เคล็ดวิชามังกรคราม

“เจ้าคิดว่ากำแพงศิลาของตระกูลฉินจะต้านทาน ‘ไอสังหาร’ ที่มีกลิ่นอายของแดนปรโลกได้นานแค่ไหน?” เย่ชิงหลานกระซิบถาม เสียงของนางราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไร้ลมพัด ทว่ามือที่ถือเข็มทิศดาราศาสตร์กลับสั่นระริกจนเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ นางไม่ได้มองมาที่ฉินเฟิง สายตาของนางจดจ้องไปยังความมืดมิดภายนอกคฤหาสน์ที่บิดเบี้ยวราวกับถูกกระชากด้วยกรงเล็บอสุรกาย ฉินเฟิงไม่ตอบ เขาเพียงแค่ปาดหยดเลือดที่ซึมออกมาจากมุมปากทิ้งอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบดุจใบมีดจ้องเขม็งไปยัง ‘แหวนมิติ’ เก่าคร่ำคร่าบนนิ้วมือของนายน้อยผู้ล่วงลับที่เขาสวมทับไว้ แรงกดดันภายนอกที่กำลังบดขยี้เขตอาคมนั้นไม่ได้ทำให้เขาสั่นสะท้าน กลับกัน—มันกำลังกระตุ้น ‘สัญชาตญาณนักล่า’ ที่หลับใหลอยู่ในวิญญาณราชันย์ของเขาให้ตื่นขึ้น “นานพอที่ข้าจะผ่าแหวนวงนี้ออก” ฉินเฟิงเอ่ยเสียงเย็นเยียบ นิ้วมือแข็งเกร็งราวกับกรงเล็บมังกร เขาถ่ายเทปราณสายสุดท้ายที่เหลืออยู่น้อยนิดเข้าสู่แหวนอย่างบ้าคลั่ง *เปรี๊ยะ!* เสียงรอยร้าวเบาหวิวขัดกับเสียงคำรามของพายุไอสังหารภายนอก แหวนมิติที่ไร้ผู้ครอบครองถูกบังคับเปิดออกด้วยวิถีแห่งจอมราชันย์ ทันทีที่มิติแยกออก กลิ่นอายโบราณที่กดทับด้วยความหนักอึ้งของภูผาทั้งเก้าก็ทะลักออกมา พร้อมกับคัมภีร์หนังมังกรสีครามที่ลอยวนเวียนอยู่กลางอากาศ “นั่นมัน... คัมภีร์วิถีราชันย์มังกรคราม!” เย่ชิงหลานอุทาน มือของนางเผลอปล่อยเข็มทิศดาราศาสตร์ร่วงหล่นสู่พื้น นางรู้ดีว่าวิชานี้สูญหายไปจากยุทธภพพร้อมกับการล่มสลายของสำนักมังกรฟ้าเมื่อหมื่นปีก่อน ฉินเฟิงไม่รอช้า เขาคว้าคัมภีร์นั้นมาไว้ในมือ กระแสปราณสีครามพุ่งเข้าสู่ร่างกายราวกับน้ำป่าไหลหลาก ความเจ็บปวดจากการหล่อหลอมกายาใหม่เริ่มปะทุขึ้นราวกับถูกเปลวเพลิงนรกแผดเผาจากภายใน เส้นชีพจรที่เคยตีบตันค่อยๆ ถูกฉีกกระชากและถักทอขึ้นใหม่ด้วยพลังมังกรที่ดุดัน “จงจำไว้เย่ชิงหลาน... ในยุทธภพนี้ ผู้ที่อ่อนแอที่สุดคือผู้ที่ตายก่อน ผู้อ่อนแอที่พยายามจะแข็งแกร่ง คือผู้ที่สร้างหนทางรอด” ฉินเฟิงกัดฟันแน่น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความทรมานทว่าแววตากลับเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว เขากำลังดึงเอา ‘โลหิตมังกร’ ที่ตกค้างอยู่ในคัมภีร์เข้าสู่กระแสเลือดของตน การหล่อหลอมนี้ไม่ใช่แค่การฟื้นฟูพลัง แต่มันคือการสร้าง ‘กายามังกรอมตะ’ ขึ้นมาใหม่บนพื้นฐานของร่างกายมนุษย์ที่เปราะบางนี้ ภายนอกคฤหาสน์ เสียงกรีดร้องของวิญญาณร้ายเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นหู เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบราวกับเข็มพิษที่ปักลงบนกระดูกสันหลัง *“ฉินเฟิง... ข้าได้กลิ่นเจ้า... กลิ่นของความพ่ายแพ้ในอดีตที่ยังไม่จางหายไปจากวิญญาณของเจ้า...”* เสียงของ ‘จักรพรรดิโลหิต’ ดังแทรกผ่านมิติเข้ามา มันไม่ใช่แค่การข่มขู่ แต่มันคือการประกาศก้องว่าผู้สังหารได้มาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว ฉินเฟิงนิ่งงัน เขาไม่ได้หยุดชะงักจากการหล่อหลอมกายา กลับกันเขายิ่งเร่งเร้าพลังปราณให้หมุนวนเร็วกว่าเดิม กระดูกในร่างของเขาเริ่มส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะราวกับกิ่งไม้ที่กำลังหัก พลังมังกรครามไหลเวียนผ่านหัวใจที่เริ่มเต้นเป็นจังหวะแห่งสงคราม ผิวหนังของเขาเริ่มปรากฏเกล็ดมังกรสีครามจางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชั้นผิวหนังมนุษย์ “มาเร็วเข้า...” ฉินเฟิงพึมพำกับตัวเองขณะที่ร่างกายเริ่มเรืองแสงสีครามจ้า “ข้ากำลังรอโอกาสที่จะทวงหนี้เลือดนี้คืนเป็นดอกเบี้ยทบต้นอยู่พอดี” ทันใดนั้น แรงกดดันภายนอกก็หยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน ความเงียบงันที่น่าขนลุกเข้าปกคลุมคฤหาสน์ เย่ชิงหลานเบิกตากว้างเมื่อมองเห็นเงาสีดำขนาดมหึมาทาบทับลงบนผนังห้องที่สั่นคลอน ประตูบานยักษ์ถูกแรงมหาศาลกระแทกจนพังครืนลงมาเป็นเสี่ยงๆ ร่างในชุดคลุมสีเลือดเดินเข้ามาท่ามกลางเศษซากปรักหักพัง กลิ่นคาวเลือดโชยอบอวลไปทั่วอากาศ ทว่าสิ่งที่ทำให้ฉินเฟิงต้องชะงักไม่ใช่รูปลักษณ์ของศัตรู แต่เป็นสิ่งที่ชายผู้นั้นถืออยู่ในมือ... มันคือดาบเล่มเดิมที่เคยปลิดชีพเขาในชาติก่อน และที่ปลายดาบนั้น มีปิ่นปักผมหยกที่คุ้นตาของมารดาเขาเสียบคาอยู่! ฉินเฟิงลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีครามสนิทดุจก้นบึ้งของมหาสมุทร เขาลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม แม้ร่างกายจะยังสั่นเทาจากการหล่อหลอมที่ยังไม่สมบูรณ์ แต่แรงกดดันจาก ‘วิถีมังกร’ ที่แผ่ออกมากลับทำให้ชายชุดคลุมสีเลือดต้องชะงักฝีเท้าลงเป็นครั้งแรก “เจ้าไม่ใช่ฉินเฟิงที่ข้ารู้จัก...” เสียงของจักรพรรดิโลหิตสั่นเครือด้วยความสงสัย หรืออาจจะเป็นความหวาดหวั่นที่เพิ่งค้นพบ ฉินเฟิงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัว มือขวาคว้าด้ามดาบไม้ธรรมดาข้างกาย แต่เมื่อปราณมังกรครามไหลผ่าน ดาบไม้นั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธที่แผ่ไอสังหารรุนแรงจนอากาศโดยรอบแตกกระจาย “วันนี้... เจ้าไม่ได้มาเพื่อล่า แต่เจ้ามาเพื่อตายที่นี่” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับมังกรครามท่องภพครับ!