การเดินทางแห่งความโดดเดี่ยว

“ผมไม่อนุญาตให้คุณไปธันวา มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ” เสียงของดร.เรนิตาดังขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงัด เธอยืนพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัดจับจ้องมาที่ชายหนุ่มตรงหน้า มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะถือแฟ้มเอกสารที่เต็มไปด้วยภาพถ่ายของเหยื่อรายล่าสุด ธันวาไม่ตอบทันที เขากำลังบรรจงบรรจุซองกระสุนลงในแม็กกาซีนด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอและเยือกเย็น เสียงโลหะกระทบกันเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจที่เต้นเป็นระเบียบของเขา เขาไม่ได้หันไปมองเธอ แต่สายตาเขาสะท้อนภาพตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่ผนังห้อง—ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก นั่นคือหน้ากากที่เขาใช้ปกปิดความสั่นคลอนในจิตใจมาตลอดหลายปี “เรนิตา” เขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ความยุติธรรมในระบบราชการมันมีเพดาน แต่มันไม่มีสำหรับฆาตกรที่เล่นสนุกกับชีวิตคนด้วยจิตวิทยาชั้นสูงแบบมิสเตอร์เอ็กซ์” “แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะพาตัวเองไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครช่วยคุณได้!” เรนิตาก้าวเข้ามาประชิด “คุณกำลังทำตามแผนของมัน คุณกำลังเดินเข้าใปในกรงขังที่มันสร้างไว้เพื่อรอต้อนรับคุณโดยเฉพาะ” ธันวาวางปืนลงบนโต๊ะ เสียงเหล็กกระทบไม้ดังปัง เขาหันมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าจนน่าใจหาย “คุณอ่านคนเก่งนะเรนิตา คุณรู้ดีว่าอะไรขับเคลื่อนผม อดีตของน้องสาวผม... ความเงียบงันที่ลากยาวมาเกือบสองทศวรรษ มันไม่ได้สร้างจากความแค้น แต่มันสร้างจากความต้องการ ‘คำตอบ’ ถ้าผมไม่แยกตัวออกไปทำงานลับครั้งนี้ มิสเตอร์เอ็กซ์ก็จะไม่มีวันเปิดเผยความจริง เพราะมันรู้ว่าตราบใดที่ผมยังอยู่ในทีม มันก็แค่เล่นเกมไล่จับกับผม แต่ถ้าผมเป็นเหยื่อที่หลงทาง... มันจะเผยตัวตนออกมา” ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางเบาๆ ธันวาเอื้อมมือไปหยิบแจ็กเก็ตหนังขึ้นมาสวม เขาทำทุกอย่างด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด ราวกับว่านี่คือการเดินทางที่ไม่มีวันหวนกลับ “คุณจะไปที่ไหน” เรนิตาถามเสียงแผ่วลง เธอรู้ดีว่าไม่มีคำพูดใดหยุดเขาได้ “ไปที่จุดเริ่มต้น... ที่ที่ความมืดกลืนกินชีวิตแรกไป” ธันวาเดินออกจากห้องทำงานโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง ทิ้งให้เรนิตายืนนิ่งอยู่กับความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้—ความรู้สึกที่ว่าเธอเพิ่งจะได้เห็น ‘ตัวตนจริงๆ’ ของธันวาเป็นครั้งสุดท้าย ภายนอกสถานีตำรวจ อากาศค่ำคืนนี้หนาวจัด ถนนสายที่มุ่งหน้าสู่เขตอุตสาหกรรมเก่ามีเพียงแสงไฟสลัวจากเสาไฟที่ติดๆ ดับๆ ธันวาขับรถยนต์คันเก่าที่ไม่มีร่องรอยของทางราชการมุ่งหน้าสู่โกดังร้างที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวเมือง นี่คือการเดิมพันครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตนักสืบของเขา เขาสอดส่องสายตามองรอบข้าง ทุกเงามืดที่พาดผ่านผนังอาคารดูเหมือนจะมีชีวิต เขาเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ตามแบบฉบับโปรไฟล์เลอร์ หากเขาเป็นมิสเตอร์เอ็กซ์ เขาจะเลือกจุดจบตรงไหน? จุดที่เปิดเผยที่สุดหรือลับตาที่สุด? เขาเลือกเดินลงจากรถด้วยความระมัดระวัง มือขวากุมอาวุธปืนไว้แน่น ภายในโกดัง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กตีเข้าจมูก ความเงียบที่นี่ไม่ใช่ความเงียบปกติ มันเป็นความเงียบที่มี ‘เสียง’—เสียงของการรอคอย “ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่” ธันวาตะโกนก้องไปทั่วโถงกว้าง เสียงของเขาดังกังวานกลับมา แต่ไม่มีเสียงตอบรับ “คุณอยากเล่นเกมจิตวิทยาไม่ใช่หรือ? งั้นเรามาเริ่มรอบสุดท้ายกันเดี๋ยวนี้” เขาก้าวเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงใจกลางโกดัง ที่นั่นมีเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งวางอยู่ตรงกลาง ด้านบนมีจดหมายฉบับหนึ่งวางทับด้วยนาฬิกาพกเรือนเก่าที่หยุดเดินไปนานแล้ว ธันวาขมวดคิ้ว เขาเดินเข้าไปใกล้ มือค่อยๆ เอื้อมไปหยิบจดหมายขึ้นมาเปิดอ่าน *‘ยินดีด้วย ธันวา... คุณมาถึงที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้น แต่คุณรู้ไหมว่าทำไมเราถึงต้องพบกันที่นี่? เพราะนี่คือที่ที่น้องสาวคุณมองเห็นหน้าผมเป็นคนสุดท้าย... และวันนี้ คุณจะได้เห็นสิ่งที่เธอเห็น’* ทันทีที่เขากวาดสายตาอ่านบรรทัดสุดท้าย ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นผ่านสันหลัง ธันวาชะงักกึก ไม่ใช่เพราะข้อความที่เขียน แต่เป็นเพราะเสียง ‘คลิก’ ของกลไกอะไรบางอย่างที่ดังขึ้นจากใต้เก้าอี้ตัวนั้น มันไม่ใช่ระเบิด แต่มันคือเสียงปลดล็อกประตูลับที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นดิน ทันใดนั้น แผ่นพื้นไม้เบื้องหน้าเขาก็แยกออก เผยให้เห็นบันไดทอดลงสู่ความมืดมิดที่ลึกสุดหยั่ง และจากความมืดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังก้องขึ้นมา มันคือเสียงผิวปากเป็นท่วงทำนองเพลงกล่อมเด็กที่น้องสาวของเขาเคยร้องให้ฟังก่อนจะหายตัวไปตลอดกาล ธันวาลดปืนลง มือที่สั่นเทาหยิบไฟฉายขึ้นมาส่องลงไปเบื้องล่าง แต่ภาพที่ปรากฏต่อหน้าทำให้เขาต้องแข็งทื่อไปทั้งร่าง—ไม่ใช่เพราะศัตรูที่กำลังเดินขึ้นมา แต่มันคือภาพถ่ายนับร้อยใบที่แปะเต็มกำแพงทางลง ซึ่งทุกใบล้วนเป็นภาพของเขา... ภาพของเขาในทุกๆ วันที่ผ่านมา ตั้งแต่วันที่เขาเริ่มรับราชการจนถึงวินาทีนี้ และที่น่าขนลุกที่สุด คือภาพถ่ายล่าสุดในกองนั้น... เป็นภาพของเขายืนอยู่ในโกดังแห่งนี้เมื่อสามนาทีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสืบค้นร่องรอยแห่งความมืดมิดไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ