การเปลี่ยนแปลงของจิตวิญญาณ

"เจ้าจะฆ่าตัวตายหรืออย่างไรฉินเฟิง! หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดของเย่ชิงหลานสั่นเครือ มือเรียวบางของนางสั่นเทาขณะพยายามเอื้อมไปคว้าแขนที่บัดนี้เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนดุจรากไม้เก่าแก่ แต่กลับถูกแรงผลักมหาศาลจากปราณที่หมุนวนรอบกายชายหนุ่มดีดออกไปจนร่างนางถอยกรูดไปชนกับผนังถ้ำศิลาจันทรา ฉินเฟิงไม่ตอบโต้ สายตาของเขานิ่งสนิทดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง ฟันกรามขบเข้าหากันจนได้ยินเสียงลั่นก้องภายในโพรงปาก เหงื่อกาฬไหลชุ่มร่างจนอาภรณ์สีขาวแนบเนื้อ แต่สิ่งที่น่าหวาดหวั่นที่สุดไม่ใช่ความร้อนแรงจากภายใน หากแต่เป็นไอเย็นยะเยือกที่พุ่งออกมาจากร่างกายของเขาในทุกจังหวะการเต้นของหัวใจ เขากำลังฝืน "เคล็ดวิชามังกรทลายสวรรค์" ระดับที่เก้า ซึ่งเป็นขั้นที่ว่ากันว่าต้องแลกด้วยการสลายเส้นชีพจรทิ้งแล้วสร้างขึ้นใหม่จากเถ้าถ่าน "หากข้าก้าวข้ามขีดจำกัดนี้ไม่ได้... ต่อให้รอดจากเงื้อมมือของจักรพรรดิโลหิตไปได้ ข้าก็เป็นได้เพียงแค่จอมราชันย์ที่ไร้เขี้ยวเล็บ" ฉินเฟิงเค้นเสียงออกมา ลมหายใจของเขาเริ่มกลายเป็นไอสีคราม เขามองดูเย่ชิงหลานที่พยายามจะก้าวเข้ามาใกล้ "เจ้าถอยไป ข้ากำลังจะทำลายด่านกั้นสุดท้าย... ถ้าข้าคุมปราณไม่อยู่ แรงระเบิดนี้จะฉีกร่างของเจ้าเป็นจุล" "แต่เจ้ากำลังจะตาย!" เย่ชิงหลานกรีดร้อง นางไม่ใช่หญิงสาวอ่อนแอที่ร้องไห้ฟูมฟาย แต่นี่คือสถานการณ์ที่เกินขอบเขตของมนุษย์ธรรมดา ฉินเฟิงไม่ได้ยินเสียงใดอีกแล้ว ความเจ็บปวดเปรียบเสมือนเข็มพันเล่มที่แทงทะลุผ่านไขสันหลัง เส้นชีพจรที่ควรจะไหลเวียนปราณได้อย่างราบรื่น กลับถูกแรงอัดมหาศาลจากแก่นพลังมังกรที่เขาดูดซับมากระแทกจนปริแตก แรงดันปราณที่เคยควบคุมได้เริ่มบ้าคลั่งดั่งพยับหมอกในพายุ *อึก!* เลือดสดๆ ทะลักออกจากมุมปากของเขา ร่างของฉินเฟิงทรุดลงกับพื้นศิลา ทว่าเขากลับฝืนยันกายขึ้นด้วยแขนเพียงข้างเดียว มืออีกข้างหนึ่งกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ นี่คือบททดสอบของการเปลี่ยนแปลงจิตวิญญาณ หากผ่านไปได้ ร่างกายนี้จะกลายเป็นกายามังกรอมตะ แต่หากล้มเหลว ดวงจิตของเขาจะแตกสลายไปตลอดกาล "ในเมื่อข้าเคยเป็นราชันย์... ข้าก็ต้องเป็นราชันย์ในร่างนี้ด้วย!" ฉินเฟิงคำรามลั่น เสียงนั้นก้องกังวานไปทั่วถ้ำศิลาจนหินงอกหินย้อยรอบด้านร่วงหล่นลงมา ในห้วงมิติจิตของเขา ภาพความทรงจำการทรยศของจักรพรรดิโลหิตปรากฏขึ้นชัดเจน ภาพโลหิตที่อาบย้อมไปทั่วแท่นพิธีในชาติก่อน กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่จุดไฟความแค้นให้โชติช่วงขึ้นมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดถูกแปรเปลี่ยนเป็นแรงอาฆาต ปราณสีครามเข้มข้นเริ่มเปลี่ยนสถานะเป็นของเหลวหนืดที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง เส้นชีพจรที่แตกกระจายถูกพลังงานลี้ลับเย็บร้อยเข้าด้วยกันใหม่ด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า นี่คือการ 'ชำระล้างและหล่อหลอม' อย่างแท้จริง เย่ชิงหลานเบิกตากว้าง นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกกดดันที่เคยมีอยู่อย่างมหาศาลจางหายไปแทนที่ด้วยความสงบที่น่าสะพรึงกลัว ฉินเฟิงในตอนนี้เปรียบเสมือนมีดโกนที่ถูกลับจนคมกริบ พร้อมที่จะกรีดผ่าสวรรค์ได้ทุกเมื่อ "สำเร็จแล้ว... หรือ?" นางพึมพำด้วยความโล่งใจ แต่ทว่า... ทันใดนั้น บรรยากาศภายในถ้ำก็เปลี่ยนไป เงาดำมืดที่ดูเหมือนจะไร้ที่มาปรากฏขึ้นที่หน้าปากถ้ำ แสงจันทร์ที่เคยส่องลอดเข้ามาถูกบดบังด้วยร่างสูงโปร่งที่แผ่รังสีแห่งความตายอันคุ้นเคย "ข้าไม่นึกเลยว่า... จะได้พบกับศิษย์เก่าในสถานการณ์ที่ 'กำลังน่าอภิรมย์' เช่นนี้" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจและจิตสังหารอันเย็นเยียบดังขึ้น ฉินเฟิงลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีครามเข้มดุจดั่งประกายแห่งมังกรที่ตื่นจากการจำศีล เขาไม่แม้แต่จะหันไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญ แต่กลับขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเด็ดขาด "จักรพรรดิโลหิต... เจ้ามาช้าไปเพียงก้าวเดียว" รอยยิ้มของฉินเฟิงไม่ได้แสดงถึงความหวาดกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ ทว่าเมื่อเขาลุกขึ้นยืน ร่างกายกลับโงนเงนไปชั่วขณะ ก่อนที่โลหิตสีดำสนิทจะไหลออกมาจากดวงตาของเขาโดยไม่หยุดยั้ง ความลับที่เขาปิดบังไว้ในใจตลอดมา—การทะลวงด่านมังกรนี้ไม่ได้มีเพียงแค่การเปลี่ยนผ่าน แต่ยังมีคำสาปโบราณที่ฝังลึกอยู่ในเส้นชีพจร ซึ่งกำลังกัดกินชีวิตของเขาจากภายในไปพร้อมกับการเพิ่มพลัง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในเส้นทางสายเลือดนี้ไปพร้อมกับผมครับ — มังกรครามท่องภพ