บทที่ 30

"เจ้าคิดว่าคมดาบของเจ้าจะแทงทะลุหัวใจของข้าได้หรือ ในเมื่อในอดีตแม้แต่กลิ่นอายของข้า เจ้ายังไม่กล้าสูดดมด้วยซ้ำ ฉินเฟิง!" เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงคำรามของอสูรร้ายดังกึกก้องไปทั่วโถงศิลาโบราณ เย่ชิงหลานกระชับกระบี่ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นางสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากเงาร่างสีแดงฉานที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วอากาศจนแทบสำลัก ฉินเฟิงยืนนิ่งดุจรูปปั้นหิน ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดเย็นเยียบจับจ้องไปยังร่างของ 'จักรพรรดิโลหิต' ที่บัดนี้ครองร่างสถิตในจอมพลแห่งกองทัพจักรวรรดิ เขาไม่ได้สะทกสะท้านต่อวาจายั่วยุ กลับยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องหนาวสะท้านถึงกระดูก "อดีตคือเรื่องที่ผ่านไปแล้ว จักรพรรดิโลหิต..." ฉินเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจสังหารที่กดทับจนผืนดินใต้เท้าแตกร้าว "ที่นี่คือปัจจุบัน และในปัจจุบัน... ข้าไม่ใช่คนเดิมที่เจ้าเคยเหยียบย่ำ ส่วนเจ้า... ก็ไม่ใช่เทพเจ้าผู้ไร้เทียมทานเหมือนที่เจ้าฝันหวานอีกต่อไป" ฉินเฟิงขยับกายเพียงวูบเดียว ร่างของเขาก็หายไปจากจุดเดิมทิ้งไว้เพียงรอยแยกของมิติอากาศที่ยังคงสั่นไหว เขาโผล่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าศัตรูในระยะประชิด ฝ่ามือที่ห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงมังกรสีครามซัดเข้าใส่กลางอกของจักรพรรดิโลหิตอย่างดุดัน รวดเร็ว และเด็ดขาด! *ปัง!* เสียงปะทะดังก้องกังวานราวกับภูเขาถล่ม แรงกระแทกส่งผลให้พื้นศิลาที่รองรับน้ำหนักแหลกเป็นผุยผง ร่างของจักรพรรดิโลหิตไถลถอยหลังไปหลายสิบก้าว รอยร้าวปรากฏขึ้นบนเกราะโลหิตที่เคยไร้รอยขีดข่วน "ฝีมือรุดหน้าขึ้นมากนี่... นายน้อยผู้ไร้ค่าในวันวาน" จักรพรรดิโลหิตเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ดวงตาสีโลหิตวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น "แต่เจ้าลืมไปหรือไม่ว่า ข้าคือผู้ที่กุมกฎเกณฑ์แห่งโลหิตในผืนปฐพีนี้!" เขากระแทกฝ่ามือลงบนพื้น ศิลาโดยรอบพลันสั่นสะเทือน เลือดปริมาณมหาศาลที่ซึมอยู่ใต้พื้นดินพุ่งทะลักขึ้นมาดุจงูพิษนับพันตัว พุ่งเข้าล้อมกรอบฉินเฟิงและเย่ชิงหลานไว้ "เฟิง! ระวัง! นี่คือค่ายกลโลหิตพันธนาการ หากมันดึงพลังชีวิตเราไปได้แม้แต่น้อย มันจะกลายเป็นอมตะทันที!" เย่ชิงหลานร้องเตือน นางรีบสะบัดมือวาดอักขระดาราศาสตร์กลางอากาศ สร้างม่านพลังแสงสีเงินสกัดกั้นเส้นสายโลหิตเหล่านั้น ฉินเฟิงไม่ตอบคำ เขากลับปิดเปลือกตาลงชั่วขณะ ก่อนจะเปิดออกด้วยประกายแสงสีครามเจิดจ้า "ค่ายกลงั้นหรือ? ในสายตาของข้า... สิ่งที่เรียกว่าค่ายกล ก็เป็นเพียงระเบียบที่รอวันถูกทำลายเท่านั้น!" เขากลั้นลมหายใจ โคจรปราณมังกรฟ้าหมุนเวียนทั่วร่าง พลังกดดันที่รุนแรงจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยวเริ่มก่อตัวเป็นรูปลักษณ์มังกรยักษ์ที่แผ่รังสีอำนาจแห่งการทำลายล้างออกมา นี่คือวิชา 'ทลายสวรรค์' ที่เขาได้จุติใหม่มาพร้อมกับความทรงจำนับพันปี เขาไม่ได้ใช้เพียงพลัง แต่เขาใช้ความเข้าใจในสมดุลของโลกเพื่อทำลายมัน! "จงแตกสลายไปซะ!" ฉินเฟิงคำรามก้อง เขาสะบัดฝ่ามือออกไปตรงๆ เส้นสายพลังสีครามพุ่งเข้าปะทะกับสายโลหิตอย่างจัง พลังที่เปี่ยมด้วยหยินหยางอันบริสุทธิ์ชำระล้างความโสมมของเลือดเหล่านั้นจนระเหยกลายเป็นไอ จักรพรรดิโลหิตเบิกตากว้าง ความมั่นใจของมันสั่นคลอน "เป็นไปไม่ได้! เจ้าจะทำลายอาคมของข้าได้ง่ายดายเพียงนี้ได้อย่างไร?!" "ความเข้าใจของเจ้ามันแคบเกินไป" ฉินเฟิงก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว ทุกย่างก้าวที่เขาวางเท้าลง พื้นดินที่เคยถูกย้อมด้วยสีเลือดกลับคืนสู่สีศิลาขาวสะอาดบริสุทธิ์ "เจ้ามองเห็นเพียงแค่เลือด แต่ข้ามองเห็นถึงจุดกำเนิดและจุดจบของพลังงานทั้งหมดในโลกนี้" การต่อสู้ที่เคยตึงเครียดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความได้เปรียบของฝ่ายฉินเฟิง เขาไม่ใช่เพียงแค่นักสู้ แต่เขากำลังกลายเป็นผู้ควบคุมสถานการณ์ เย่ชิงหลานที่มองดูอยู่ด้านข้างแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่นางก็ยังสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ในขณะที่จักรพรรดิโลหิตกำลังเพลี่ยงพล้ำ แววตาของมันกลับไม่ได้แสดงความหวาดกลัว กลับกัน มันแสยะยิ้มที่ทำให้เย่ชิงหลานรู้สึกถึงความหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ขอบใจเจ้ามาก... ฉินเฟิง" จักรพรรดิโลหิตเอ่ยขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันที่ค่อยๆ จางหาย "ที่เจ้าใช้พลังมหาศาลขนาดนั้นเพื่อทำลายค่ายกลชั้นนอกของข้า... ตอนนี้ 'ของจริง' ที่ข้าซ่อนไว้ใต้โถงนี้ ก็ถึงเวลาตื่นขึ้นแล้ว" พื้นศิลาที่เคยแตกสลายเริ่มสั่นไหวรุนแรงยิ่งกว่าเก่า คราวนี้ไม่ใช่แรงสั่นสะเทือนธรรมดา แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนที่มาจากใจกลางของทวีป! ฉินเฟิงหยุดชะงัก สายตาของเขามองลงไปที่รอยแยกใต้ฝ่าเท้า และสิ่งที่เขาเห็นทำให้แม้แต่นักรบผู้เลือดเย็นอย่างเขาต้องชะงักไปครู่หนึ่ง เงาสีดำทมิฬขนาดมหึมาที่ถูกโซ่ตรวนนับร้อยเส้นพันธนาการไว้กำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง และโซ่ตรวนเหล่านั้น... มันคือพลังปราณที่แท้จริงของฉินเฟิงที่เขาสละทิ้งไปในชาติก่อนเพื่อค้ำจุนสมดุลโลก! หากโซ่เหล่านี้ขาดลง โลกทั้งใบจะเข้าสู่กลียุค... และผู้ที่ดึงมันให้ขาดออก ก็คือตัวเขาเองที่เพิ่งใช้พลังทำลายอาคมเมื่อครู่นี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับมังกรครามท่องภพในบทนี้ครับ