ความจริงที่ถูกเปิดเผย

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในโถงค่ายกลลับใต้ดินของตำหนักหมื่นดารา ไม่ได้มาจากศพของทหารยามที่นอนเกลื่อนกลาด แต่มันลอยออกมาจาก ‘ผนึกโลหิต’ ที่กำลังสั่นสะเทือน ฉินเฟิงยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบดุจกระบี่หรี่ลงจ้องมองไอสีแดงฉานที่แทรกซึมผ่านรอยแยกของมิติ “มันไม่ได้มาเพื่อทำลาย... มันมาเพื่อกลืนกินทุกอย่างที่ข้าสร้างขึ้น” ฉินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยไอสังหารที่หนักอึ้งจนเย่ชิงหลานที่ยืนอยู่ข้างกายถึงกับต้องถอยกรูดไปครึ่งก้าว เย่ชิงหลานกำพัดจันทร์เสี้ยวในมือแน่น เหงื่อเย็นผุดพรายตามไรผม นางกวาดสายตามองค่ายกลดาราที่บิดเบี้ยวผิดรูปไปจากตำราโบราณที่นางศึกษามาทั้งชีวิต “ฉินเฟิง... พลังงานนี่ไม่ใช่ของนิกายเทพอัคคี แต่มันคือ ‘วิชาเนตรโลหิตพันปี’ ที่สาบสูญไปพร้อมกับการล่มสลายของราชวงศ์เก่าแก่เมื่อห้าร้อยปีก่อน!” ฉินเฟิงแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา “เจ้าเข้าใจถูกครึ่งหนึ่ง แต่มันไม่ใช่แค่วิชา แต่มันคือ ‘เงา’ ของคนผู้นั้น” เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง แรงกดดันมหาศาลจากปราณราชันย์พุ่งกระแทกผนังหินจนร้าวระแหง ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ฉินเฟิงเคยถูกแทงทะลุหัวใจโดยศิษย์ทรยศผุดขึ้นมาในความทรงจำ ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอของเขา แต่เพราะความประมาทที่มองไม่เห็น ‘มือที่มองไม่เห็น’ ที่ชักใยอยู่เบื้องหลังความพินาศของอาณาจักรในชาติก่อน “จักรพรรดิโลหิต...” ฉินเฟิงเอ่ยนามนั้นออกมาเบาๆ ราวกับลมหายใจ แต่กลับหนักแน่นจนอากาศรอบกายแทบจะแตกสลาย “เป็นไปไม่ได้!” เย่ชิงหลานอุทาน เสียงของนางสั่นเครือ “เขาตายไปนานแล้ว ตั้งแต่ยุคสมัยที่ทวีปนี้ยังเป็นเพียงผืนดินที่ลุกไหม้ด้วยไฟสงคราม ไม่มีใครรอดพ้นจากกาลเวลาไปได้นอกจากพวกเทพเซียนชั้นสูง!” ฉินเฟิงเดินไปที่แท่นหินใจกลางห้อง มือหนาวางลงบนรอยสลักที่บัดนี้กลายเป็นอักขระสีเลือด เขาส่งกระแสพลังวิญญาณเข้าไปสำรวจโดยไม่ลังเล ภาพนิมิตที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าคือร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีแดงฉานที่ดูคล้ายกับความว่างเปล่าที่ก่อตัวเป็นรูปร่าง มันกำลังยืนมองลงมาจากที่สูง มองดูความวุ่นวายในทวีปนี้เหมือนมองมดปลวกในขวดโหล “ความตายคือสิ่งที่เขากำหนดให้ผู้อื่น เพื่อที่ตัวเขาจะได้ดูดกลืนพลังวิญญาณของผู้คนที่ตายในสงครามไปหล่อเลี้ยงความเป็นอมตะของตนเอง” ฉินเฟิงกล่าว พลางดึงมือกลับ แสงสีแดงเจือจางลงทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว “ความวุ่นวายทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นการช่วงชิงสมบัติ หรือการล้างแค้นระหว่างตระกูล... ทั้งหมดถูกชักใยโดยไอ้สารเลวนั่น เพื่อรอเวลาที่ทวีปนี้จะอ่อนแอลงจนถึงขีดสุด” “หากเขาคือผู้อยู่เบื้องหลังจริง เช่นนั้นพวกเราก็กำลังเดินเข้าสู่กับดักที่เขาวางไว้ตั้งแต่แรกแล้วใช่หรือไม่?” เย่ชิงหลานถาม ใบหน้าของนางซีดเผือด ฉินเฟิงหันกลับมา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวราวกับเหล็กกล้า “กับดักมีไว้ให้พังทลาย และศัตรูมีไว้ให้ขยี้ทิ้ง ต่อให้มันจะเป็นมังกรจำแลงหรือเทพอสูรที่ลงมาเกิดใหม่ แต่ในเมื่อมันกล้าใช้ชีวิตของคนบริสุทธิ์เป็นหมากในกระดาน ข้า... ฉินเฟิง ผู้นี้จะเป็นคนคว่ำกระดานนั้นด้วยมือของข้าเอง” เขาเดินตรงไปยังทางออกของห้องลับ ทว่าในจังหวะที่เท้าจะก้าวพ้นธรณีประตู จู่ๆ เสียงหัวเราะแหลมเล็กที่ฟังดูไร้ที่มาก็ดังก้องขึ้นในโสตประสาท มันเป็นเสียงที่แหบแห้งเหมือนเศษแก้วบาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ “เจ้าช่างหยิ่งผยองไม่เปลี่ยนเลยนะ... อดีตราชาผู้จุติใหม่” ฉินเฟิงหยุดชะงัก ร่างกายของเขาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดั่งขุนเขา เขาไม่หันกลับไปมอง แต่เสียงที่ตอบโต้กลับไปนั้นเย็นเยียบจนถึงกระดูก “ออกมาเถอะ... ข้าไม่ชอบการลอบกัดจากเงามืด หากคิดจะสั่งสอนข้า ก็จงมาให้เห็นหน้าเสียดีๆ” ท่ามกลางเงามืดที่สั่นไหว ร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาขาดรุ่งริ่งก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่มุมห้อง เขาคือคนสนิทที่ฉินเฟิงไว้ใจที่สุดในนิกาย... คนที่เพิ่งจะได้รับคำสั่งให้ดูแลความปลอดภัยของเย่ชิงหลานเมื่อเช้านี้เอง ดวงตาของชายชราเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำไร้แววตาของมนุษย์ และก่อนที่ฉินเฟิงจะได้ขยับตัว ชายชราคนนั้นก็กรีดนิ้วลงบนอากาศ ก่อให้เกิดค่ายกลมิติที่ขังทั้งสามคนไว้ภายใน ผนังห้องลับเริ่มยุบตัวลงกลายเป็นคมมีดสีโลหิตที่พุ่งเข้าใส่ทุกทิศทาง “อย่าขัดขืนเลยฉินเฟิง... เพราะสิ่งที่เจ้ารู้ในตอนนี้ คือตั๋วใบแรกที่จะส่งเจ้าไปสู่ความตายอย่างทรมานยิ่งกว่าครั้งไหนที่เจ้าเคยเจอ” ฉินเฟิงกระชับกระบี่ในมือแน่น ประกายไฟสีครามลุกโชนขึ้นรอบร่าง กลิ่นอายราชันย์ที่เก็บกดไว้ระเบิดออกมาจนพื้นดินใต้เท้าแตกละเอียด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในเส้นทางสายเลือดนี้ไปพร้อมกับผมครับ — มังกรครามท่องภพ