เปิดฉากสงครามสวรรค์

"หากเจ้าคิดว่าคำขู่โง่ๆ นั่นจะทำให้ข้าหวั่นไหวได้... เจ้าคงประเมินค่าของตัวเองสูงเกินไปเสียแล้ว" เสียงของฉินเฟิงเยือกเย็นดุจน้ำแข็งจากขุมนรกที่ไม่มีวันละลาย สายตาของเขาจับจ้องไปยังจดหมายเลือดที่สลายกลายเป็นเถ้าถ่านในกำมือ รอบกายของเขามีเพียงไอสังหารที่รุนแรงจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว เย่ชิงหลานที่ยืนอยู่ข้างกายสังเกตเห็นนิ้วมือของเขาสั่นไหวเพียงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความโกรธแค้นที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด "ฉินเฟิง... การไปที่นั่นเพียงลำพังคือกับดัก" เย่ชิงหลานเอ่ยเสียงเรียบ แม้ดวงตาจะเต็มไปด้วยความกังวล แต่เธอก็ไม่ได้พยายามรั้งเขาไว้ "ขุนพลโลหิตทั้งเจ็ดกำลังรอท่านอยู่ที่ปราสาทหน้าด่าน หากท่านไปที่สุสานเทพเจ้าตามคำท้า เราจะเสียจังหวะการบุกทันที" ฉินเฟิงหันมามองสหายศึก แววตาของเขาที่เคยไร้อารมณ์บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น "ใครบอกเจ้าว่าข้าจะไปที่นั่นเพียงลำพัง? ในเมื่อพวกมันอยากให้ข้าไปพบ... ข้าก็จะไป แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ข้าจะถอนรากถอนโคนปราสาทโลหิตให้สิ้นซาก เพื่อเป็นของขวัญต้อนรับการกลับมาของข้า!" "เจ้าหมายความว่า..." "สั่งการกองทัพมังกรคราม บุกปราสาทโลหิตตอนนี้! ไม่ต้องรอรุ่งสาง ไม่ต้องรอแผนการใดๆ ทั้งสิ้น ใครขวางทาง... สังหารให้หมด!" คำสั่งของฉินเฟิงดังสนั่นราวกับเสียงคำรามของมังกรที่ตื่นจากนิทรา เขาหยิบกระบี่มังกรทลายสวรรค์ที่พิงอยู่ข้างกายขึ้นมา ไอพลังสีครามแผ่ซ่านครอบคลุมรัศมีหนึ่งร้อยลี้ ท้องฟ้าเหนือปราสาทโลหิตที่เคยดำมืดเริ่มสั่นสะเทือนเมื่อกองทัพของเขาเคลื่อนพลเข้าประชิด ปราสาทโลหิตตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาอเวจี กำแพงที่สร้างจากกระดูกปีศาจดูน่าสยดสยอง แต่เมื่อฉินเฟิงก้าวเท้าขึ้นสู่บันไดหินขั้นแรก แรงกดดันจากวิญญาณราชันย์ของเขาก็ทำเอาทหารเฝ้ายามกระอักเลือดตายในทันที เขาไม่ได้ใช้กระบวนท่าวิจิตรบรรจง เพียงแค่ก้าวเดินอย่างมั่นคง มือขวากระชับด้ามกระบี่แน่น "ฉินเฟิง! เจ้ากล้าบุกรุกถิ่นฐานของจักรพรรดิโลหิตงั้นหรือ!" ขุนพลโลหิตตนที่หนึ่ง 'ซากปีศาจผู้หิวกระหาย' กระโดดลงมาจากกำแพงสูงใหญ่ ร่างกายของมันสูงใหญ่ผิดมนุษย์ ผิวหนังเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่ไหลเวียนด้วยเลือดสีดำ ฉินเฟิงไม่แม้แต่จะหยุดเดิน เขาสะบัดกระบี่เบาๆ ลำแสงสีครามตวัดผ่านอากาศราวกับสายฟ้าฟาด "ข้าไม่ได้มาเพื่อคุยกับสุนัขรับใช้" "ย๊ากกก!" ขุนพลโลหิตคำราม พุ่งเข้าใส่ด้วยพละกำลังมหาศาล แต่มันกลับไปไม่ถึงตัวฉินเฟิง ร่างของมันหยุดชะงักกลางอากาศ ลมปราณสีครามที่ฉินเฟิงปล่อยออกมาบีบอัดร่างของมันจนแตกร้าวราวกับแก้วที่กำลังจะแตก "จงดับสูญ" ฉินเฟิงกล่าวสั้นๆ ก่อนจะปักกระบี่ลงพื้นดิน รอยแยกขนาดมหึมาพุ่งทะลุทะลวงปราสาทโลหิต เสียงกรีดร้องของเหล่าขุนพลปีศาจดังระงมไปทั่วหุบเขา นี่ไม่ใช่การต่อสู้ แต่มันคือการสังหารหมู่โดยผู้เป็นเจ้าของพลังที่แท้จริง เขาก้าวผ่านกองซากศพของเหล่าขุนพลที่เคยหยิ่งผยอง ไปจนถึงโถงกลางของปราสาท ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะผลักประตูเข้าไป เสียงปรบมือที่แหบพร่าและเย็นเยียบก็ดังมาจากด้านหลัง "น่าประทับใจ... สมกับที่เป็นอดีตจอมราชันย์ แต่ดูเหมือนเจ้าจะลืมไปนะฉินเฟิง ว่าความรักคือจุดอ่อนที่งดงามที่สุดของมนุษย์" ฉินเฟิงชะงักฝีเท้า เขาค่อยๆ หันกลับไปมอง พบกับเงาร่างในชุดคลุมสีเลือดที่ยืนอยู่บนยอดหอคอยทิศเหนือ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่เขาด้วยความสมเพชและเย้ยหยัน มันคือจักรพรรดิโลหิต ร่างต้นของศัตรูคู่อาฆาต "เจ้าไม่ได้อยู่ในปราสาทนี้" ฉินเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ "ข้าไม่จำเป็นต้องอยู่ในที่ที่กำลังจะพังทลาย" จักรพรรดิโลหิตหัวเราะก้อง "เจ้าบุกมาที่นี่เพื่อสังหารขุนพลของข้า แต่เจ้ากลับทิ้ง 'สุสานเทพเจ้า' ไว้ไร้การป้องกัน รู้หรือไม่... องค์หญิงเย่ชิงหลานที่เจ้าคิดว่าอยู่กับเจ้า บัดนี้กลับถูกข้าจับตัวไว้ที่จุดหมายที่เจ้ากำลังจะไป และที่นั่น... ไม่ได้มีแค่ข้าเพียงคนเดียว" ฉินเฟิงขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างแล่นพล่านขึ้นมาเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยจากอีกฟากของประตูมิติด้านหลังจักรพรรดิโลหิต ประตูมิติค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นหญิงสาวที่หน้าตาเหมือนเย่ชิงหลานทุกประการกำลังถูกโซ่ตรวนวิญญาณล่ามไว้ แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือเงาของบุรุษอีกคนที่ก้าวออกมาจากเงามืดด้านข้างจักรพรรดิโลหิต... บุรุษผู้ที่มีใบหน้าเหมือนกับฉินเฟิงราวกับส่องกระจก! "นี่คือบททดสอบสุดท้ายของเจ้า" จักรพรรดิโลหิตเหยียดยิ้ม "ถ้าเจ้าอยากช่วยนาง เจ้าต้องสังหาร 'ตัวจริง' อีกคนของเจ้าเสียก่อน... หรือจะยอมให้ข้ากลืนกินดวงวิญญาณของนางไปพร้อมกับตัวเจ้าเอง?" มังกรครามท่องภพขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดุเดือดครั้งนี้จนถึงบรรทัดนี้ครับ