พันธสัญญาที่พังทลาย

“อย่าก้าวไปทางนั้น... หมวด!” เสียงตะโกนของผมขาดห้วงไปทันทีที่เห็นรอยยิ้มมุมปากของ ‘สารวัตรอรรถพล’ เพื่อนร่วมทีมที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูกลเหล็กกล้า เขากำลังหันมามองผม ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นฉายแววว่างเปล่าอย่างประหลาด มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความจำนนต่อโชคชะตาที่ถูกเขียนไว้ล่วงหน้าโดยปีศาจที่ชื่อมิสเตอร์เอ็กซ์ “ธันวา... นายเคยบอกว่าทุกการตัดสินใจคือร่องรอยของจิตวิญญาณใช่ไหม?” อรรถพลถาม น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนน่าใจหาย ขณะที่มือขวายังคงประคองแผงวงจรที่เขากำลังพยายามกู้คืน “หยุดพูดเรื่องนั้นแล้วถอยออกมา เดี๋ยวนี้!” ผมขยับเข้าไปใกล้ แต่ปลายกระบอกปืนของผมสั่นไหวเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเผชิญหน้ากับความตาย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ความตายกำลังหัวเราะเยาะผมผ่านใบหน้าของเพื่อนสนิท “ร่องรอยของฉันในวันนี้ คือจุดจบของความแค้นนาย... เข้าใจไหม” สิ้นคำนั้น เสียงกริ๊กเบาๆ จากกลไกใต้ฝ่าเท้าของอรรถพลก็ดังขึ้น มันแผ่วเบาเหมือนเสียงเข็มนาฬิกาที่หยุดเดิน ทว่าสำหรับคนอย่างผมที่คลุกคลีกับคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน เสียงนั้นเปรียบเสมือนเสียงคำรามของมัจจุราชที่กำลังอ้าปากกว้าง “ไม่!” ผมพุ่งตัวไปข้างหน้า แต่ความเร็วของมนุษย์ไม่มีทางชนะแรงระเบิดที่ถูกตั้งค่าไว้ด้วยความแม่นยำระดับวิศวกรนรก แรงอัดมหาศาลผลักผมกระเด็นไปกระแทกผนังปูน แสงสีส้มจ้าสว่างวาบขึ้นในความมืด กลิ่นดินปืนผสมกลิ่นไหม้ของเนื้อหนังโชยเข้าจมูกจนคลื่นไส้ ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงกรีดร้องในหูของผมชั่วขณะ โลกทั้งใบหมุนคว้าง ผมพยายามยันตัวขึ้น มือควานหาปืนในขณะที่สายตาพร่าเลือน ภาพตรงหน้าคือเศษซากของประตูและร่างที่ไร้ชีวิตของอรรถพลนอนจมกองเลือดอยู่เบื้องหน้า “ฮัลโหล... คุณยังอยู่ที่นั่นไหม คุณนักโปรไฟล์เลอร์ผู้ปราดเปรื่อง?” เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังออกมาจากเครื่องสื่อสารที่ตกอยู่ข้างศพ มันคือเสียงของมิสเตอร์เอ็กซ์ที่ผ่านการปรับจูนจนเหมือนเสียงสังเคราะห์ ผมกัดฟันแน่นจนกรามแทบหัก พยายามพยุงร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลลุกขึ้นยืน “แก... แกต้องการอะไรกันแน่ เอ็กซ์?” ผมคำราม พยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุดแม้หัวใจจะแตกสลาย “ผมต้องการให้คุณเห็น ‘ความจริง’ ไงครับธันวา” เสียงนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ในขณะที่คุณพยายามวิเคราะห์จิตใจของฆาตกร คุณกลับมองไม่เห็นเลยว่าคนที่คุณไว้วางใจที่สุด คือคนที่เปิดประตูห้องนิรภัยใบนี้ให้ผมตั้งแต่แรก... อรรถพลไม่ได้ตายเพราะกับดัก แต่มันตายเพราะ ‘ความลับ’ ที่มันถือไว้” ผมชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจสะดุด ความสับสนถาโถมเข้ามาแทนที่ความโศกเศร้า “โกหก!” “งั้นลองไปตรวจสอบแฟ้มข้อมูลในกระเป๋าเสื้อข้างซ้ายของมันดูสิครับ” เอ็กซ์ทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ฟังดูสนุกสนาน “แล้วคุณจะรู้ว่าคำว่า ‘เพื่อน’ ในเกมของผม มันมีค่าเท่ากับ ‘เบี้ย’ ที่รอวันถูกกิน” สายตัดไปแล้ว ผมยืนนิ่งท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงเสียงหยดเลือดที่ไหลลงจากขอบปูนกระทบพื้น ดร.เรนิตาเดินเข้ามาสมทบในจังหวะนั้น ใบหน้าของเธอเรียบเฉยแต่สายตาสั่นไหวเมื่อเห็นสภาพของอรรถพล เธอไม่ได้เข้ามาปลอบประโลมผม แต่เธอหยุดยืนมองร่างไร้วิญญาณนั้นด้วยแววตาที่วิเคราะห์ลึกซึ้ง “ธันวา... ในฐานะจิตแพทย์ ฉันบอกคุณได้คำเดียวว่าตอนนี้นายกำลังถูก ‘กระจก’ ที่ตัวเองสร้างขึ้นเล่นงาน” เรนิตากล่าวพลางมองมาที่ผม “หากนายยอมรับว่าอรรถพลคือหนอนบ่อนไส้ ความเชื่อมั่นในตัวมนุษย์ของนายจะพังทลายลง และนั่นคือสิ่งที่เอ็กซ์ต้องการมากที่สุด” ผมไม่ตอบ มือที่สั่นเทาค่อยๆ ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อที่เปรอะเปื้อนเลือดของอรรถพล ผมหยิบซองพลาสติกใสออกมาข้างในมีแผ่นไมโครชิปขนาดจิ๋วและรูปถ่ายใบหนึ่ง... รูปถ่ายที่ถ่ายในวันวาน ภาพของผม น้องสาวของผม และ... อรรถพลที่ยืนยิ้มอยู่ข้างหลังพวกเรา โดยมีรอยปากกาขีดฆ่าทับใบหน้าของผมไว้อย่างจงใจ ใต้รูปถ่ายนั้นมีลายมือที่ผมจำได้แม่นยำ มันไม่ใช่ลายมือของอรรถพล แต่เป็นลายมือเดียวกับที่ส่งจดหมายท้าทายผมมาตลอดสามปี... ลายมือของฆาตกรที่พรากน้องสาวผมไป “นี่มันหมายความว่ายังไง...” ผมพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือจนยากจะควบคุม ทว่าในวินาทีที่ผมพลิกแผ่นชิปไปด้านหลัง ผมกลับต้องหยุดชะงัก ลมหายใจเกือบขาดห้วง เมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่สลักไว้บนนั้น มันไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ของฆาตกร แต่มันคือตราประจำหน่วยงานเดียวกับที่ผมสังกัดอยู่... ตราของหน่วยสืบสวนพิเศษที่ผมเชื่อมั่นมาตลอดชีวิต “ธันวา... หันไปข้างหลังสิ” เรนิตากระซิบ เสียงของเธอสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผมค่อยๆ หันไปตามคำสั่งของเธอ ที่ประตูทางออกของโกดังร้าง มีเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ภายใต้แสงไฟสลัว ร่างนั้นสวมชุดเครื่องแบบเต็มยศของสารวัตรใหญ่ที่เพิ่งมอบภารกิจนี้ให้ผมเมื่อเช้า เขากำลังถืออาวุธปืนเล็งมาที่พวกเราด้วยแววตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง “ภารกิจกำจัดหนอนบ่อนไส้... จบลงแล้วครับผู้กอง” ชายคนนั้นกล่าวพลางยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่เหมือนกับมิสเตอร์เอ็กซ์ไม่มีผิดเพี้ยน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสืบค้นร่องรอยแห่งความมืดมิดไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ