พลังมืดครอบงำ

"แก... เจ้าเป็นใครกันแน่?" เสียงแหบพร่าของชายชุดดำดังก้องท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น รอยปานรูปมังกรสีดำที่คอของมันบิดเบี้ยวราวกับมีชีวิต ราวกับกำลังสูบกลืนแสงสว่างโดยรอบให้จางหายไป ฉินเฟิงไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องเขม็งไปที่รอยปานประหลาดนั่น ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่ 'เงาอเวจี' ทั่วไป แต่มันคือตัวตนที่ควรจะดับสูญไปแล้วเมื่อสามร้อยปีก่อน "คำถามนี้... ข้าควรเป็นผู้ถามเจ้ามากกว่า" ฉินเฟิงเค้นเสียงต่ำ ขณะที่กระบี่ในมือเริ่มสั่นระริกด้วยแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากศัตรู ฉับพลัน! เงาของชายชุดดำพุ่งวาบราวกับภูตผี อาวุธสังหารในมือของมันอาบไปด้วยไอพิษสีม่วงเข้ม กรีดอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู ฉินเฟิงที่จดจ่ออยู่แล้วขยับร่างหลบในเสี้ยววินาที แต่ความเร็วของอีกฝ่ายเหนือล้ำเกินกว่าระดับมนุษย์ทั่วไป ใบมีดเฉี่ยวผ่านหัวไหล่ซ้ายของเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด แต่กระแสพลังที่แฝงมากับคมดาบกลับทำให้เนื้อหนังฉีกขาดจนเห็นกระดูก ฉินเฟิงกัดฟันแน่น เลือดสดๆ ไหลรินเปรอะเปื้อนอาภรณ์สีเข้มของเขา ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปถึงสมอง แต่นั่นยิ่งทำให้สัญชาตญาณนักรบของอดีตราชันย์ตื่นเต็มตัว "เย่ชิงหลาน! ถอยออกไป ค่ายกลดาราของเจ้าหยุดมันไม่ได้หรอก!" ฉินเฟิงตะโกนก้อง หญิงสาวข้างกายชะงัก สายตาที่เคยเด็ดเดี่ยวสั่นไหววูบ "แต่ฉินเฟิง! เจ้าบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น จะสู้กับมันตามลำพังได้อย่างไร?" "ถอยไป!" สิ้นคำสั่งสั้นๆ ฉินเฟิงก็ทะยานร่างเข้าหาศัตรูอีกครั้ง เขาไม่ได้ใช้กระบวนท่าเชิงรุกที่ซับซ้อน แต่เขารวบรวมลมปราณทั้งหมดที่เหลืออยู่ไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะกดลงบนจุดชีพจรสำคัญของตนเอง *ตึก... ตึก...* เสียงหัวใจของเขากลับมาเต้นรัวแรงราวกับกลองรบ พลังมหาศาลที่ถูกผนึกไว้ในกระแสเลือดเริ่มเดือดพล่าน รอยปานมังกรที่หน้าอกของฉินเฟิงเริ่มเปล่งแสงสีทองสลับแดงฉาน นี่คือทางเลือกสุดท้าย... การปลดปล่อย 'โลหิตมังกรบรรพกาล' เพื่อฝืนขีดจำกัดร่างกายที่กำลังจะพังทลาย "เจ้าคิดจะฝืนใช้เลือดมังกรหรือ?" ชายชุดดำแค่นหัวเราะ เสียงของมันเปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงที่ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าขนลุก มันคือเสียงของ 'จักรพรรดิโลหิต' ผู้ที่เขาเคยสาบานว่าจะเด็ดหัวมาให้ได้ "ในร่างที่อ่อนแอนี้ เจ้าจะรับพลังของสายเลือดมังกรได้นานสักกี่น้ำกันเชียว?" "นานพอที่จะลากเจ้าลงนรกไปอีกรอบยังไงล่ะ!" ฉินเฟิงคำรามลั่น ออร่ามังกรสีทองพุ่งทะลุร่างขึ้นสู่ฟากฟ้า เมฆหมอกโดยรอบแตกกระจายออกเป็นวงกว้าง ร่างกายของเขาร้อนจัดจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ผิวหนังเริ่มมีเกล็ดมังกรจางๆ ปรากฏขึ้นปกคลุม นี่คือสภาวะครึ่งคนครึ่งมังกรที่แม้แต่ปรมาจารย์ขั้นสูงสุดยังต้องหวาดหวั่น แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับกลับมหาศาลเกินกว่ามนุษย์จะทนทาน ร่างกายของเขาเสมือนถูกเปลวเพลิงแผดเผาจากภายใน ชายชุดดำพุ่งเข้าปะทะ กระบี่ทั้งสองเล่มปะทะกันจนเกิดประกายไฟสีม่วงและทองสาดกระจายไปทั่วหุบเขา ทุกการปะทะส่งผลกระทบต่อพื้นดินจนยุบตัวลง ฉินเฟิงที่กำลังโชกเลือดรุกไล่อย่างบ้าคลั่ง เขาลืมความเจ็บปวดไปสิ้น สติสัมปชัญญะค่อยๆ ถูกกลืนกินด้วยจิตสังหารที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ "เจ้ากำลังสูญเสียตัวตนนะ ฉินเฟิง!" เย่ชิงหลานตะโกนเตือนพลางร่ายค่ายกลสกัดกั้นไอพิษรอบๆ ที่พยายามจะแทรกซึมเข้าสู่บาดแผลของเขา "ข้า... ไม่เป็นไร" ฉินเฟิงตอบกลับ เสียงของเขาเริ่มก้องกังวานราวกับเสียงสัตว์ร้าย เขากดกระบี่ลงด้วยแรงมหาศาลจนพื้นดินใต้เท้าชายชุดดำแตกละเอียดเป็นผุยผง แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะฟาดฟันเพื่อจบชีวิตศัตรู ความสั่นไหวที่คอของชายชุดดำกลับแผ่ซ่านออกมาเป็นคลื่นพลังมืด คลื่นพลังนั้นไม่เพียงแต่ต้านรับการโจมตี แต่มันกำลังกัดกินพลังมังกรของฉินเฟิง! ดวงตาของฉินเฟิงเบิกกว้างเมื่อตระหนักว่าเขากำลังตกหลุมพราง ความมืดที่ชายชุดดำครอบครองไม่ใช่พลังธรรมดา แต่มันคือ 'ความว่างเปล่า' ที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง แรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาทำให้ฉินเฟิงกระอักเลือดคำโตออกมากลางอากาศ ร่างของเขาซวนเซไปด้านหลัง พลังมังกรในร่างเริ่มแปรปรวนอย่างหนัก "ฮ่าๆๆ! เจ้าคิดว่าเลือดมังกรนั่นจะเป็นความหวังของเจ้าหรือ?" ชายชุดดำเดินเข้ามาใกล้ในขณะที่ฉินเฟิงทรุดเข่าลงกับพื้น "มันคือ 'อาหาร' ของเราต่างหากเล่า" ฉินเฟิงหอบหายใจรุนแรง ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว เขาพยายามจะขยับร่างแต่ทว่าแขนขากลับไร้ความรู้สึก ราวกับพลังชีวิตกำลังไหลออกจากร่างไปอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ถึงปลายจมูก สัมผัสเย็นเฉียบอย่างหนึ่งก็วางลงบนบ่าของเขา ไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็นมือของใครบางคนที่โผล่มาจากเงามืดด้านหลังของเขาทั้งสองคน! น้ำเสียงแผ่วเบาที่คุ้นเคยอย่างประหลาดกระซิบข้างหูของฉินเฟิง "เจ้าฝืนใช้พลังได้ดี... แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือ ว่าทำไม 'เงาอเวจี' ถึงได้กลัวนักหนา... ในวันที่เจ้าได้ครอบครองกุญแจดอกสุดท้าย?" ทันใดนั้น แสงสีดำสนิทที่เคยกดทับไปทั่วทั้งหุบเขาก็ดับวูบลงราวกับมีใครปิดสวิตช์โลกใบนี้ แต่ก่อนที่ฉินเฟิงจะหมดสติไป เขากลับเห็นภาพสะท้อนในดวงตาของชายชุดดำ... ไม่ใช่เงาของเขา แต่เป็นใบหน้าของ 'ตนเอง' ในวัยเยาว์ที่กำลังแสยะยิ้มกลับมาให้เขาจากกระจกมิติคู่ขนาน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับมังกรครามท่องภพนะครับ