ออกเดินทางสู่โลกกว้าง

“เจ้าจะปล่อยให้พวกมันตามล่าไปตลอดกาลไม่ได้ ฉินเฟิง” เสียงของเย่ชิงหลานแหบพร่าเล็กน้อยขณะที่นางดึงกระชับผ้าคลุมสีเทาหม่น ริมฝีปากที่ซีดเซียวขององค์หญิงพลัดถิ่นเม้มแน่น สายตาจดจ้องไปยังถนนเบื้องหน้าซึ่งทอดยาวผ่านหุบเขาที่คดเคี้ยวไปสู่ใจกลางของอาณาจักรที่บัดนี้กลายเป็นกรงขังไร้ทางออก ฉินเฟิงที่ยืนพิงต้นไม้อายุร้อยปีเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเรียบเฉยทว่าลึกดั่งก้นบึ้งของห้วงมหาสมุทร เขาสะบัดข้อมือเบาๆ กระบี่เหล็กกล้าชั้นเลวในมือส่งเสียงครางแผ่วเบาเหมือนจะแตกสลายจากปราณที่ไหลผ่านอย่างรุนแรง “การหลบหนีไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นเพียงการจัดวางหมาก” ฉินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “สำนักศึกษามังกรฟ้าคือที่เดียวที่จักรพรรดิโลหิตไม่กล้าส่งมือสังหารเข้าไปอาละวาดโดยไม่มีเหตุผลอันควร นั่นคือเกราะป้องกันเดียวที่เจ้าและข้ามีในตอนนี้” “เจ้ากำลังเดิมพันด้วยชีวิตของพวกเราทั้งคู่” เย่ชิงหลานแค่นยิ้ม “การสอบเข้าสำนักมังกรฟ้ามีอัตราการตายสูงกว่าร้อยละหกสิบ และนั่นยังไม่รวมถึงสายตาของศัตรูที่คอยจับจ้องอยู่รอบข้าง” ฉินเฟิงเดินผ่านหน้านางไป สายลมพัดผ่านชายเสื้อคลุมของเขาเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้อมือ ซึ่งเป็นหลักฐานแห่งการเวียนว่ายตายเกิด “ข้าเคยเป็นถึงราชันย์ในยุคที่โลหิตย้อมผืนปฐพีมาแล้ว การสอบคัดเลือกของเด็กอมมือพวกนั้นหรือจะสู้แรงกดดันจากอำนาจมืดของจักรพรรดิโลหิตได้ หากข้าไม่ก้าวไปสู่จุดสูงสุดในที่แห่งนั้น ข้าก็ไม่มีวันได้หัวของมันมาวางแทบเท้า” การเดินทางดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ ทว่ากดดัน สองข้างทางเริ่มเปลี่ยนจากป่าทึบสู่ภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของพลังปราณที่เข้มข้นขึ้น เมื่อเข้าใกล้เขตเมืองหลวงมังกรฟ้า กลิ่นอายของความโอ่อ่าและอำนาจเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากกำแพงเมืองสีขาวบริสุทธิ์ที่สูงเสียดฟ้า ฉินเฟิงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไม่มีเสียงนก เสียงแมลง หรือแม้แต่เสียงลมพัดผ่าน มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้งดั่งขุนเขา “หยุด” ฉินเฟิงยื่นแขนขวางเย่ชิงหลานไว้ หญิงสาวชะงัก สายตาของนางว่องไวพอที่จะสังเกตเห็นละอองสีทองที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ มันไม่ใช่ฝุ่น แต่เป็น 'ผงข่ายสวรรค์' ที่ใช้สำหรับสะกดรอยและปิดกั้นการเคลื่อนไหว “มีคนดักหน้าเรา...” เย่ชิงหลานกระซิบ สีหน้าเคร่งเครียด นางเริ่มโคจรพลังปราณเพื่อเปิดใช้งานค่ายกลป้องกันขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในกำไลข้อมือ “ไม่ต้อง” ฉินเฟิงก้าวออกมาข้างหน้า ร่างกายของเขาปลดปล่อยกลิ่นอายที่ดุดันจนอากาศรอบกายสั่นไหว “มันไม่ใช่พวกนักฆ่าธรรมดา แต่มันคือผู้คุมสอบหน่วยล่วงหน้า ที่มาเพื่อคัดกรองขยะให้ทิ้งไปก่อนจะถึงหน้าประตูสำนัก” เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุ ชายชราในชุดคลุมสีครามเข้ม ใบหน้าไร้อารมณ์ถือพัดเหล็กที่สลักลวดลายมังกรพิโรธ เขาคือ ‘ผู้คุมกฎจางอี้’ แห่งสำนักมังกรฟ้า ผู้ซึ่งมีชื่อเสียงในเรื่องความโหดเหี้ยมต่อผู้สมัครที่ไร้ความสามารถ “ในรอบพันปี มีเพียงมดปลวกไม่กี่ตัวที่กล้าก้าวเท้ามาถึงจุดนี้ด้วยแววตาที่หยิ่งผยองเช่นเจ้า” จางอี้เอ่ย เสียงของเขาดังกังวานก้องไปทั่วบริเวณ “หากเจ้าผ่านการทดสอบ 'เส้นทางแห่งหยาดโลหิต' เบื้องหน้านี้ไปได้ ข้าจะอนุญาตให้เจ้าเข้าสู่เขตเมืองหลวง... แต่หากเจ้าล้มลง เจ้าก็จะกลายเป็นเพียงปุ๋ยใต้ต้นไม้ต้นนี้เท่านั้น” ฉินเฟิงไม่ได้กล่าวตอบ แต่เขาก้าวเดินออกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แรงกดดันมหาศาลจากผู้คุมกฎจางอี้ถาโถมเข้าใส่เขาราวกับพายุคลั่ง ร่างกายของฉินเฟิงส่งเสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะ แต่ทว่าใบหน้าของเขากลับปรากฏรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลัง “ข้าเคยฆ่าเซียนที่แข็งแกร่งกว่าเจ้ามานับไม่ถ้วน” ฉินเฟิงพึมพำขณะที่ปลายนิ้วเริ่มเปล่งแสงสีคราม “จงหลีกทาง หรือไม่ก็จงเป็นศพแรกที่ประเดิมคมกระบี่ของข้าก่อนจะเข้าสำนัก!” ทันใดนั้น ฉินเฟิงก็ชักกระบี่ออกมา แสงประกายดุจดั่งมังกรผ่าเมฆาพุ่งเข้าใส่จุดตายของจางอี้อย่างไม่มีความลังเล ผู้คุมกฎชราถึงกับดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก เพราะกระบวนท่านี้ไม่ใช่ทักษะของเด็กหนุ่มอายุสิบห้าปี แต่มันคือวิชาที่สาบสูญไปนานนับศตวรรษ ในจังหวะที่กระบี่เกือบจะปะทะกับพัดเหล็ก ร่างหนึ่งกลับแทรกผ่านม่านพลังลงมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของฉินเฟิงกระตุกวูบ “หยุดเถิด... หากเจ้ายังไม่อยากให้แผนการทั้งหมดพินาศก่อนถึงวันสอบ” ฉินเฟิงชะงักค้าง ร่างนั้นคือสตรีในชุดผ้าไหมสีดำสนิท ใบหน้าปิดบังด้วยผ้าคลุมโปร่งแสง แต่นัยน์ตาคู่นั้น... ดวงตาที่เขาจำได้ดีว่าเป็นของคนทรยศที่เคยหักหลังเขาในชาติก่อน! มังกรครามท่องภพขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับมหาศึกครั้งนี้ครับ!