ร่องรอยที่ถูกลบ

“คุณคิดว่าคนประเภทไหนที่พยายามลบภาพวาดในหัวตัวเองออกไปได้สะอาดที่สุดครับ, ดร.เรนิตา?” ธันวาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องเก็บหลักฐานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและน้ำยาฆ่าเชื้อ เขายืนจ้องมองภาพถ่ายจากที่เกิดเหตุล่าสุด—รอยเลือดที่ถูกเช็ดถูจนเกือบหมดสิ้น ทว่าในสายตาของโปรไฟล์เลอร์ระดับพระกาฬอย่างเขา ร่องรอยที่ถูกลบไปนั้นกลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งที่ปรากฏให้เห็นเสียอีก ดร.เรนิตา วางแฟ้มคดีลงบนโต๊ะโลหะ เธอมองใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของธันวาผ่านแสงไฟสลัว “คนที่พยายามลบความทรงจำตัวเองออกไป ไม่ใช่เพราะเขาต้องการลืม แต่มันคือการประกาศศักดาว่าเขาสามารถควบคุมทุกอย่างได้แม้กระทั่งอดีตที่คุณกำลังพยายามจะขุดคุ้ยครับ ธันวา... คุณกำลังเล่นเกมที่เขาเป็นคนเขียนบทให้เสมอ” ธันวาแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “เขากำลังเรียกผมครับ” เขายื่นรูปถ่ายใบหนึ่งออกมา มันไม่ใช่ภาพศพ แต่มันเป็นภาพเศษกระดาษที่ถูกพบในซอกหลืบของสถานที่เกิดเหตุ บนนั้นไม่ได้มีข้อความข่มขู่ แต่เป็นพิกัดทางภูมิศาสตร์ที่คุ้นตาอย่างประหลาด มันคือตำแหน่งของ ‘เมืองหลวงเก่า’ ที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นจุดเริ่มต้นของคดีที่เปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล “เขารู้ว่าน้องสาวผมอยู่ที่นั่น... หรืออย่างน้อย เขาก็รู้ว่าผมเชื่อแบบนั้น” ธันวาพูดพลางหยิบเสื้อโค้ทขึ้นมาสวม “นี่ไม่ใช่การท้าทาย แต่มันคือการเหยื่อล่อที่วางไว้บนกับดักที่เขาสร้างขึ้นมานานกว่ายี่สิบปี” “ถ้าคุณไปที่นั่น คุณกำลังยอมรับกฎของเขา” เรนิตาทักท้วง น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด “เขาต้องการให้คุณเข้าไปในพื้นที่ที่เขาคุ้นเคย ที่ที่เขาสามารถบงการบรรยากาศ ความมืด และแม้แต่ตัวตนของคุณได้” ธันวาหยุดเดินที่หน้าประตู เขาหันกลับมามองจิตแพทย์สาวด้วยสายตาที่คมกริบราวกับใบมีด “ถ้าผมไม่ไป ผมก็คือคนที่อยู่ในกรงขังที่เขาสร้างไว้ให้ตั้งแต่ต้น การยอมให้เขาบงการยังดีกว่าการนั่งรอให้เขาค่อยๆ ฆ่าความหวังของผมไปทีละน้อยครับ ดร.เรนิตา” การเดินทางสู่เมืองหลวงเก่าใช้เวลาหลายชั่วโมง ทัศนียภาพรอบข้างเริ่มเปลี่ยนจากตึกระฟ้าของเมืองหลวง กลายเป็นซากปรักหักพังของอิฐสีแดงและกำแพงเก่าที่ดูเหมือนจะกักเก็บเสียงกรีดร้องของประวัติศาสตร์ไว้ข้างใน ธันวาเหยียบคันเร่งรถออฟโรดคู่ใจลึกเข้าไปในเขตหวงห้าม ร่องรอยของรอยยางรถยนต์คันอื่นปรากฏให้เห็นจางๆ บนดินโคลนที่ยังไม่แห้งสนิท เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาจากมุมมืดของวิหารร้าง นี่คือสนามรบที่ มิสเตอร์ เอ็กซ์ เลือกไว้ เมื่อเขาเดินก้าวเข้าไปในใจกลางของอาคารที่เคยเป็นพระราชวังเก่า เสียงรองเท้าบูทของเขาดังสะท้อนก้อง ธันวาชักปืนพกกระบอกประจำกายออกมาพร้อมเปิดระบบเซฟตี้ เขาไม่ได้ต้องการแค่จับกุม แต่เขาต้องการคำตอบที่ติดค้างอยู่ในหัวใจมาตลอดหลายปี “ออกมาเถอะครับ” ธันวาตะโกน น้ำเสียงของเขามั่นคงแม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยอะดรีนาลีน “ผมอยู่นี่แล้ว ตามที่คุณต้องการ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงปรบมือจะดังขึ้นจากด้านบนของระเบียงชั้นสอง เสียงปรบมือที่แผ่วเบาแต่ก้องกังวานราวกับเสียงเคาะโลงศพ “คุณมาช้าไปสามนาทีนะครับ, ร.ต.อ. ธันวา” ชายในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยความมืดของค่ำคืน มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่วาวโรจน์ด้วยความสนุกสนาน “ผมเกือบจะลบทุกอย่างทิ้งไปหมดแล้ว... รวมทั้งสิ่งที่หลงเหลืออยู่จากอดีตที่สวยงามของคุณด้วย” ธันวาเล็งปืนไปที่ชายปริศนาทันที แต่ในวินาทีที่เขาจะเหนี่ยวไก เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่เท้าของ มิสเตอร์ เอ็กซ์ มันคือนาฬิกาพกเรือนทองที่เขาจำได้ดีว่าเป็นของน้องสาวตนเอง มันถูกวางทิ้งไว้บนพื้นราวกับของเล่นที่ไม่มีค่า “คุณจะทำอะไร?” ธันวาขบกรามแน่น มิสเตอร์ เอ็กซ์ ยิ้มที่มุมปากก่อนจะก้าวถอยหลังลงไปในช่องมืด “ผมไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อถูกจับครับธันวา... ผมอยู่ที่นี่เพื่อย้ำเตือนว่า ในขณะที่คุณกำลังไล่ล่าหาความจริง ผมก็ได้ลบตัวตนของคนที่คุณรักไปจากโลกนี้เรียบร้อยแล้ว ลองมองไปที่เบาะหลังรถของคุณดูสิครับ... บางทีคุณอาจจะพบ ‘ชิ้นส่วน’ ที่ผมทิ้งไว้ให้เป็นของขวัญ” ธันวาชะงัก สายตาเขาสลับระหว่างฆาตกรที่กำลังจะหายไปกับความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง เขาตัดสินใจทิ้งปืนและวิ่งกลับไปที่รถ ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะที่ค่อยๆ จางหายไปในสายลม เมื่อเขาเปิดประตูรถออก กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยแตะเข้าที่จมูก บนเบาะที่นั่งว่างเปล่ามีกล่องไม้ใบเก่าที่ถูกปิดผนึกไว้ด้วยคราบเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท ธันวาสั่นเทาขณะเอื้อมมือไปเปิดกล่องนั้น และเมื่อแสงไฟจากหน้ารถส่องกระทบสิ่งที่อยู่ข้างใน เขาก็แทบหยุดหายใจ นั่นไม่ใช่ความทรงจำ แต่มันคือหลักฐานชิ้นใหม่ที่เขารู้จักดีที่สุด... และมันเป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้ว่า ฆาตกรคนนี้อาจไม่ได้อยู่แค่คนเดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสืบค้นร่องรอยแห่งความมืดมิดไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ