ล้างแค้นตระกูล

คมดาบเหล็กกล้าที่บิ่นเล็กน้อยสะท้อนแสงไฟจากโคมแดงในโถงใหญ่ของตระกูลฉิน มันไม่ใช่ความเงียบสงบ แต่มันคือความเงียบงันก่อนพายุคลั่งจะซัดถล่ม ฉินเฟิงยืนตระหง่านอยู่กลางโถง รอยเลือดหยดหนึ่งแต้มอยู่บนโหนกแก้มของเขา แต่ดวงตาคู่นั้นกลับนิ่งสงบราวกับบึงน้ำลึกที่ก้นบึ้งเต็มไปด้วยซากศพ “วันนี้... เจ้าไม่ได้มาเพื่อล่า แต่เจ้ามาเพื่อตายที่นี่” เสียงของฉินหู่ หัวหน้าตระกูลผู้ทรยศดังก้องไปทั่วโถง มันก้าวออกมาจากบัลลังก์ไม้แกะสลัก มือขวากุมด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ฉินเฟิงไม่ตอบ เขาเพียงแต่ขยับข้อมือ กระบี่ในมือวาดวงโค้งเป็นเส้นด้ายสีเงินตัดผ่านอากาศ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก “คำพูดเดิมๆ ของสุนัขที่อาศัยบารมีนายเก่าจนลืมว่าใครเป็นเจ้าของร่างที่มันขโมยไป” ฉินเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับหนักแน่นราวกับค้อนทุบลงบนใจของเหล่าผู้คุมกฎที่ยืนล้อมรอบ “แก! ไอ้สวะ!” ฉินหู่คำราม เสียงเท้าหนักๆ กระแทกพื้นหินอ่อนจนร้าว ร่างของมันพุ่งเข้าหาดุจพยัคฆ์ร้ายที่หิวโหย ปราณสีเหลืองอำพันห่อหุ้มหมัดขวา แรงอัดอากาศมหาศาลทำให้โต๊ะอาหารข้างทางแหลกเป็นผุยผง ฉินเฟิงไม่ถอย ไม่หลบ แต่เขากลับก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้าครึ่งก้าว จังหวะที่หมัดของฉินหู่พุ่งมาถึง ใบหน้าของเขาก็ขยับเพียงเสี้ยวเดียว ปลายนิ้วเรียวยาวของฉินเฟิงดีดเข้าที่ข้อมือของฉินหู่อย่างแม่นยำดุจดีดพิณ ปราณโลหิตที่หลับใหลอยู่ในจุดชีพจรของฉินเฟิงระเบิดออกทันที *เปรี้ยง!* เสียงกระดูกข้อมือแตกละเอียดดังก้องโถง ฉินหู่เบิกตากว้าง ความเจ็บปวดแล่นพล่านจนหน้าบิดเบี้ยว มันไม่เคยคิดว่าไอ้เด็กที่เคยถูกตราหน้าว่าไร้ค่าจะสามารถสลายกระบวนท่าระดับสูงของมันได้ด้วยนิ้วเดียว “วิชาหมัดพยัคฆ์ทลายภูผาของตระกูลฉิน... ในมือเจ้ามันช่างไร้รสชาติ” ฉินเฟิงกล่าวพลางเหวี่ยงร่างฉินหู่กระเด็นไปกระแทกเสาหินจนสั่นสะเทือน ความวุ่นวายบังเกิด เหล่าองครักษ์ตระกูลฉินนับสิบชักอาวุธพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน เย่ชิงหลานที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ในมุมมืดกางพัดในมือออก แสงสีฟ้าจางๆ กระจายตัวออกไปตามพื้นหินดุจใยแมงมุม ค่ายกลลวงตาถูกกระตุ้นขึ้นในพริบตา ทำให้องครักษ์เหล่านั้นสับสนทิศทางและจู่โจมกันเอง “เจ้าทำได้ดีมาก ชิงหลาน” ฉินเฟิงพึมพำ ก่อนจะทะยานร่างเข้าหาฉินหู่ที่พยายามจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น “เจ้าไม่ควรกลับมา... มหาอำนาจเบื้องหลังข้า... พวกเขาไม่มีวันปล่อยเจ้าไป!” ฉินหู่กระอักเลือดออกมาเป็นลิ่ม สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด ฉินเฟิงก้มลง คว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นมา แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นดุร้ายราวกับสัตว์ป่า “เบื้องหลังเจ้าคือใคร ข้าไม่สนใจ... แต่สิ่งที่ข้าสนใจคือหัวของเจ้าที่ข้าจะใช้เซ่นไหว้ดวงวิญญาณคนในตระกูลที่เจ้าฆ่าทิ้งในวันนั้น!” คมกระบี่จ่อที่ลำคอของฉินหู่ ทว่าก่อนที่ฉินเฟิงจะลงมือ พลันเกิดแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจากหลังคาโถงใหญ่ กระเบื้องหลังคาแตกกระจาย ร่างสีดำทมิฬร่างหนึ่งร่อนลงมาขวางกั้นระหว่างฉินเฟิงกับฉินหู่ แรงกดดันระดับเซียนชั้นต้นทำเอาเหล่าองครักษ์ที่เหลือทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความอึดอัด “พอได้แล้ว เด็กน้อย” ชายลึกลับในชุดคลุมสีเทาเอ่ยขึ้น เสียงของมันเย็นเยียบดุจน้ำแข็งจากหุบเขาร้าง “ชีวิตของมันเป็นของข้า... ส่วนชีวิตของเจ้า... จักรพรรดิโลหิตมีคำสั่งให้นำกลับไปให้จงได้” ฉินเฟิงหรี่ตาลง สัมผัสถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายของคนที่เคยเป็นคนสนิทที่สุดในชาติก่อน... คนที่เขาเคยไว้วางใจให้คุมกองทัพมังกรทมิฬ “ศิษย์ทรยศ...” ฉินเฟิงเค้นเสียงลอดไรฟัน ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บกดมานานพุ่งพล่านจนปราณรอบกายเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ชายชุดเทาเปิดฮู้ดขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นลากยาวจากตาถึงคาง มันแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “ข้าคือคนที่จำความลับของเจ้าได้ดีที่สุด... ราชันย์ผู้ล่วงลับ วันนี้เจ้าจะไม่ได้ตายแค่ครั้งเดียว แต่ข้าจะลบชื่อเจ้าออกจากสารบบของโลกใบนี้ให้สิ้นซาก!” ฉินเฟิงกระชับกระบี่แน่น บาดแผลบนใบหน้าเริ่มส่องแสงสีทองจางๆ นี่ไม่ใช่แค่การทวงสิทธิ์ตระกูลอีกต่อไป แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการสะสางบัญชีแค้นที่ข้ามผ่านกาลเวลา เขารู้ดีว่าหากแพ้ในวันนี้ ทุกอย่างที่เขาสร้างมาจะมอดไหม้ แต่ทว่า... ทันใดนั้น ปลายกระบี่ของเขาก็เริ่มสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันตอบสนองต่อบางสิ่งที่แฝงอยู่ในตัวชายชุดเทา กลิ่นอายประหลาดที่ฉินเฟิงจำได้แม่น... กลิ่นของ “หัวใจมังกร” ที่ถูกขโมยไปจากสุสานบรรพกาล ฉินเฟิงแสยะยิ้ม เลือดในกายเดือดพล่าน “เจ้าพลาดแล้ว... ที่บังอาจพกของสิ่งนั้นมาต่อหน้าข้า!” มังกรครามท่องภพขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับมหาศึกครั้งนี้ครับ!