ความมืดมิดในหัวใจ

เสียงกระดูกข้อมือที่ลั่นกรอบจากการถูกบิดด้วยแรงมหาศาลดังสะท้อนก้องห้องสอบสวนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและคาวเลือดจางๆ ชายที่ถูกล่ามโซ่ไว้กับเก้าอี้เหล็กกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่เสียงนั้นกลับแผ่วเบาราวกับเสียงแมลงในหูของร้อยตำรวจเอกธันวา วิริยะ “ผมถามว่า... ใครเป็นคนส่งพัสดุกล่องนั้นมา” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเย็นเยียบ ผิดกับดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความบ้าคลั่งที่ยากจะควบคุม มือหนาของธันวากดซ้ำลงบนบาดแผลที่เพิ่งถูกเย็บไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนของผู้ต้องสงสัย เขาไม่ได้ต้องการเพียงแค่คำตอบ แต่เขากำลังมองหา ‘ความสะใจ’ ที่ซ่อนอยู่ในความเจ็บปวดของคนตรงหน้า ราวกับว่าความรุนแรงนี้เป็นวิธีเดียวที่จะบรรเทาความเจ็บปวดในใจที่เขามีต่อการจากไปของน้องสาว “แก... แกมันไม่ใช่ตำรวจ!” ผู้ต้องสงสัยพ่นเลือดออกมาพลางแค่นยิ้ม “แกมันก็แค่สัตว์ร้ายที่ล่าเหยื่อในคราบผู้พิทักษ์สันติราษฎร์!” ธันวาไม่ได้โกรธ คำสบประมาทนั้นกลับทำให้เขายกยิ้มที่มุมปาก มือที่กดแผลผ่อนแรงลงเล็กน้อยก่อนจะคว้าคอเสื้อผู้ต้องสงสัยขึ้นมาจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ “สัตว์ร้ายอย่างนั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้น สัตว์ร้ายตัวนี้จะแสดงให้ดูว่ามันจัดการกับเศษขยะที่ปกป้องฆาตกรได้อย่างไร” “ธันวา! หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงของดร.เรนิตาดังขึ้นจากหน้าจอในห้องควบคุมการสอบสวน เธอรีบเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาที่เคยสงบนิ่งบัดนี้ฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอเห็นภาพทั้งหมดผ่านกล้องวงจรปิด และสิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ร้อยตำรวจเอกที่กำลังสืบสวน แต่เป็นชายที่สูญเสียการควบคุมตนเองอย่างสมบูรณ์ ธันวาปล่อยมือจากคอเสื้อผู้ต้องสงสัยอย่างแรงจนร่างนั้นกระแทกกับพนักเก้าอี้ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังพยายามดึงสติที่ขาดผึงให้กลับเข้าที่ แต่แววตาของเขายังคงแข็งกร้าว “คุณเข้ามาทำไม เรนิตา? ผมกำลังจะได้คำตอบแล้ว” “คุณไม่ได้กำลังจะได้คำตอบ คุณกำลังทำลายความน่าเชื่อถือของคดีทั้งหมด!” เรนิตาก้าวเข้ามาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขามีเพียงความอึดอัดที่แผ่ซ่าน “การทรมานผู้ต้องหาไม่ได้ทำให้เขาพูดความจริงเสมอไป มันแค่ทำให้เขาอยากตายเร็วขึ้น ธันวา... มองกระจกดูตัวเองสิ สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ มันต่างจากสิ่งที่ฆาตกรคนนั้นทำตรงไหน?” “อย่าเอามาเปรียบเทียบกัน” ธันวาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาต่ำลงจนน่ากลัว “ฆาตกรคนนั้นมันพรากทุกอย่างไปจากผม แต่นี่... นี่คือการทำหน้าที่เพื่อให้คนแบบมันได้รับบทเรียน” “นั่นคือเสียงของอีโก้ที่กำลังบงการคุณ ไม่ใช่การสืบสวนเชิงจิตวิทยา” เรนิตาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีก “มิสเตอร์เอ็กซ์กำลังหัวเราะเยาะคุณอยู่ มันต้องการเห็นคุณก้าวข้ามเส้นแบ่งนั้น และตอนนี้... คุณกำลังก้าวไปเต็มตัว” ธันวาหันหลังให้เธอ เขาเดินไปที่มุมมืดของห้อง เงาสะท้อนในกระจกเงาด้านข้างเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความล้าและความเคียดแค้น เขาหยิบซองบุหรี่ขึ้นมาแต่กลับขยำมันจนเละคามือ “ผมไม่มีทางเลือก” ธันวาพึมพำ “ถ้าไม่ใช้วิธีนี้ ความมืดมันก็จะชนะไปเรื่อยๆ ผมยอมเป็นสัตว์ร้ายที่จับฆาตกรได้ ดีกว่าเป็นตำรวจที่ยืนมองคนตายไปต่อหน้าต่อตาโดยทำอะไรไม่ได้เลย” ในขณะที่บรรยากาศในห้องตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตของเรนิตาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอรีบเปิดดูหน้าจอด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนที่สีหน้าของเธอจะเปลี่ยนเป็นซีดเผือด “ธันวา... ดูนี่” เธอหันหน้าจอให้เขาดู บนหน้าจอเป็นคลิปวิดีโอสดที่ส่งตรงมาจากเบอร์ปริศนา ภายในคลิปคือภาพห้องห้องหนึ่งที่คุ้นตา มันคือห้องนอนที่ธันวาเคยอาศัยอยู่กับน้องสาวก่อนที่เธอจะหายตัวไป แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ บนเตียงนั้นมีตุ๊กตาไขลานตัวเก่าที่เขาเคยให้เป็นของขวัญวันเกิดน้องสาวเมื่อสิบปีก่อนวางอยู่... และมีรอยเลือดสดๆ หยดเป็นทางยาวลากออกไปนอกประตู ธันวานิ่งค้างไปราวกับถูกสาป ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่เย็นยะเยือก “มันไม่ได้อยู่ที่นี่...” ธันวากระซิบเสียงสั่น “มันไม่ได้อยู่ที่ห้องสอบสวน แต่มันอยู่ที่นั่น... ที่บ้านหลังนั้น” ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวขาออกจากห้อง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เบอร์นั้นไม่มีชื่อโชว์ มีเพียงเสียงแหบพร่าที่คุ้นเคยจากปลายสายที่ทำให้หัวใจของธันวาแทบหยุดเต้น “ยินดีด้วยนะคุณตำรวจ... คุณผ่านด่านแรกของความโกรธมาได้แล้ว” เสียงของมิสเตอร์เอ็กซ์ดังลอดออกมาจากลำโพง “แต่เชื่อไหมว่า สิ่งที่คุณเพิ่งทำลงไปกับนักโทษคนนั้น... มันคือสิ่งที่ผมรอคอยมาตลอด เพราะตอนนี้คุณมี ‘รอยเลือด’ ติดมือจนล้างไม่ออกแล้ว และคนที่จะมาพิพากษาคุณ ไม่ใช่กฎหมาย... แต่เป็นผมเอง... หันกลับไปมองที่ประตูห้องสอบสวนสิธันวา... เพื่อนเก่าของคุณมารอพบคุณนานแล้ว” ธันวาค่อยๆ หันกลับไปมองที่ประตูเหล็กหนาหนักที่ถูกปิดตาย บานประตูนั้นค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในที่แห่งนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสืบค้นร่องรอยแห่งความมืดมิดไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ