บทที่ 44

กลิ่นอายโลหิตคละคลุ้งจนแสบนาสิก ท่ามกลางซากปรักหักพังของตำหนักดาราครามที่บัดนี้เหลือเพียงเถ้าถ่าน ละอองแสงสีครามจางๆ ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับดวงวิญญาณที่ไร้ที่ไป "ศิษย์พี่ใหญ่... เจ้ายังไม่ตายหรอกหรือ?" ฉินเฟิงเอ่ยชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา น้ำเสียงของเขาไม่ได้สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ทว่าแววตาคู่คมกลับวาบไหวด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาได้กลับมาเกิดใหม่ ร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในชุดคลุมสีขาวเปื้อนฝุ่นผงและคราบเลือดแห้งกรัง ไม่ใช่ใครอื่น... หลี่มู่หยุน บุรุษผู้เคยได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งสำนักกระบี่นภากาศ ศิษย์พี่ผู้ซึ่งฉินเฟิงเคยไว้วางใจยิ่งกว่าใครในชาติภพก่อน และเป็นหนึ่งในมือสังหารที่ร่วมมือกับจักรพรรดิโลหิตในการปลิดชีพเขา ณ ผาหมื่นวิญญาณ หลี่มู่หยุนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏบนริมฝีปากซีดเซียว ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำและเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาที่ผ่านการหลอมรวมกับพลังมารอันชั่วร้าย "ตายหรือ? ฮ่าๆๆ... ฉินเฟิง น้องสาม... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าวิชากายาอมตะที่พวกเราค้นคว้ามาด้วยกัน จะทำให้ข้าดับสูญไปได้ง่ายดายเช่นนั้น?" หลี่มู่หยุนหัวเราะแหบพร่า เสียงนั้นบาดแก้วหูราวกับโลหะเสียดสีกัน "ข้าต้องขอบคุณเจ้าเสียด้วยซ้ำ ที่เปิดประตูมิติโบราณนั้น ทำให้ข้าได้พบกับ... นายเหนือหัวที่แท้จริง" บรรยากาศรอบกายพลันกดดันจนหายใจไม่ออก หยดเหงื่อกาฬผุดขึ้นบนหน้าผากของเย่ชิงหลาน นางก้าวเท้าเข้ามาขนาบข้างฉินเฟิงอย่างเงียบเชียบ มือเรียวบางกุมด้ามกระบี่สั้นในฝักแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด แม้นางจะไม่เคยพบหลี่มู่หยุนมาก่อน แต่สัญชาตญาณของนักปรุงค่ายกลระดับสูงบอกนางทันทีว่า บุรุษเบื้องหน้านี้อันตรายยิ่งกว่าสัตว์อสูรบรรพกาลเสียอีก "ระวังตัวด้วย... พลังปราณในร่างของเขาไม่ใช่พลังของมนุษย์" เย่ชิงหลานกระซิบเตือน เสียงของนางเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม แต่มั่นคงไม่หวั่นไหว "ข้ารู้..." ฉินเฟิงตอบรับสั้นๆ สายตาไม่ละไปจากร่างของหลี่มู่หยุนแม้แต่น้อย จิตสังหารพวยพุ่งขึ้นจากร่างของฉินเฟิง ปราณมังกรแท้จริงสีทองอร่ามเริ่มหมุนวนรอบกาย แผ่ไอความร้อนระอุที่ทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยว ในชาติก่อนเขาถูกหักหลังโดยคนที่เรียกว่าพี่น้อง ความแค้นนั้นฝังรากลึกถึงจิตวิญญาณ การได้พบหลี่มู่หยุนในวันนี้ หมายความว่าหมากตานี้ของจักรพรรดิโลหิตวางไว้ลึกซึ้งยิ่งนัก "เจ้าคิดจะล้างแค้นหรือ?" หลี่มู่หยุนหรี่ตามองพลางก้าวเท้าเข้ามาหาทีละก้าว ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวผ่าน พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าล้วนแปรเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำและแตกละเอียด "ด้วยพลังระดับหลอมรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์ของเจ้าในตอนนี้... รังแต่จะไปตายเรศเท่านั้น น้องสาม เจ้าอ่อนแอลงมากจริงๆ" พรึบ! ร่างของหลี่มู่หยุนเลือนหายไปจากจุดเดิมในพริบตา ความเร็วนั้นเหนือล้ำกว่าขอบเขตที่มนุษย์ทั่วไปจะจินตนาการได้ "ระวัง!" เย่ชิงหลานตวัดมือซัดแผ่นยันต์ดาราครามออกไปเบื้องหน้าทันที แสงสีครามสพลันแผ่ขยายออกเป็นค่ายกลคุ้มกายรูปทรงแปดเหลี่ยม เปรี้ยง! แรงกระแทกมหาศาลปะทะเข้ากับค่ายกลจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงอัดอากาศแผ่กระจายออกเป็นวงกว้างพัดพาเศษซากอิฐหินปลิวว่อน เย่ชิงหลานหน้าซีดลงถนัดตา กระอักเลือดคำโตออกมาเนื่องจากแรงสะท้อนของค่ายกลที่ถูกโจมตีอย่างรุนแรง ฉินเฟิงยื่นมือไปโอบเอวบางของนางไว้เพื่อประคองไม่ให้ล้มลง สายตาของเขาคมกริบดั่งคมกระบี่ "เจ้าถอยไปก่อน" "แต่ว่าเขา..." "ไม่มีแต่อะไรทั้งสิ้น ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้า" ฉินเฟิงก้าวออกไปหนึ่งก้าว เปลวเพลิงสีทองคำผสมผสานกับปราณมังกรระเบิดออกรอบทิศทาง ร่างกายของเขาเริ่มมีเกล็ดมังกรสีครามจางๆ ผุดขึ้นตามผิวหนัง นี่คือ "วิชากายามังกรพลิกสมุทร" ขั้นที่ห้าที่เขาเพิ่งทะลวงผ่าน พลังกายาของเขาในตอนนี้แข็งแกร่งราวกับอาวุธวิเศษระดับนภา "ดี! ให้ข้าได้เห็นหน่อยซิว่า เจ้าสำนักคนใหม่แห่งสำนักกระบี่นภากาศ มีดีแค่ไหนกันเชียว!" หลี่มู่หยุนปรากฏตัวขึ้นเบื้องบน เงาร่างของเขากลายสภาพเป็นกลุ่มก้อนควันสีดำสนิท พุ่งทะยานลงมาพร้อมกับกรงเล็บโลหิตที่แหลมคมราวกับเคียวมัจจุราช กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ ฉินเฟิงไม่หลบหนี เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับศิษย์พี่ผู้ทรยศ ฝ่ามือหนากำแน่นจนเกิดเสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะ ปราณมังกรทั้งหมดถูกรวบรวมไว้ที่หมัดขวาจนส่องประกายเจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน ตูมมม! หมัดปะทะกรงเล็บ! แรงระเบิดจากการปะทะกันของพลังทั้งสองสายสร้างคลื่นกระแทกสะเทือนเลื่อนลั่น พื้นดินรอบรัศมีร้อยเมตรยุบตัวลงไปหลายชุบ เศษฝุ่นตลบอบอวลบังทัศนียภาพจนมองไม่เห็นสิ่งใด ฉินเฟิงถอยหลังไปสามก้าว รอยเท้าลึกจมลงไปในเนื้อดิน แต่สีหน้าของเขายังคงเยือกเย็นไร้ความหวาดกลัว ในขณะที่หลี่มู่หยุนกระเด็นถอยหลังไปไกลถึงสิบวา แขนเสื้อข้างขวาขาดวิ่น หยดเลือดสีดำสนิทหยดลงสู่พื้นดินทีละหยด "อึก... ร่างกายของเจ้า..." หลี่มู่หยุนกัดฟันกรอด แววตาฉายแววตกใจอย่างปิดไม่มิด เขาไม่คาดคิดว่าน้องชายร่วมสำนักคนนี้ จะมีพลังกายาที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ "หลี่มู่หยุน..." ฉินเฟิงก้าวเดินเข้าไปช้าๆ เสียงของเขาต่ำทุ้มและเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรก "นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น... หนี้เลือดที่พวกมันทำไว้กับข้าและสำนักในชาติก่อน เจ้าต้องชดใช้ด้วยวิญญาณของเจ้าเอง" ทว่า ในขณะที่ฉินเฟิงกำลังจะเงื้อกระบี่สังหาร ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยปรากฏแสงดาวกลับมืดมิดลงฉับพลัน เมฆหมอกสีดำทมิฬเคลื่อนตัวเข้ามาปกคลุมอย่างรวดเร็วราวกับถูกชักใยด้วยพลังอันไร้ขอบเขต เสียงหัวเราะก้องกังวานที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจมืดดังสะท้อนมาจากทุกทิศทุกทาง จนแผ่นดินสั่นสะเทือน *“ฮ่าๆๆ... ช่างเป็นการพบกันที่น่าประทับใจเสียจริง ฉินเฟิง... เจ้าคิดว่าเจ้ากำชัยชนะไว้แล้วอย่างนั้นหรือ?”* เสียงนั้น... เสียงที่ฉินเฟิงไม่มีวันลืมตลอดกาล เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นบนม่านเมฆสีดำ ร่างนั้นสวมชุดเกราะโลหิตโบราณ ใบหน้าถูกปกก Women ด้วยหน้ากากยักษ์น่ากลัว และในมือของมัน... กำลังถือศีรษะของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่นภากาศที่เพิ่งขาดใจตายสดๆ ร้อนๆ! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "มังกรครามท่องภพ" ด้วยดีเสมอมาครับ