มังกรครามท่องภพ

“นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะขี้ขลาดถึงขั้นสละบัลลังก์หนีตายไปเช่นนี้... ฉินเฟิง! เจ้าคิดว่าการตัดหัวสุนัขรับใช้ของข้า จะทำให้เจ้ามีชีวิตรอดไปได้งั้นรึ?” น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบ ดุจเกล็ดน้ำแข็งที่กรีดผ่านหัวใจ ความกดดันมหาศาลจากกลิ่นอายโลหิตที่อบอวลไปทั่วรอยแยกมิติทำให้บรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยว ฉินเฟิงยืนนิ่ง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านมิใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความเคียดแค้นที่รอคอยการชำระสะสางมานานนับพันปี ร่างที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิตินั้นสูงใหญ่ สวมชุดเกราะสีนิลวาววับราวกับหลอมมาจากศพของมังกรโบราณ ใบหน้าของจักรพรรดิโลหิตคมคาย ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าดุจหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง “ข้ามิได้หนี จักรพรรดิโลหิต” ฉินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาดุจท้องฟ้าหลังพายุ “ข้าเพียงแค่เฝ้ารอ... รอวันที่เจ้าจะก้าวออกมาจากความมืดมิดเพื่อมาจบเรื่องราวที่ค้างคาเสียที” “ช่างโอหัง!” จักรพรรดิโลหิตแค่นเสียง ดาบเล่มยักษ์ในมือปรากฏไอสังหารสีแดงฉานพุ่งทะลุฟากฟ้า “ในอดีตข้าสังหารเจ้าได้ วันนี้ข้าก็จะฉีกกระชากจิตวิญญาณเจ้าให้แตกสลายจนไม่อาจจุติใหม่ได้อีกเป็นครั้งที่สอง!” ฉินเฟิงขยับรอยยิ้มที่มุมปาก เย่ชิงหลานที่ยืนอยู่ข้างกายกระชับกระบี่ในมือแน่น นางส่งกระแสเสียงแผ่วเบาผ่านปราณ “ฉินเฟิง ระวังตัวด้วย ค่ายกลดาราที่ข้าเตรียมไว้จะรับมือแรงกดดันนี้ได้ไม่นานนัก” “ขอบใจเจ้า ชิงหลาน... ถอยไปเถอะ” ฉินเฟิงกล่าวพลางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทุกย่างก้าวที่เขาวางเท้าลง พื้นดินที่แตกละเอียดกลับเริ่มสั่นไหว ปราณมังกรสีครามเริ่มแผ่ซ่านออกจากร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง “ศึกนี้เป็นเรื่องระหว่างข้ากับมัน” การปะทะเริ่มต้นขึ้นโดยไม่มีคำเตือน! ดาบโลหิตฟาดฟันลงมาดุจภูเขาทลาย สายลมกรรโชกจนมิติรอบข้างฉีกขาดเป็นทางยาว ฉินเฟิงมิได้หลบหลีก เขาใช้ฝ่ามือเปล่าคว้าจับคมดาบนั้นด้วยมือเดียว! เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องกัมปนาท แสงสีครามและสีแดงพุ่งเข้าปะทะกันจนเกิดเป็นสุญญากาศกลางอากาศ “ปราณมังกรครามของเจ้า... พัฒนาไปถึงขั้นนี้แล้วรึ?” จักรพรรดิโลหิตตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “พันปีที่ข้าอยู่ในร่างนายน้อยไร้ค่า มิใช่เวลาที่สูญเปล่า” ฉินเฟิงออกแรงบีบมือจนดาบโลหิตร้าว “มันคือเวลาที่ข้าเรียนรู้ว่า ความแข็งแกร่งที่แท้จริง มิได้อยู่ที่อำนาจ แต่อยู่ที่หัวใจที่กล้าหาญจะก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง!” ร่างของฉินเฟิงเรืองแสงสีครามเจิดจ้า ร่างกายที่เคยเป็นเพียงมนุษย์เริ่มถูกหล่อหลอมใหม่ในพริบตา เส้นสายปราณในร่างกายของเขาไหลเวียนดุจสายน้ำเชี่ยวที่รุนแรงและเยือกเย็น นี่คือการก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์สู่ความเป็นอมตะ—วิถีแห่งเทพเซียน! เขากระแทกฝ่ามือเข้าที่อกของจักรพรรดิโลหิต แรงปะทะส่งร่างของศัตรูผู้น่าเกรงขามกระเด็นไปไกลนับร้อยลี้ ชนเข้ากับยอดเขาสูงจนพังทลายลงมาเป็นเถ้าถ่าน “เจ้ายอมรับเถิด ว่ายุคสมัยของเจ้ามันจบลงแล้ว” ฉินเฟิงเหาะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พลังมังกรครามก่อตัวเป็นรูปร่างของมังกรยักษ์โอบล้อมกายเขาไว้ จักรพรรดิโลหิตคลานขึ้นมาจากซากปรักหักพัง ดวงตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง “ข้าคือผู้กำหนดชะตาโลก! ข้าคืออมตะ! ไม่มีใครหยุดข้าได้!” ทว่าในวินาทีนั้น ฉินเฟิงมิได้มองจักรพรรดิโลหิตเป็นศัตรูที่น่าเกรงขามอีกต่อไป เขามองเห็นเพียงชายผู้หลงทางในอำนาจที่ไร้ความหมาย เขาชูมือขึ้นสู่สรวงสวรรค์ที่เริ่มเปิดกว้างออกเป็นประตูสีทองอร่าม “ข้ามิได้จะหยุดเจ้า... ข้าเพียงแค่จะพาโลกใบนี้ก้าวเดินต่อไป” ฉินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวานไปทั่วผืนปฐพี “ความแค้นพันปีจบลงตรงนี้ หากเจ้ายังจมอยู่กับมัน ก็จงสลายไปพร้อมกับอดีตเสียเถิด” ฉินเฟิงรวบรวมปราณทั้งหมดในกาย อัดแน่นลงในฝ่ามือเดียว ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม มังกรยักษ์พุ่งทะยานลงมาจากประตูมิติเทพเซียน กดทับร่างของจักรพรรดิโลหิตให้จมลงสู่พื้นดินจนไร้ทางสู้ ความเงียบเข้าปกคลุมผืนปฐพีในชั่วอึดใจ ก่อนที่ร่างของจักรพรรดิโลหิตจะกลายเป็นละอองแสงสีแดงที่ค่อยๆ จางหายไปในอากาศ เหลือไว้เพียงความว่างเปล่า ฉินเฟิงยืนนิ่งอยู่กลางอากาศ แสงสีทองจากประตูมิติสาดส่องลงมากระทบกายเขา เย่ชิงหลานมองขึ้นไปเบื้องบนด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์และชื่นชม “เจ้าก้าวข้ามไปแล้วสินะ... แดนเซียนที่แท้จริง” ฉินเฟิงหันกลับมามองสหายร่วมศึก เขาคลี่ยิ้มบางๆ ให้กับเย่ชิงหลาน “ชิงหลาน โลกใบนี้ปลอดภัยแล้ว ต่อจากนี้... ข้าจะท่องไปในแดนเซียน สร้างตำนานบทใหม่ที่ไม่มีใครต้องล้มตายเพราะความละโมบของใครอีก” เขาก้าวเท้าเข้าสู่ประตูมิติ แผ่นหลังของบุรุษผู้เป็นตำนานค่อยๆ เลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงเรื่องเล่าขานถึง "มังกรคราม" ผู้ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ สู่จุดสูงสุดที่ไม่มีผู้ใดอาจเอื้อมถึง ตำนานของมหาศึกเทพมังกรทลายสวรรค์จบลงแล้ว แต่การเดินทางที่แท้จริงของฉินเฟิง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับมังกรครามจนถึงบทสุดท้ายนี้นะครับ