การดวลเดือด ณ ยอดเขา

"เจ้าช่างกล้าดียิ่งนัก ที่กล้าพาหัวใจของเจ้ามายื่นให้ข้าถึงที่นี่" น้ำเสียงของจักรพรรดิโลหิตก้องกังวานผ่านม่านหมอกสีเลือดที่ปกคลุมยอดเขาเทียนกง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายอักขระโบราณยืนตระหง่านอยู่บนแท่นศิลา ร่างของเย่ชิงหลานถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งโลหิตที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ใบหน้าของนางซีดเผือด แต่แววตายังคงแน่วแน่และดุดันดุจนางพญา ฉินเฟิงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปเพียงสิบก้าว ไอสังหารที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของเขารุนแรงจนหินเบื้องล่างแตกร้าวเป็นวงกว้าง เขาไม่โต้ตอบด้วยคำพูด เพราะเขารู้ดีว่าศัตรูผู้นี้คือเงาสะท้อนจากอดีตที่คอยหลอกหลอนเขามานับร้อยปี "ไม่ต้องเสียเวลาถากถางข้าหรอก จักรพรรดิโลหิต" ฉินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสเย็นเยือกที่บาดลึกถึงกระดูก "ในชาติก่อนข้าอาจจะพ่ายแพ้ให้กับความประมาทของตัวเอง แต่ในชาตินี้... เลือดของเจ้าจะเป็นเครื่องบูชายัญแด่ความแค้นที่ข้าสั่งสมมา" จักรพรรดิโลหิตหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะดุจเสียงกระดูกหักลั่น มันดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว โซ่โลหิตที่รัดตรึงเย่ชิงหลานก็บีบรัดแน่นขึ้นจนนางขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด "ดูสิ ฉินเฟิง... ดูตัวเจ้าที่กำลังยืนสั่นสะท้านอยู่ข้างหลังข้าสิ" ฉินเฟิงหันกลับไปมองสิ่งที่อยู่เบื้องหลังจักรพรรดิโลหิต และนั่นทำให้เขานิ่งงันไปชั่วอึดใจ ร่างที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นดินที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดคือ 'ฉินเฟิง' อีกคนหนึ่ง ใบหน้า ร่างกาย แม้แต่รอยแผลเป็นเล็กๆ ที่หัวไหล่ขวา ทุกอย่างเหมือนกันราวกับส่องกระจก ทว่าดวงตาของร่างนั้นกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งจิตวิญญาณ "ตัวเจ้า... ที่ข้าสร้างขึ้นมาจากเศษเสี้ยวความทรงจำที่เจ้าทิ้งไว้ก่อนตาย" จักรพรรดิโลหิตแสยะยิ้ม "หากเจ้าอยากได้นางคืน ก็จงดับลมหายใจของ 'ตัวเจ้าเอง' เสีย หากเจ้าลังเลแม้แต่วินาทีเดียว วิญญาณของนางจะถูกดึงลงสู่ขุมนรกโลหิตร่วมกับข้าไปตลอดกาล" ฉินเฟิงกำกระบี่มังกรทลายสวรรค์แน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน ความคิดในหัวเขาหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง นี่คือบททดสอบที่โหดเหี้ยมที่สุด การสังหารตัวเอง... การทำลายอดีตที่เขาสร้างขึ้นมาใหม่ด้วยความยากลำบาก นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ด้วยพลังปราณ แต่คือการต่อสู้กับ 'ความเป็นมนุษย์' ที่เขายังหลงเหลืออยู่ "ฉินเฟิง! อย่าฟังมัน!" เย่ชิงหลานตะโกนเสียงหลง ลมหายใจของนางเริ่มติดขัด "มันต้องการให้เจ้าสูญเสียตัวตน! ถ้าเจ้าทำลายร่างนั้น เจ้าก็จะสูญเสียความเป็นมนุษย์ที่เจ้าโหยหามาตลอด!" "หุบปาก!" จักรพรรดิโลหิตตวาดกร้าว ก่อนจะสะบัดมือส่งคลื่นพลังโลหิตพุ่งเข้าใส่ลำคอของนางจนนางกระอักเลือดออกมาคำโต ฉินเฟิงหลับตาลงชั่วขณะ ลมหายใจของเขาเริ่มประสานเข้ากับจังหวะของยอดเขา กลิ่นอายมรณะที่อบอวลอยู่โดยรอบไม่ได้ทำให้เขาสั่นคลอนอีกต่อไป เขาลืมตาขึ้น ดวงตาสีครามเข้มของเขาฉายแววเด็ดขาดราวกับแม่ทัพที่พร้อมจะตัดใจจากทุกสิ่งเพื่อชัยชนะ "ข้าเคยเป็นจอมราชันย์ที่ไร้ความปรานี และในวันนี้ ข้าจะเป็นมัจจุราชที่ไม่มีแม้แต่ความลังเล" ฉินเฟิงพุ่งทะยานออกไป ร่างของเขากลายเป็นเส้นแสงสีครามพุ่งเข้าหาร่างจำลองของตนเอง ร่างจำลองนั้นลืมตาขึ้นทันที มันคว้าดาบเล่มยักษ์ที่วางอยู่ข้างกายเข้าปะทะกับกระบี่ของฉินเฟิง แรงปะทะของทั้งคู่สร้างคลื่นกระแทกจนยอดเขาสั่นสะเทือน ดินหินแตกกระจายราวกับพายุทอร์นาโด เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ทุกการเคลื่อนไหวของฉินเฟิงรวดเร็วและดุดัน ทุกเพลงกระบี่คือการจารึกความตาย ร่างจำลองนั้นรับมือได้อย่างสูสีเพราะมันรู้ทุกจังหวะการหายใจของฉินเฟิง แต่มันขาด 'จิตวิญญาณแห่งการทำลาย' ที่ฉินเฟิงเพิ่งจะขัดเกลามาในชาตินี้ "เจ้ามีพละกำลัง มีความทรงจำ แต่เจ้าไม่มี 'ความเจ็บปวด' ที่ข้าได้รับมา!" ฉินเฟิงคำรามลั่น เขาทิ้งกระบี่ในมือขวาแล้วใช้ฝ่ามือซ้ายกดลงบนหน้าอกของร่างจำลอง พลังปราณอัคนีเพลิงสวรรค์ปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่ง หลอมละลายเกราะป้องกันของร่างจำลองจนกลายเป็นไอ "จงดับสูญไปพร้อมกับความอ่อนแอของข้าเสีย!" ตู้ม! ร่างจำลองระเบิดออกเป็นละอองแสงสีทอง ทว่าในจังหวะที่ร่างนั้นสลายไป มันกลับคว้าข้อมือของฉินเฟิงไว้แน่น พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่เหมือนกับเสียงของเขาเองว่า "เจ้าคิดว่าความตายของข้า... จะทำให้เจ้าเป็นอิสระจริงหรือ?" ฉินเฟิงชะงัก ร่างกายของเขาเริ่มมีรอยร้าวสีแดงฉานลามไปทั่วผิวหนัง พลังที่เขาใช้สังหารร่างจำลองกำลังย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองตามคำสาปแช่งของจักรพรรดิโลหิต "ฮ่าๆๆๆ! ฉินเฟิง เจ้าช่างโง่เขลา! เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้นางรอดไปง่ายๆ งั้นหรือ?" จักรพรรดิโลหิตหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง มันบีบมือเข้าหากันแน่นจนโซ่โลหิตที่พันธนาการเย่ชิงหลานเปลี่ยนสภาพกลายเป็นคมมีดนับพันเล่มจ่ออยู่ที่คอของนาง "เลือกเอา!" จักรพรรดิโลหิตคำราม "จะยอมให้ข้ากลืนกินดวงวิญญาณของนางเพื่อชุบชีวิตข้าให้สมบูรณ์ หรือจะยอมเห็นนางถูกบดขยี้ต่อหน้าเจ้าตอนนี้!" ฉินเฟิงล้มลงคุกเข่าบนพื้นดินที่นองไปด้วยเลือด รอยร้าวบนร่างเขายังคงลามเลียราวกับเปลวไฟที่เผาผลาญเนื้อหนัง เขาเงยหน้าขึ้นมองจักรพรรดิโลหิตด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เคยมีมา "เจ้าบอกว่านี่คือจุดจบของข้า..." ฉินเฟิงแค่นยิ้ม มือที่สั่นเทาของเขาค่อยๆ เอื้อมไปที่ด้ามกระบี่ที่ปักอยู่บนพื้นดิน "แต่เจ้าลืมไปอย่างหนึ่ง... ข้าไม่ใช่ฉินเฟิงคนเดิมที่เจ้าเคยฆ่า" ทันใดนั้น ดวงตาของฉินเฟิงก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ลวดลายอักขระโบราณที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนเริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา แรงกดดันมหาศาลกดทับยอดเขาทั้งลูกจนแทบจมหายไปในผืนดิน เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว... แล้วเงาของมังกรสีครามขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังร่างของเขา มันไม่ได้พุ่งไปที่จักรพรรดิโลหิต แต่พุ่งเข้าหา... 'ตัวเขาเอง' ฉินเฟิงแทงกระบี่ทะลุหน้าอกของตัวเองในจุดที่หัวใจเต้นอยู่ พร้อมกับปล่อยรอยยิ้มที่ทำให้จักรพรรดิโลหิตต้องผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ข้าไม่ได้ฆ่าตัวตายเพื่อเจ้า... แต่ข้าฆ่าตัวตายเพื่อ 'ปลดปล่อย' บางสิ่งที่เจ้าไม่สมควรได้เห็น" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับมังกรครามท่องภพในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ