บทที่ 46

ความเงียบงันในหุบผาดาราโลหิตราวกับถูกแช่แข็งด้วยน้ำแข็งพันปี ลมปราณรอบกายของฉินเฟิงแปรปรวนอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงคำรามต่ำในลำคอ คล้ายเสียงพญามังกรที่กำลังถูกเหยียบย่ำเกล็ด逆鳞 (เกล็ดมังกรย้อน) "ฉินเฟิง... ศิษย์รักของข้า เจ้ายังจำน้ำเสียงนี้ได้หรือไม่?" เสียงนั้นแหบพร่า ทว่ากังวานลึก ราวกับดังมาจากขุมนรกภูมิชั้นที่เก้า มันกดทับลงบนจิตวิญญาณของทุกคนในบริเวณนั้นจนแม้แต่เย่ชิงหลานยังต้องขมวดคิ้วแน่น เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นบนหน้าผากเนียนของนาง พลังกดดันระดับจักรพรรดิเทพแผ่ซ่านออกมาจากความว่างเปล่าเบื้องหน้า บิดเบือนมิติให้โค้งงอเป็นระลอกคลื่นสีดำสนิท ฉินเฟิงไม่ขยับเขยื้อน ดวงตาคู่คมที่เคยเยือกเย็นและฉลาดเฉลียว บัดนี้มีเส้นเลือดฝอยสีแดงฉานปูดโปนขึ้นมาทีละเส้น ความทรงจำอันมืดมนเมื่อร้อยปีก่อนไหลบ่าเข้ามาในห้วงสำนึกดั่งกระแสน้ำวนที่พร้อมจะฉีกกระชากสติสัมปชัญญะของเขาให้แตกเป็นเสี่ยงๆ ภาพของโลหิตที่สาดกระเซ็น ภาพของสำนักที่ถูกเผาทำลาย และใบหน้าอันเย้ยหยันภายใต้หน้ากากโลหิตของ 'มัน' ผู้ที่เขาเคยเคารพดั่งอาจารย์และบิดาบังเกิดเกล้า *จักรพรรดิโลหิต!* "เจ้า... ยังไม่ตาย" ฉินเฟิงเปล่งเสียงออกมาทีละคำ น้ำเสียงของเขาแหบแห้งแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงจนอากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น เบื้องหน้าของพวกเขา รอยแยกมิติสีดำขยายตัวออกช้าๆ ร่างเงาสีดำทมิฬในชุดคลุมยาวปักลายอสุราโลหิตก้าวออกมาจากความว่างเปล่า กลิ่นอายความตายและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ จนสรรพสัตว์ในรัศมีสีย우 (ร้อยลี้) ต่างหมอบกราบด้วยความหวาดกลัว เย่ชิงหลานขยับตัวเข้ามาใกล้ฉินเฟิงอย่างเงียบเชียบ นางส่งกระแสจิตเตือนสติเขา "ฉินเฟิง ตั้งสติก่อน! นั่นเป็นเพียงร่างอวตารพลังจิต ไม่ใช่ร่างจริงของมัน หากเจ้าปล่อยให้ความแค้นครอบงำตอนนี้ เราจะตกหลุมพรางของมัน" คำเตือนของนางดึงสติของฉินเฟิงให้กลับคืนมาได้เพียงเสี้ยววินาที ฉินเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก ใช้วิชา "เคล็ดมังกรกลืนนภา" กดข่มความโกรธเกรี้ยวลงไปในตัน田 (ตันเถียน) อย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขากลับมาคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งอีกครั้ง "ฮ่าๆๆ... ศิษย์น้อย เจ้าเติบโตขึ้นมากจริงๆ พลังลมปราณกายาของเจ้าในชาตินี้ ดูท่าจะบริสุทธิ์ยิ่งกว่าชาติก่อนเสียอีก" ร่างเงาของจักรพรรดิโลหิตหัวเราะร่า เสียงหัวเราะของมันบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท สร้างความเจ็บปวดแปลบปลาดยิ่งนัก "จักรพรรดิโลหิต ในเมื่อเจ้ากล้าส่งร่างอวตารมาเยี่ยงนี้ วันนี้ต่อให้เจ้ามี9ชีวิต ก็อย่าหวังว่าจะได้เดินออกไปจากหุบผานี้อย่างไร้รอยแผล!" ฉินเฟิงก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว พื้นดินเบื้องล่างระเบิดออกเป็นหลุมลึก พลังปราณมังกรทองคำพวยพุ่งออกจากร่างของเขาแผ่ขยายเป็นรัศมีกดดันต้านทานกลิ่นอายโลหิตทันที "โอ้? ความมั่นใจสูงส่งนักนะ" ร่างเงานั้นหรี่ตาลง มองสำรวจฉินเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินสินค้าชิ้นโปรด "เจ้าคิดว่าด้วยพลังระดับชำระวิญญาณขั้นสมบูรณ์ของเจ้าในตอนนี้ จะต่อกรกับพลังที่เหลืออยู่ของข้าได้หรือ? ช่างโง่เขลาและไร้เดียงสาเสียจริง" "จะลองดูหรือไม่เล่า?" ฉินเฟิงไม่รอช้า พริบตานั้น ร่างของเขาก็หายวับไปจากจุดเดิมด้วยวิชาตัวเบา "ย่างก้าวพญามังกรไร้เงา" ประกายแสงสีทองวาดผ่านอากาศดั่งสายฟ้าฟาด พริบตาเดียวก็มาปรากฏอยู่เบื้องหน้าร่างเงาของจักรพรรดิโลหิต กำปั้นขวาของเขาอัดแน่นไปด้วยพลังมังกรสวรรค์ที่คำรามก้อง สะท้อนเสียงฟ้าผ่าคำรามในอากาศ ชกออกไปอย่างไร้ความปรานี! *เปรี้ยง!* คลื่นกระแทกจากการปะทะแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ต้นไม้ใบหญ้ารอบรัศมีสามร้อยเมตรถูกตัดขาดเป็นสองท่อนในพริบตา ทว่า ฉินเฟิงกลับรู้สึกราวกับว่าหมัดของตนชกทะลุผ่านความว่างเปล่า ร่างเงาของจักรพรรดิโลหิตสลายกลายเป็นกลุ่มหมอกสีเลือดแล้วรวมตัวขึ้นใหม่ห่างออกไปสิบก้าวอย่างง่ายดาย "ไร้ประโยชน์... ร่างอวตารนี้ไร้รูปร่างแท้จริง เจ้าไม่อาจทำลายมันได้ด้วยการโจมตีทางกายภาพธรรมดาหรอก" จักรพรรดิโลหิตแย้มยิ้มเยาะหยัน เย่ชิงหลานที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกล ดวงตากวาดมองค่ายกลธรรมชาติรอบหุบผาอย่างรวดเร็ว สมองของนางคำนวณทิศทางการไหลเวียนของพลังงานทันที "ฉินเฟิง! มันกำลังใช้พลังงานจากศิลาโลหิตใต้พื้นดินเป็นสื่อกลางในการหล่อเลี้ยงร่างอวตาร ทำลายจุดศูนย์กลางที่ทิศบูรพา ห่างออกไปสามสิบก้าว!" ฉินเฟิงหูไวตาไว เขาไม่รอช้า สะบัดข้อมือเรียก "กระบี่มังกรทลายสวรรค์" ออกมาจากแหวนมิติ แสงกระบี่สีครามเข้มประกายระยิบระยับ พลังปราณกระบี่พุ่งทะยานเสียดฟ้า เขาวาดกระบี่ฟันออกไปในทิศทางที่เย่ชิงหลานบอกทันที *ฉัวะ!* ลำแสงกระบี่ตัดผ่านอากาศจนเกิดเสียงแหลมสูง พุ่งปักลงสู่พื้นดินทิศบูรพาอย่างแม่นยำ *ตู้มมม!* พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ศิลาโลหิตที่ฝังอยู่ใต้ดินระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เปลวไฟสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกับเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดที่ดังลอดออกมาจากร่างเงาของจักรพรรดิโลหิต สีหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "นังหนูสารเลวผู้ใดกัน กล้าดียังไงมาขัดขวางวิถีของข้า!" จักรพรรดิโลหิตคำรามลั่น เงาร่างพุ่งเข้าใส่เย่ชิงหลานด้วยความเร็วระดับสายฟ้าแลบ หมายจะปลิดชีพนางเพื่อตัดกำลังของฉินเฟิง "บังAณ!" ฉินเฟิงคำรามด้วยความเดือดดาล ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก พลังปราณทั่วร่างระเบิดออกถึงขีดสุด เขาพุ่งทะยานเข้าไปขวางหน้าเย่ชิงหลาน พร้อมกับยกกระบี่ขึ้นรับการโจมตีอย่างเต็มกำลัง *เปรี้ยงงง!* แรงปะทะมหาศาลทำให้ร่างของฉินเฟิงกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว กระอักเลือดคำโตออกมาสดๆ ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง เส้นลมปราณเกือบจะขาดสะบั้น ทว่า ในวินาทีที่ฉินเฟิงกำลังจะทรงตัวเพื่อสวนกลับนั้นเอง ท้องนเหนือหุบผากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต มิติเบื้องบนฉีกขาดออกอีกครั้ง และคราวนี้... มิใช่มีเพียงแค่ร่างอวตาร เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังสะท้อนก้องฟ้า พร้อมกับเงาร่างนับร้อยที่สวมชุดเกราะโลหิตก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติที่เปิดกว้างขึ้นเรื่อยๆ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ผู้นำกองทัพเงาท밀그นนั้น... คือบุคคลที่ฉินเฟิงคิดว่าได้ตายตกตามกันไปในชาติภพก่อนอย่างแท้จริง "คิดไม่ถึงใช่ไหม... ศิษย์น้อง ว่าพวกเราจะยังมิได้สะสางบัญชีแค้นกันให้จบสิ้น?" ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "มังกรครามท่องภพ" เสมอมานะครับ