บทที่ 28

คมดาบเหล็กกล้าสะท้อนแสงจันทร์สีเลือดที่สาดส่องลงมายังลานประหารร้าง ฉินเฟิงยืนนิ่งดั่งรูปสลัก ท่ามกลางวงล้อมของยอดฝีมือสังหารแห่งสำนักโลหิตทมิฬสิบสองคน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในอากาศผสานกับไอสังหารที่หนักอึ้งจนคนธรรมดาอาจขาดใจตายเพียงแค่ได้สัมผัส "มาลองดูว่า... คอของข้า หรือหัวของพวกเจ้า... ที่จะหลุดออกจากบ่าก่อนกัน" คำประกาศก้องนั้นสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ หัวหน้ากลุ่มนักฆ่าที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาซ้ายแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงของมันแหบพร่าดั่งเศษแก้วบาดกัน "ปากดีนัก เจ้าหนู! ข้าจะเลาะเนื้อออกจากกระดูกของเจ้าทีละนิ้ว ให้สมกับที่บังอาจลบหลู่คำสั่งของท่านจักรพรรดิ" ฉินเฟิงไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาสะบัดข้อมือเบาๆ ปราณมังกรสีครามเริ่มหมุนวนรอบกายจนเกิดเสียงหวีดหวิวของมวลอากาศที่ถูกบีบอัด ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับดูราวกับกำลังมองดูฝูงมดปลวกที่กำลังจะเดินเข้าสู่กองเพลิง เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว—พื้นที่ใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง ฉับพลัน ร่างของฉินเฟิงหายไปจากสายตา! "ระวัง! มันอยู่ข้างหลัง!" นักฆ่าคนหนึ่งแผดเสียงร้องเตือน แต่มันสายเกินไป ฝ่ามือของฉินเฟิงที่อาบด้วยปราณมังกรเข้มข้นปะทะเข้าที่กึ่งกลางแผ่นหลังของมันอย่างจัง เสียงกระดูกสันหลังแตกหักดังสนั่นดั่งกิ่งไม้แห้ง ก่อนที่ร่างของนักฆ่าผู้นั้นจะปลิวไปกระแทกกับกำแพงหินจนจมหายเข้าไปในเนื้อหิน เย่ชิงหลานที่แอบสังเกตการณ์อยู่บนยอดไม้สูงไม่ไกลนัก กำด้ามกระบี่ในมือแน่น หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับกลองศึก แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าฉินเฟิงแข็งแกร่งเพียงใด แต่นี่คือกลุ่มยอดฝีมือที่ฝึกฝนวิชาดูดวิญญาณมาโดยเฉพาะ หากพลาดเพียงนิดเดียว ผลลัพธ์ย่อมเลวร้ายถึงชีวิต "ขยับตัวเร็วขึ้นหน่อย" ฉินเฟิงพึมพำกับตัวเองขณะที่ดาบยาวห้าเล่มพุ่งเข้าหาจุดตายทั่วร่าง เขาบิดกายหลบหลีกด้วยท่วงท่าที่ซับซ้อนราวกับมังกรแหวกว่ายในกระแสน้ำ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็นและแม่นยำ ปลายดาบเล่มหนึ่งเฉียดผ่านหน้าอกเขาไปเพียงมิลลิเมตร แต่เพียงแค่นั้นก็มากพอที่ฉินเฟิงจะคว้าข้อมือของศัตรูไว้ได้ *กร๊อบ!* เสียงกระดูกข้อมือแหลกละเอียดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด ฉินเฟิงแย่งดาบมาได้ก่อนจะตวัดฟันเป็นเส้นโค้งสีครามอันงดงามและดุร้ายเพียงครั้งเดียว เลือดสีเข้มกระเซ็นราดรดพื้นดิน หัวของนักฆ่าทั้งสามที่ล้อมอยู่หน้าเขาหลุดกระเด็นออกจากบ่าพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง ความหวาดกลัวเริ่มเข้าเกาะกินจิตใจของเหล่านักฆ่าที่เหลือ พวกมันไม่เคยพบเห็นวิชาตัวเบาที่รวดเร็วและวิชาดาบที่โหดเหี้ยมเช่นนี้มาก่อน ราวกับว่าพวกมันกำลังสู้กับเทพสงครามที่ไร้ความเมตตา ไม่ใช่เพียงนายน้อยผู้ถูกทอดทิ้งอย่างที่ข่าวกรองได้รับมา "นี่น่ะหรือคือวิชาของพวกเจ้า?" ฉินเฟิงเช็ดเลือดที่กระเซ็นเปื้อนแก้มออกด้วยนิ้วหัวแม่มือ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำชั่วครู่ "หากมีดีเพียงเท่านี้ ก็อย่าได้หวังว่าจะได้กลับไปรายงานนายเหนือหัวของพวกเจ้าเลย" เขากระแทกฝ่าเท้าลงกับพื้นอีกครั้ง คราวนี้คลื่นพลังปราณสีครามระเบิดออกรอบตัวเป็นรัศมีกว้าง แรงอัดมหาศาลผลักเหล่านักฆ่าที่เหลือให้ถอยร่นไปคนละทิศละทาง ฉินเฟิงไม่ได้ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาทะยานร่างเข้าหาหัวหน้ากลุ่มนักฆ่าที่กำลังลนลานถอยหนี "จักรพรรดิโลหิตกำลังรอเจ้าอยู่ในนรก" ฉินเฟิงคำรามเบาๆ แต่เปี่ยมด้วยอำนาจกดดันที่ไม่อาจต้านทาน ทันใดนั้นเอง แรงกดดันมหาศาลที่คุ้นเคยก็แผ่ซ่านลงมาจากฟากฟ้า ราวกับมีฝ่ามือยักษ์ที่มองไม่เห็นกดทับลงมาบนลานประหารจนพื้นดินยุบตัวลงไปนับศอก ฉินเฟิงหยุดชะงัก สายตาตวัดมองขึ้นไปบนก้อนเมฆทมิฬที่หมุนวนเป็นพายุหมุน เสียงหัวเราะเยาะที่เย็นเยียบและทรงพลังดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ มันเป็นเสียงที่เขาจดจำได้ดีที่สุดในทุกภพทุกชาติ "เจ้าทำได้ดีมาก... ฉินเฟิง... ทายาทที่ข้าเฝ้ารอคอยมาเนิ่นนาน" ร่างในชุดคลุมสีเลือดค่อยๆ ลอยลงมาจากความว่างเปล่า ใบหน้าที่ไร้อารมณ์นั้นทับซ้อนกับภาพความทรงจำที่ฉินเฟิงเกลียดชังที่สุด จักรพรรดิโลหิตไม่ได้ลงมาคนเดียว ข้างกายเขามีร่างของหญิงสาวที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์—เย่ชิงหลานถูกจับตัวไว้แล้ว! ฉินเฟิงกำหมัดแน่นจนโลหิตซึมออกมาจากฝ่ามือ เขาไม่เคยคาดคิดว่าศัตรูจะซุ่มรอจังหวะนี้อยู่ตลอดเวลา "ปล่อยนางซะ" ฉินเฟิงเค้นเสียงลอดไรฟัน จิตสังหารที่ระเบิดออกมาทำให้อากาศรอบตัวสั่นไหวอย่างรุนแรง จักรพรรดิโลหิตยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งบีบคอของเย่ชิงหลานเบาๆ "เจ้าจะแลกด้วยอะไรดีล่ะ? ชีวิตที่จุติใหม่ของเจ้า... หรือศิลาวิญญาณมังกรที่เจ้าซ่อนไว้ในร่างกันเล่า?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับมังกรครามท่องภพในบทนี้ครับ