สายสืบในเงามืด

“ลบมันออกซะ เรนิตา” เสียงของผมเย็นเยียบพอๆ กับอุณหภูมิในห้องสืบสวนที่เปิดเครื่องปรับอากาศทิ้งไว้จนเกือบแข็ง ธันวากระแทกแฟลชไดรฟ์ลงบนโต๊ะโลหะ เสียงกระทบของมันดังก้องแทนคำถามที่ผมไม่อยากเอ่ยออกมา ดร.เรนิตานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาคู่สวยคู่นั้นกวาดมองจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายภาพรหัสลับที่ถอดออกมาได้จากไฟล์เสียงที่บันทึกไว้ในที่เกิดเหตุล่าสุด เธอไม่ตอบในทันที ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะที่ผมจำได้แม่น มันคือรหัสมอร์สที่เธอใช้บ่อยเวลาใช้ความคิด “คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมธันวา ว่าถ้าเราเปิดกล่องใบนี้แล้ว เราจะไม่มีวันปิดมันได้อีก” “ผมต้องการแค่ชื่อ ไม่ใช่คำเตือน” ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามมองหาความหวั่นไหว แต่สิ่งที่ผมพบกลับเป็นความสงบที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า เรนิตาถอนหายใจยาว เธอเลื่อนหน้าจอมาให้ผมดู ข้อมูลที่ปรากฏไม่ได้มีเพียงรายชื่อผู้บริจาคเงินเข้ามูลนิธิของมิสเตอร์ เอ็กซ์ แต่มันคือเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงตรงไปยังบัญชีลับในต่างประเทศ และที่แย่ไปกว่านั้น... บัญชีเหล่านั้นผูกติดอยู่กับหมายเลขประจำตัวของบุคคลที่ดำรงตำแหน่งสูงในกระทรวงยุติธรรม “เขามีมากกว่าแค่มีดและจิตวิทยาที่บิดเบี้ยว ธันวา” เรนิตาเอ่ยเสียงเรียบ “เขามีเกราะกำบัง และเกราะนั้นก็คืออำนาจรัฐที่คอยปัดกวาดร่องรอยให้เขามาตลอดหลายปีที่ผ่านมา คุณคิดว่าทำไมคดีของน้องสาวคุณถึงเงียบหายไป? เพราะในตอนนั้น... มันมีคนต้องการให้เงียบ” คำพูดของเธอเหมือนกริชที่กรีดลงบนแผลเดิมที่ยังไม่เคยปิดสนิท มือผมกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ผมเป็นโปรไฟล์เลอร์ที่อ่านใจคนได้ขาดกระจุย แต่กลับไม่เคยอ่าน ‘หมาก’ บนกระดานนี้ออกเลยแม้แต่นิดเดียว มิสเตอร์ เอ็กซ์ ไม่ใช่แค่ฆาตกรโรคจิตที่สนุกกับการลบหลู่กฎหมาย แต่มันคือผลผลิตของระบบที่ผุพัง “คนระดับนั้น... ทำไมต้องฆ่าคนตามคำสั่งของฆาตกรต่อเนื่อง?” ผมเค้นถาม น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยแรงโทสะ “บางทีอาจไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็นข้อแลกเปลี่ยน” เรนิตาตอบพลางเอนหลังพิงเก้าอี้ “ลองคิดดูสิธันวา อะไรที่คนมีอำนาจมหาศาลมักจะหวาดกลัวมากที่สุด? ความลับที่อาจจะทำลายชื่อเสียงของพวกเขาอย่างไรล่ะ มิสเตอร์ เอ็กซ์ ไม่ใช่แค่ฆาตกร แต่เป็นผู้จัดเก็บและทำลายหลักฐานของเหล่าชนชั้นนำ” ผมลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ไร้แสงดาว ใจกลางเมืองที่ดูเหมือนจะปลอดภัยแท้จริงแล้วกลับเต็มไปด้วยรอยเน่าเฟะที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อสูทราคาแพงและตำแหน่งอันทรงเกียรติ ทุกย่างก้าวที่ผมตามล่า ‘มัน’ มาตลอดหลายเดือนนี้ จริงๆ แล้วผมกำลังเหยียบอยู่บนเส้นด้ายที่พวกผู้มีอิทธิพลเหล่านั้นชักใยอยู่ “เราจะเปิดโปงเรื่องนี้” ผมประกาศก้อง ความมุ่งมั่นในใจลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง “ไม่ว่าใครจะหนุนหลังมันอยู่ ถ้ามันฆ่าคน ผมก็จะจับมันเข้าคุก” “แม้ว่านั่นจะหมายถึงการที่คุณต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองไม่เห็นทั้งประเทศหรือครับ?” เรนิตาท้าทาย สายตาของเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วงแต่ก็แฝงไว้ด้วยความนับถือ ก่อนที่ผมจะได้ตอบ เสียงเคาะประตูห้องสืบสวนก็ดังขึ้นเป็นจังหวะสามครั้งแบบแปลกๆ มันไม่ใช่เสียงเคาะของเจ้าหน้าที่ทั่วไป เพราะมันคือรหัสลับที่ใช้ในหน่วยงานสืบสวนคดีพิเศษสมัยที่ผมยังเป็นเด็กฝึกหัด ผมหันไปส่งสัญญาณให้เรนิตาเงียบเสียงลง ก่อนจะเดินไปที่ประตูแล้วกระชากเปิดออก ทว่าหน้าห้องกลับว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น มีเพียงซองจดหมายสีน้ำตาลวางทิ้งไว้บนพื้นพรม ผมหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ภายในนั้นไม่มีเอกสารลับ ไม่มีรายชื่อ แต่มีรูปถ่ายใบหนึ่ง... มันเป็นรูปถ่ายของผม... ที่ถูกถ่ายจากมุมสูงในห้องสืบสวนนี้ เมื่อสิบนาทีก่อน ในตอนที่เรนิตากำลังชี้ข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้ผมดู และที่มุมขวาของรูป มีลายเซ็นเขียนด้วยปากกาหมึกซึมสีแดงสดที่ผมจำได้ขึ้นใจ *‘คุณเป็นนักเรียนที่ยอดเยี่ยมเสมอ ธันวา แต่หมากตัวนี้... ยังไม่ถึงตาคุณที่จะเดิน’* หัวใจผมหยุดเต้นไปวูบหนึ่ง เมื่อพลิกไปด้านหลังรูปถ่าย ผมพบสิ่งที่ทำให้ความเย็นวาบแล่นไปทั่วไขสันหลัง มันคือภาพถ่ายของ ‘คนคนหนึ่ง’ ที่สวมแหวนรุ่นเดียวกับที่ผมใส่อยู่ในนิ้วนางข้างซ้าย... แหวนของน้องสาวที่หายไปของผม และคนที่อยู่ในภาพนั้น คือรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงที่ผมเพิ่งเห็นชื่อในฐานะผู้มีส่วนร่วมในคดีเมื่อครู่นี้เอง “ธันวา... เกิดอะไรขึ้น?” เรนิตาเดินเข้ามาใกล้ พลางชะโงกหน้ามองรูปในมือผม ผมไม่ได้ตอบ เธอเองก็เช่นกัน ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าของชายในรูป ในวินาทีนั้นเอง แสงไฟในโถงทางเดินก็ดับพรึ่บลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะจากปลายทางเดินมืดมิด... มันเป็นเสียงรองเท้าหนังราคาแพงที่ก้าวเข้ามาหาเราอย่างใจเย็น ราวกับเจ้าบ้านที่กำลังต้อนรับแขกที่หลงทางเข้ามาในกับดัก “ดูเหมือนว่า ‘สายสืบในเงามืด’ จะไม่อยากให้เราตามหาคำตอบต่อแล้วนะครับ” ผมกระซิบพลางชักปืนประจำกายออกมาจากซองข้างเอวอย่างเงียบเชียบ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสืบค้นร่องรอยแห่งความมืดมิดไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ