สาม!” ฉินเฟิงกัดฟันแน่น ความโกรธแค้นที่อัดอั้นอยู่ในอกแทบจะระเบิดออกมา จักรพรรดิโลหิต... ศัตรูคู่อาฆาตที่พรากทุกอย่างไปจากเขาในอดีตชาติ บัดนี้มันยังคงกล้าใช้ชีวิตของผู้บริสุทธิ์เพื่อสนองกิเลสของตนเองอีกหรือ? “ข้าจะไม่ยอมให้มันได้ในสิ่งที่ต้องการ” ฉินเฟิงประกาศกร้าว เขาเดินเข้าไปใจกลางค่ายกล มือของเขาคว้าไปที่แก่นพลังงานสีเลือดที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง พลังมังกรในร่างปะทะกับไอสังหารของจักรพรรดิโลหิตจนเกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขา ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะกระชากแก่นพลังงานนั้นออกมา เสียงหัวเราะแหลมเล็กและชั่วร้ายก็ดังก้องขึ้นในอากาศ ราวกับเสียงของวิญญาณที่ถูกจองจำมานับพันปี “ฉินเฟิง... ศิษย์รักของข้า ในที่สุดเจ้าก็มาถึงที่นี่” เสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเสียงของจักรพรรดิโลหิต! พื้นดินใต้เท้าของฉินเฟิงพลันแยกออก ร่างเงาสีดำทมิฬพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกนั้น มันไม่ใช่ร่างจริง แต่มันคือตราประทับแห่งโลหิตที่ฝังลึกอยู่ภายในจิตวิญญาณของฉินเฟิงมาตั้งแต่ครั้งที่เขาถูกสังหารในอดีต! ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างฉินเฟิงราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นชีพจร “อึก!” ฉินเฟิงทรุดเข่าลงกับพื้น กระบี่นิลในมือหลุดจากมือ เย่ชิงหลานหน้าถอดสี รีบพุ่งเข้ามาหมายจะประคองร่างเขาไว้ แต่เธอกลับถูกพลังงานมหาศาลผลักกระเด็นออกไป “เจ้าวางแผนไว้เช่นนี้เองสินะ...” ฉินเฟิงกัดฟันกรอด พยายามเค้นพลังปราณต้านทานตราประทับโลหิตที่กำลังพยายามกลืนกินตัวตนของเขาจากภายใน “ข้าไม่ได้วางแผน... ข้าเพียงแค่รอเวลาที่เจ้าจะแข็งแกร่งพอที่จะเป็น 'ภาชนะ' ที่สมบูรณ์แบบให้กับข้าต่างหาก” เสียงของจักรพรรดิโลหิตดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันมาพร้อมกับแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ราวกับว่ามิติในบริเวณนี้กำลังจะพังทลายลง! จากเงาดำที่พื้นดิน เบื้องหน้าของฉินเฟิงปรากฏร่างชายสวมหน้ากากเหล็กสีดำสนิท ดวงตาที่อยู่ภายใต้หน้ากากนั้นแดงฉานดุจเลือดสด มันคือร่างแยกของจักรพรรดิโลหิตที่รอคอยการกลับมาของอดีตราชันย์ผู้ล่วงลับมาอย่างยาวนาน ฉินเฟิงเงยหน้าขึ้น สายตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดขาดจ้องมองไปยังร่างนั้น แม้ร่างกายจะสั่นสะท้านจากความเจ็บปวด แต่เขาก็ยังคงยิ้มออกมา “อยากได้ร่างกายข้าไปเป็นภาชนะงั้นรึ? เกรงว่าเจ้าคงต้องเตรียมวิญญาณไว้ชดใช้ให้มากพอ เพราะข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นภาชนะ... แต่ข้ามาเพื่อหั่นร่างเจ้าให้เป็นชิ้นๆ อีกครั้ง!” เขารวบรวมพลังปราณมังกรทั้งหมดที่มี พุ่งเข้าใส่ร่างแยกของจักรพรรดิโลหิตในระยะประชิด ทว่าในวินาทีที่หมัดของเขากำลังจะปะทะกับหน้ากากเหล็กนั้น แรงระเบิดมหาศาลก็พลันเกิดขึ้น! ค่ายกลดาราที่เย่ชิงหลานเฝ้าสังเกตการณ์พังทลายลงในพริบตา พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'บุคคลที่สาม' ที่ไม่มีใครคาดคิด... คนที่ถือครองกุญแจสำคัญที่ฉินเฟิงตามหามาตลอดชีวิต ซึ่งบัดนี้กำลังจ่อปลายคมมีดเข้าที่ลำคอของเย่ชิงหลานจากด้านหลัง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับมังกรครามท่องภพในบทนี้ครับ