ศึกชิงศิลาเวท

“หากเจ้าคิดว่ากระบี่เล่มนั้นจะช่วยรักษาชีวิตเจ้าไว้ได้ ก็จงวางมันลงเสียเถิด ข้าไม่อยากให้เลือดของสวะอย่างเจ้าแปดเปื้อนคมกระบี่ของข้า” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารเย็นเยียบดังกังวานไปทั่วหุบเขาไร้แสง ฉินเฟิงยืนตระหง่านอยู่บนแท่นศิลาที่ถูกย้อมไปด้วยกลิ่นอายสาปแช่ง ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ของเขาจ้องมองไปยัง ‘ซือหม่าเลี่ย’ ศิษย์เอกอันดับหนึ่งแห่งสำนักกระดูกขาว ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าพร้อมกับไอหมอกสีเลือดที่หมุนวนรอบกาย ในมือของซือหม่าเลี่ย คือ ‘ศิลาเวททลายฟ้า’ อัญมณีสีครามที่ส่งเสียงครางแหลมเล็กดุจเสียงกรีดร้องของวิญญาณ แตกร้าวและเปล่งประกายท้าทายกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ “ฉินเฟิง... ข้าได้ยินเรื่องราวของเจ้ามามาก ทั้งการพลิกฟื้นจากร่างไร้ค่าสู่การบ่มเพาะที่น่าทึ่ง” ซือหม่าเลี่ยแค่นยิ้ม มุมปากฉีกกว้างเผยให้เห็นฟันที่เรียงตัวผิดปกติ “แต่น่าเสียดาย ที่ความพยายามของเจ้า จะมาจบลงที่นี่ ในหลุมศพที่ข้าขุดรอไว้ให้” ฉินเฟิงไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่คลายมือที่กำด้ามกระบี่ออกเล็กน้อย สัมผัสถึงไอเย็นจากฝ่ามือที่ส่งผ่านไปถึงดวงจิตที่สงบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม ข้างกายของเขามีเย่ชิงหลานยืนอยู่ นางไม่พูดพร่ำทำเพลง นิ้วเรียวงามวาดลวดลายกลางอากาศสร้างค่ายกลดาราจันทราสกัดกั้นเส้นทางหนีของศัตรูไว้เงียบๆ “หลานเอ๋อ เจ้าเคยกล่าวว่าศิลาเวทนี้เปรียบดั่งหัวใจของมังกรที่ตายจากไป แต่วันนี้... ข้าว่ามันเป็นเพียงเศษซากของความโง่เขลาที่รอวันแตกสลาย” ฉินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว “บังอาจ!” ซือหม่าเลี่ยคำรามลั่น พุ่งทะยานเข้าหาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายลม กระบี่โลหิตในมือหวีดหวิวเป็นเสียงโหยหวน มันคือวิชา ‘กระบี่กระชากวิญญาณ’ ที่เลื่องชื่อของสำนักฝ่ายอธรรม ฉินเฟิงไม่ได้หลบหลีก เขายืนนิ่งดุจขุนเขา ปล่อยให้คมกระบี่เฉียดผ่านเส้นผมไปเพียงเสี้ยวเส้นด้าย ก่อนจะตวัดฝ่ามือขวาเข้าที่ข้อมือของซือหม่าเลี่ยด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า *เปรี้ยง!* คลื่นพลังปะทะกันจนแท่นศิลาที่ยืนอยู่แตกร้าว รอยแยกลามไปทั่วพื้นหุบเขา เย่ชิงหลานเห็นจังหวะเหมาะจึงส่งกระแสจิตผ่านค่ายกล “ฉินเฟิง! ผนึกดาราอยู่ทางทิศตะวันออก มันเริ่มอ่อนกำลังแล้ว!” ฉินเฟิงไม่รอช้า เขาใช้วิชา ‘ย่างก้าวเงาพยัคฆ์’ พุ่งเข้าประชิดตัวซือหม่าเลี่ยในทันที ฝ่ามือที่รวบรวมปราณกระบี่นับพันสายพุ่งเข้าจู่โจมจุดตายกลางหน้าอก ซือหม่าเลี่ยที่ตื่นตระหนกจึงจำต้องใช้ศิลาเวทเป็นโล่กำบัง พลังมหาศาลปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดแสงสว่างจ้าที่ทำเอาทั้งคู่ต้องหลับตา ท่ามกลางม่านแสงนั้น ฉินเฟิงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ศิลาเวทไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้อง แต่มีไว้เพื่อ 'ดูดกลืน' “เจ้าโง่...” ซือหม่าเลี่ยหัวเราะร่าขณะที่ร่างกายของเขาสูบฉีดเลือดพิษออกมาผ่านศิลา “เจ้านึกว่าข้าแย่งชิงมันมาเพื่อครอบครองอย่างนั้นหรือ? เปล่าเลย... ข้ามาที่นี่เพื่อเป็น 'อาหาร' ให้กับมันตามคำสั่งของท่านจักรพรรดิโลหิต!” คำว่า 'จักรพรรดิโลหิต' เหมือนกระแสไฟที่แล่นผ่านร่างของฉินเฟิง เขาตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีว่าตนกำลังตกหลุมพรางที่วางไว้ล่วงหน้า แต่ทว่าความเด็ดขาดของเขาไม่มีวันยอมจำนนต่อสถานการณ์ ฉินเฟิงรีบถอยร่นออกมา แต่กลับพบว่าศิลาเวทในมือของซือหม่าเลี่ยไม่ได้ดูดกลืนพลังของเขา แต่กำลังดึงเอา 'บางอย่าง' ออกมาจากห้วงความทรงจำในชาติก่อนของเขาเอง ร่างของซือหม่าเลี่ยเริ่มบวมพองผิดรูป ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไร้แววความเป็นคน เขาเริ่มกลายร่างเป็นอสูรโลหิตที่จักรพรรดิโลหิตสร้างขึ้นเพื่อขัดขวางการจุติใหม่ของฉินเฟิงโดยเฉพาะ “เจ้าคิดว่าจะฆ่าข้าได้ด้วยปราณธรรมดาหรือ?” อสูรโลหิตกล่าวด้วยเสียงที่ซ้อนทับกันหลายชั้น “ท่านผู้นั้นเฝ้าดูเจ้าอยู่เสมอ ฉินเฟิง... และวันนี้ เจ้าจะต้องสูญเสียทุกอย่างเพื่อสังเวยแก่ความยิ่งใหญ่ของท่าน!” ฉินเฟิงยืนนิ่งสนิท ท่ามกลางวิกฤตที่ดูเหมือนไร้ทางออก เขากลับยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยือกที่สุดเท่าที่เย่ชิงหลานเคยเห็นมา เขาตัดสินใจใช้พลังที่เขาสั่งสมมาตั้งแต่เกิดใหม่ทั้งหมด อัดแน่นลงในกระบี่คู่กายจนมันแผ่รังสีสีครามเข้มข้นจนเกือบเป็นสีดำ เขากำลังจะใช้ทักษะต้องห้ามที่แลกมาด้วยครึ่งหนึ่งของอายุขัย เพื่อจบเรื่องราวความไร้สาระนี้ ทว่า ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของฉินเฟิง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวดังก้องขึ้นในโสตประสาทของเขา—เสียงของจักรพรรดิโลหิตที่ดังออกมาจาก 'ศิลาเวท' โดยตรง “เจ้าทำพลาดแล้ว ฉินเฟิง... เพราะในขณะที่เจ้ามุ่งความสนใจไปที่ซือหม่าเลี่ย สหายรักของเจ้าที่ยืนอยู่ข้างหลัง... นางเองก็ไม่ใช่ 'นาง' อีกต่อไป” ฉินเฟิงชะงัก คมกระบี่หยุดค้างอยู่กลางอากาศ เขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารเย็นเฉียบที่ประทับลงบนแผ่นหลังของเขาอย่างแผ่วเบา พร้อมกับแรงกดทับของฝ่ามือที่เล็งเข้าที่จุดชีพจรหัวใจของเขาพอดี—นั่นไม่ใช่ฝ่ามือของศัตรู แต่มันคือฝ่ามือของเย่ชิงหลาน! (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านด่านนรกไปด้วยกันครับ! — มังกรครามท่องภพ)