กับดักแห่งความแค้น

“คุณกำลังก้าวลงไปในหลุมศพที่ตัวเองขุด ธันวา... และที่แย่ที่สุดคือ คุณรู้ตัวดี แต่คุณก็ยังเลือกที่จะเดินลงไป” เสียงของ ดร. เรนิตา เรียบนิ่ง ทว่ามีน้ำหนักกดทับลงในความเงียบราวกับหินผา ร.ต.อ. ธันวา วิริยะ ไม่ได้ละสายตาจากกระจกสะท้อนมัวๆ ภายในห้องทำงานชั่วคราว เขากดแม็กกาซีนบรรจุกระสุนขนาด 9 มม. เข้าสู่ด้ามปืนกล็อก 19 เสียงโลหะกระทบกันดังกริ๊กหนักแน่น นิ้วมือของเขาแห้งผากและเย็นเฉียบ เขารู้ว่าเรนิตากำลังอ่านอะไรจากภาษากายของเขา—ความเร็วในการกะพริบตาที่ต่ำกว่าเกณฑ์ปกติ, กล้ามเนื้อบดกรามที่นูนเด่น, และประกายไฟสีดำมืดที่กำลังลุกไหม้อยู่ใต้ดวงตาที่แสร้งทำเป็นไร้ความรู้สึก “ถ้าเป็นคุณ... คุณจะยืนดูเฉยๆ หรือครับ ดร.” ธันวาเอ่ยเสียงต่ำ รูดซิปเสื้อแจ็กเก็ตยุทธวิธีขึ้นจนสุดคอหอย “พิกัดของโรงงานบำบัดน้ำเสียร้างนั่นไม่ได้หลุดมาเพราะความบังเอิญ เอ็กซ์ทิ้งรหัสฐานสิบหกไว้ในเทปบันทึกเสียงม้วนล่าสุด มันจงใจท้าทายผม และทุกวินาทีที่ผมลังเล หมายถึงกระดูกของรินอาจจะถูกทำลายไปทีละชิ้น” “นั่นไม่ใช่การท้าทาย ธันวา นั่นคือ ‘การชี้นำ’” เรนิตาลุกขึ้นจากเก้าอี้หนัง ก้าวเข้ามาหยุดยืนในระยะที่ล้ำเข้าสู่อาณาเขตส่วนตัวของเขา ดวงตาคมกริบของจิตแพทย์หญิงจ้องลึกเข้าไปในม่านตาของโปรไฟล์เลอร์หนุ่ม “คุณกำลังตกอยู่ในสภาวะ ‘อุโมงค์ทางความคิด’ (Tunnel Vision) ปมเรื่องน้องสาวทำให้คอร์เทกซ์ส่วนหน้าของคุณปฏิเสธการวิเคราะห์ความเสี่ยง เอ็กซ์รู้ว่าคุณฉลาด แต่เขารู้ดียิ่งกว่าว่าความแค้นทำให้คนฉลาดตาบอดได้สนิทที่สุด” “ผมมองเห็นทุกอย่างชัดเจนดีครับ” ธันวาหมุนตัวเดินผ่านเธอไป กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกลิ่นกระดาษเก่าของเรนิตาไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิความเดือดดาลในอกเขาลงได้เลย “และผมไม่ต้องการจิตแพทย์ในสนามจริง” “งั้นก็เตรียมตัวรับผลของการผ่าตัดสมองโดยไร้ยาชาจากฆาตกรต่อเนื่องได้เลย ผู้กอง” คำเตือนสุดท้ายของเธอทิ้งค้างไว้ในอากาศ ก่อนที่เสียงประตูกระจกจะปิดลงตามหลังเขา *** ยี่สิบนาทีต่อมา ความมืดมิดของโรงงานบำบัดน้ำเสียฝั่งตะวันตกกลืนกินร่างของธันวาเข้าไปทั้งตัว กลิ่นของสนิมเหล็กเข้มข้นเจือด้วยกลิ่นกำมะถันและน้ำเน่าขังเน่าเปื่อยลอยเข้าแตะจมูก พื้นคอนกรีตแตกร้าวใต้รองเท้าบูทยุทธวิธีส่งเสียงกรอบแกรบแผ่วเบา ธันวาปลดเซฟตี้ปืน ยกไฟฉายแทคติคอลแนบขนานกับลำกล้อง ลำแสงสีขาวผ่าความมืดเป็นลำยาว ฝุ่นละอองที่ลอยคว้างสะท้อนแสงวิบวับเหมือนเศษกระจกในดวงตาคนตาย ที่นี่เงียบเกินไป ในฐานะโปรไฟล์เลอร์ ธันวาคุ้นเคยกับภาษาของสถานที่เกิดเหตุ สถานที่ที่เอ็กซ์เลือกไม่ใช่แค่ที่ซ่อนตัว แต่มันคือ ‘เวทีการแสดง’ เสาคอนกรีตขนาดใหญ่เรียงรายเหมือนซี่โครงของสัตว์ประหลาดยักษ์ ทางเดินเหล็กยกระดับขึ้นสนิมส่งเสียงครางเอี๊ยดอ๊าดตามแรงลมที่พัดผ่านรอยแตกของหลังคาสังกะสี บนโต๊ะเหล็กขึ้นสนิมตัวหนึ่งใจกลางโถงบำบัดตะกอน แสงไฟฉายของเขากระทบเข้ากับวัตถุชิ้นหนึ่ง หัวใจของธันวากระตุกวูบ จังหวะการเต้นของชีพจรพุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ มันคือ ‘กิ๊บติดผมรูปผีเสื้อสีฟ้า’ สีของมันซีดจางลงไปมาก แต่รอยบิ่นตรงมุมปีกข้างซ้ายคือหลักฐานที่ไม่มีวันลบเลือน... กิ๊บที่เขาซื้อให้น้องสาวในวันเกิดปีที่เจ็ด ก่อนที่เธอจะหายตัวไปในหมอกควันแห่งฝันร้ายเมื่อสิบปีก่อน ‘อย่าแตะ’ สัญชาตญาณส่วนที่เป็นตำรวจร้องเตือน ทว่ามือของเขากลับทรยศ ธันวาก้าวเข้าไปใกล้ ร่างกายขยับไปตามแรงดึงดูดของอดีต เขาโน้มตัวลง ยื่นมือซ้ายที่สวมถุงมือแทคติคอลออกไปเพื่อจะหยิบมัน *คลิก.* เสียงกลไกขนาดเล็กทำงานดังขึ้นจากใต้แผ่นเหล็กที่เขากำลังเหยียบ ม่านตาของธันวาเบิกกว้างในเสี้ยววินาที—*กับดักแรงดัน!* ก่อนที่สมองจะสั่งการให้ทิ้งตัวหลบ ประตูเหล็กม้วนไฮดรอลิกทั้งสี่ด้านของโถงบำบัดตะกอนก็ทิ้งตัวดิ่งลงกระแทกพื้นคอนกรีตพร้อมกัน เสียงดังกึกก้องสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ฝุ่นควันตลบอบอวล ปิดกั้นทางออกทุกทางโดยสิ้นเชิง ระบบระบายอากาศด้านบนหยุดทำงานทันที แทนที่ด้วยเสียงฮัมต่ำๆ ของมอเตอร์ไฟฟ้าแรงสูง “ยินดีต้อนรับสู่ห้องทดลองแห่งความสูญเสียครับ... ผู้กองธันวา” เสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าดังก้องออกมาจากลำโพงเก่าที่ติดตั้งอยู่บนผนังปูน เอ็กซ์กำลังเฝ้ามองเขาอยู่จากมุมใดมุมหนึ่งผ่านกล้องวงจรปิด “สิบปีที่ผ่านมา คุณตามหาเศษเสี้ยวของเธอ แต่คุณไม่เคยเข้าใจเลยว่า ความเจ็บปวดที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การสูญเสีย... มันอยู่ที่การรู้ว่าตัวเองไร้น้ำยาแค่ไหนที่จะหยุดยั้งมัน” “ออกมา เอ็กซ์!” ธันวาตะโกน กวาดปืนขึ้นเล็งไปรอบความมืด เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายทั่วขมับ “มุดหัวอยู่ในเงามืดแบบนี้ สมกับเป็นคนขี้ขลาดที่ทำได้แค่รังแกเด็กไม่มีทางสู้!” “การยั่วยุเพื่อชดเชยความกลัว... พฤติกรรมตอบสนองขั้นพื้นฐานที่น่าเบื่อหน่ายจริงนะ ธันวา” ปลายสายส่งเสียงหัวเราะในลำคอ “ดูที่เท้าของคุณสิครับ” ธันวาก้มลงมอง น้ำสีดำคล้ำส่งกลิ่นฉุนรุนแรงของสารเคมีเริ่มผุดขึ้นมาจากตะแกรงระบายน้ำใต้ฝ่าเท้า แต่มันไม่ใช่แค่น้ำเสีย กลิ่นไอระเหยของมันทำให้เยื่อบุตาของเขาแสบร้อนในทันที *กรดกำมะถันเจือจางผสมไซยาไนด์...* “อีกห้านาที ห้องนี้จะกลายเป็นห้องรมแก๊สสุญญากาศ” เสียงเอ็กซ์บรรยายด้วยน้ำเสียงเนิบช้าคล้ายแพทย์กำลังอ่านผลชันสูตร “เว้นแต่คุณจะยอมแลก... ปืนของคุณ หรือชีวิตของคุณ โยนอาวุธทิ้งลงไปในบ่อสารเคมีซะ แล้วคลานไปที่ประตูทิศเหนือ รหัสปลดล็อกสลักอยู่ใต้แผ่นป้ายชื่อน้องสาวคุณในกล่องใบนั้น... แต่ต้องรีบหน่อยนะ อากาศบริสุทธิ์มีจำกัด” ธันวากัดฟันแน่น ปอดของเขาเริ่มแสบไหม้จากไอระเหยที่ลอยสูงขึ้นถึงระดับเอว การตัดสินใจต้องเกิดขึ้นในระดับมิลลิวินาที หากเขาทิ้งปืน เขาจะกลายเป็นเหยื่อที่ไร้เขี้ยวเล็บในทันทีที่ก้าวออกจากห้องนี้ แต่ถ้าเขาไม่ทำ เขาจะขาดอากาศหายใจตายอยู่ตรงนี้ ‘เอ็กซ์ชอบควบคุม’ เสียงของเรนิตาดังก้องขึ้นมาในหัวของเขา ‘เขาเป็นพวก Narcissistic Sadist เขาไม่ได้ต้องการแค่ฆ่าคุณ... เขาต้องการทำลายอัตตาของคุณ ทำให้คุณยอมจำนนและยอมรับว่าเขาเหนือกว่า’ ถ้าเขายอมจำนนตามเกมของเอ็กซ์ เขาจะตายอย่างแน่นอน เพราะคนอย่างเอ็กซ์ไม่มีวันปล่อยให้หมากที่หมดประโยชน์รอดชีวิต ธันวาไม่โยนปืนทิ้ง เขากระชากผ้าพันคอออกมาผูกปิดจมูกและปาก สูดหายใจลึกเท่าที่ปอดจะรับได้ จากนั้นแทนที่จะวิ่งไปที่ประตูทิศเหนือตามคำสั่งของฆาตกร เขากลับหมุนตัวหันหลัง วิ่งลุยน้ำกรดที่เริ่มกัดกร่อนพื้นรองเท้าบูทไปยังแผงควบคุมระบบไฟฟ้าสำรองที่ตั้งอยู่มุมห้องด้านใต้! “คุณกำลังทำผิดกติกา ผู้กอง!” เสียงจากลำโพงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดเมื่อเหยื่อไม่เดินตามบท “กติกาของแก... ไม่ใช่กติกาของฉัน!” ธันวาเหนี่ยวไก ปัง! ปัง! ปัง! กระสุนสามนัดพุ่งเจาะเข้าใส่ตู้ควบคุมไฟฟ้าแรงสูง ประกายไฟสีส้มสว่างวาบแตกกระจายพร้อมเสียงระเบิด ระบบไฟฟ้าลัดวงจรส่งผลให้กลไกแม่เหล็กไฟฟ้าของประตูระบายน้ำหลักคลายตัวออก ทว่าผลสะท้อนกลับนั้นรุนแรงเกินคาด แรงระเบิดอัดกระแทกร่างของธันวาลอยละลิ่ว แผ่นหลังกระแทกเข้ากับเสาคอนกรีตอย่างจัง ปืนกล็อกหลุดมือกระเด็นจมหายไปในน้ำกรด ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นตามกระดูกสันหลัง ธันวาร่วงลงสู่พื้น น้ำสารเคมีสาดกระเซ็นเข้าใส่แขนเสื้อ กัดกร่อนทะลุเนื้อผ้าจนถึงผิวหนัง ความแสบร้อนแล่นพล่านเหมือนถูกเหล็กร้อนนาบ เขากระอักไอ ขาดอากาศหายใจ ดวงตาพร่ามัวมองเห็นร่างเงาสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำก้าวออกมาจากช่องลับหลังตู้ควบคุมที่พังทลาย ไม่ใช่ภาพลวงตา... เอ็กซ์อยู่ที่นี่จริงๆ! ร่างนั้นสวมหน้ากากเซรามิกสีขาวไร้อารมณ์ ในมือถือท่อเหล็กปลายแหลม มันเดินตรงเข้ามาหาธันวาที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น ยกอาวุธขึ้นสูง เตรียมจะแทงทะลุขั้วหัวใจของโปรไฟล์เลอร์หนุ่ม “คุณแพ้แล้ว ธันวา” เสียงเงียบงันแห่งความตายคืบคลานเข้ามาใกล้ ธันวาพยายามขยับแขนที่ไร้เรี่ยวแรง นิ้วมือของเขาสัมผัสได้เพียงความเปียกชื้นของสารเคมีที่กำลังกัดกร่อนเนื้อตัว สติของเขาเริ่มดับวูบลงไปทุกที... *เปรี้ยง!* เสียงปืนกระหน่ำยิงฉีกกระชากความเงียบงัน ประตูเหล็กม้วนด้านทิศตะวันออกที่บิดเบี้ยวจากแรงระเบิดถูกระเบิดเปิดออกด้วยลูกปราย ร่างของเอ็กซ์ชะงักงันเมื่อกระสุนเฉียดเข้าที่หัวไหล่ เลือดสีแดงสดพรายกระเซ็นลงบนหน้ากากสีขาว “ถอยไปให้พ้นจากตัวเขา!” เสียงเฉียบขาดที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดโค้ตสีเข้ม—ดร. เรนิตา ยืนประทับปืนลูกซองเรมิงตัน 870 อยู่ตรงนั้น แววตาของเธอไร้ความปรานี ไร้ความลังเลของแพทย์ มีเพียงสายตาของนักล่าที่พร้อมจะสังหาร เอ็กซ์สบตากับเรนิตาผ่านช่องหน้ากากเพียงเสี้ยววินาที มันส่งเสียงหัวเราะเยือกเย็นในลำคอก่อนจะล่าถอย พลิกตัวหายวับเข้าไปในความมืดของท่อระบายน้ำทิ้งขนาดใหญ่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว เรนิตารีบวิ่งตรงเข้ามาพยุงธันวาขึ้นจากบ่อน้ำกรด มือของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อยขณะฉีกเสื้อแจ็กเก็ตที่เปื้อนสารเคมีของเขาออก “ธันวา! ได้ยินฉันไหม?! ลืมตา!” ธันวาไอโขลก สำลักเอาควันพิษออกมา เลือดกำเดาไหลเป็นทางยาวเปรอะริมฝีปาก เขากะพริบตาถี่ๆ มองดูใบหน้าของเรนิตาที่ซีดเผือด ทว่าในจังหวะที่สายตาของเขาเลื่อนลงต่ำไปยังกระเป๋าเสื้อโค้ตของเธอที่เปิดอ้าออกเพราะแรงเคลื่อนไหว... ลมหายใจของเขาก็พลันสะดุดหยุดนิ่งไปอีกครั้ง ประกายโลหะสีทองเหลืองสะท้อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อของจิตแพทย์หญิง—มันคือตลับเทปบันทึกเสียงรุ่นเก่าแบบเดียวกับที่เอ็กซ์ใช้ส่งข้อความข่มขู่เขามาตลอด และบนตลับเทปนั้น มีรอยบากเป็นรูปกากบาทสามรอย... สัญลักษณ์ลับเฉพาะที่คนร้ายในคดีลักพาตัวน้องสาวเขาเท่านั้นที่รู้ *** ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่เกมจิตวิทยาและร่วมลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ.