ศัตรูในเงามืด

ความเงียบงันยามวิกาลภายในเรือนพักรับรองตระกูลฉินไม่ได้บ่งบอกถึงความสงบสุข แต่มันคือความตายที่ถูกแช่แข็งเอาไว้จนถึงขีดสุด ฉินเฟิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนฟูกหนา ลมปราณเก้าสวรรค์โคจรภายในร่างดั่งกระแสน้ำวนมหาศาล เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากก่อนจะระเหยกลายเป็นไอสีขาวจางๆ บาดแผลจากการปะทะในลานประลองเมื่อวันก่อนสมานตัวจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงกล้ามเนื้อที่ทรงพลังและอัดแน่นด้วยพละกำลังดุจมังกรปฐพี ทว่า... ประสาทสัมผัสระดับจักรพรรดิเทพของเขาไม่ได้หลับใหล *คลิก* เสียงไม้กระทบกันเบาหวิวราวกับปีกแมลงวันลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างเข้ามา แม้คนทั่วไปจะไม่มีทางได้ยิน แต่สำหรับฉินเฟิง มันดังชัดเจนราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ดวงตาที่ปิดสนิทลืมโพลงขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิทฉายประกายแสงสีทองอำพันวาบหนึ่ง ความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกจากร่างจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที *มาเร็วกว่าที่คิด...* ฉินเฟิงเหยียดยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความเหี้ยมเกรียมและสมเพชระคนกัน *ฉับ!* กระดาษสาและโครงไม้ของหน้าต่างด้านทิศเหนือถูกกรีดออกอย่างไร้เสียง ใบมีดสีดำสนิทเคลือบยาพิษเรืองแสงสีม่วงเข้มพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง เป้าหมายคือจุดตายบริเวณลำคอของร่างที่นั่งอยู่บนฟูก! รวดเร็ว เหี้ยมเกรียม และไร้ความปรานี สมกับเป็นมืออาชีพจากแดนใต้ แต่เร็วกว่านั้น— ร่างของฉินเฟิงหายวับไปจากจุดเดิมราวกับภาพลวงตา ใบมีดอาบยาพิษแทงทะลุผ่านความว่างเปล่า ปักลงบนฟูกจนนุ่นกระจายฟุ้ง "เทคนิคเงาสังหารขั้นสมบูรณ์แบบ? น่าผิดหวัง" เสียงกระซิบเยือกเย็นดังขึ้นข้างใบหูของมือสังหารในชุดดำสนิท ดวงตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มันสะท้อนภาพเงาของฉินเฟิงที่ยืนอยู่ข้างกายตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจล่วงรู้ *ฉึก!* ฝ่ามือที่ห่อหุ้มด้วยลมปราณมังกรทะลวงผ่านแผ่นหลังของมือสังหารราวกับแทงเต้าหู้ เลือดสีดำทะลักพ่นออกจากปากของมือสังหารทันที ร่างนั้นกระตุกเกร็งก่อนจะทรุดฮวบลงแทบเท้า ทว่า นี่ไม่ใช่จุดสิ้นสุด *ฟรึ่บ! ฟรึ่บ! ฟรึ่บ!* เงาดำอีกสี่ร่างพุ่งทะยานผ่านหลังคาและหน้าต่างเข้ามาพร้อมกัน ประกายคมดาบสะท้อนแสงจันทร์สาดส่องระยิบระยับ พวกมันไม่ส่งเสียงร้อง ไม่ลังเล และไม่มีความหวาดกลัว นี่คือหน่วยสังหารเดนตายที่ถูกฝึกฝนมาเพื่อฆ่าโดยเฉพาะ ฉินเฟิงแค่นเสียงหึในลำคอ แววตาคมกริบดั่งใบมีด เขายืนตระหง่านโดยไม่แม้แต่จะหยิบกระบี่ "ในเมื่อพวกเจ้าอยากลงนรกนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้เอง" สิ้นเสียง ชายหนุ่มสะบัดแขนเสื้อวูบหนึ่ง ลมปราณเก้าสวรรค์ระเบิดออกเป็นระลอกคลื่นกระแทกใส่เงาดำทั้งสี่จนกระเด็นถอยหลังไปคนละทิศละทาง แรงปะทะรุนแรงจนกระดูกซี่โครงของมือสังหารผู้โชคร้ายหักละเอียด ส่งเสียงดังกรอบแกรบสะท้อนก้องห้องโถง มือสังหารหัวหน้ากลุ่มสะบัดหน้าด้วยความตื่นตะลึง มันรู้ทันทีว่าพวกมันตกหลุมพราง ข่าวกรองที่ว่านายน้อยตระกูลฉินเป็นเพียงขยะไร้ค่ามันคือเรื่องโกหกคำโต! "ถอย! ถอยทัพเดี๋ยวนี้—!" มันแผดเสียงลอดไรฟัน พยายามดีดตัวพุ่งทะลุหลังคาหนี "คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป รังเกียจชีวิตของตัวเองนักหรือไง?" ฉินเฟิงก้าวเท้าพริบตาเดียวก็มาขวางหน้ามันไว้ ฝ่ามือขวาคว้าหมับเข้าที่ลำคอของหัวหน้ามือสังหาร บีบแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างของมือสังหารลอยเหนือพื้นด้วยมือข้างเดียว ใบหน้าเขียวคล้ำ อากาศในปอดถูกรีดเค้นจนหมดสิ้น "ใคร... ใครส่งพวกเจ้ามา?" ฉินเฟิงถาม เสียงของเขาต่ำลึก ทรงอำนาจกดดันจนจิตวิญญาณของเหยื่อสั่นสะทอน หัวหน้ามือสังหารยิ้มเยาะทั้งที่หายใจไม่ออก เลือดสีดำไหลย้อยมุมปาก มันเหลือบตาไปมองที่เงาสะท้อนในกระจกทองแดงก่อนจะแค่นยิ้ม "ตระกูลฉิน... หาได้มีเพียงมิตรไม่... เจ้าคิดว่าฆ่าพวกเราแล้วจะรอดพ้น—" *กรอบ!* ฉินเฟิงไม่รอให้มันพูดจบ เขาหักคออีกฝ่ายอย่างไร้ความปรานี ร่างไร้วิญญาณร่วงหล่นลงสู่พื้นเสียงดังตุบ ความเงียบสงัดกลับมาเยือนอีกครั้ง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ฉินเฟิงกวาดสายตามองซากศพทั้งห้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย นิ้วมือเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะไม้เพื่อประมวลสถานการณ์ ตระกูลฉินภายนอกดูยิ่งใหญ่และมั่นคง แต่ภายในกลับเน่าเฟะและเต็มไปด้วยการแย่งชิงอำนาจ การส่งมือสังหารระดับนี้มาได้ แสดงว่าต้องมีผู้อยู่เบื้องหลังที่มีอำนาจสูงส่งในตระกูล หรือไม่ก็... เกี่ยวข้องกับศัตรูเก่าจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง ในจังหวะที่ฉินเฟิงกำลังก้มลงตรวจสอบคราบพิษบนใบมีดของมือสังหารเพื่อหาเบาะแสเพิ่มเติมนั้นเอง— *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ท่ามกลางบรรยากาศวังเวงและกลิ่นเลือดที่ยังไม่จางหาย เย่ชิงหลานที่ควรจะพักผ่อนอยู่ในเรือนพักอีกฟาก กลับมายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องของเขาในยามวิกาลเช่นนี้ได้อย่างไร? และที่สำคัญยิ่งกว่า... ปราณคุ้มกันภายนอกเรือนที่ฉินเฟิงกางไว้ด้วยค่ายกลดารา กลับถูกเปิดออกโดยไร้รอยขีดข่วน! "ฉินเฟิง..." เสียงหวานใสของเย่ชิงหลานดังลอดเข้ามา แต่กลับเย็นเยียบและแปลกประหลาดจนน่าขนลุก "เจ้าตรวจศพเสร็จหรือยัง? เพราะดูเหมือนว่า... เจ้ายังลืมตรวจสอบ 'ศพที่หก' ที่อยู่ข้างกายเจ้ามาตลอดทาง..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านด่านนรกไปด้วยกันครับ! — มังกรครามท่องภพ