การฟื้นฟูจิตใจ

"วางปืนลงเดี๋ยวนี้ครับ ธันวา!" เสียงของเรนิตาดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายภาพใบหน้าซีดเผือดและดวงตาที่แข็งกร้าวของร้อยตำรวจเอกหนุ่ม ปลายนิ้วชี้ของเขาแตะอยู่บนไกปืนที่สั่นเทา เล็งตรงไปยังเงามืดที่มุมห้อง—มุมที่ว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นนอกจากความว่างเปล่าและจินตนาการอันบิดเบี้ยวของเขาเอง ธันวาไม่ได้ยินเสียงของเธอ เขากำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของฝันร้ายที่กลายเป็นความจริงเบื้องหน้า ภาพของน้องสาวที่ถูกลากหายไปในความมืดเมื่อสิบปีก่อนซ้อนทับกับเงาร่างของ 'มิสเตอร์ เอ็กซ์' ที่เขารู้สึกว่ามันกำลังเยาะเย้ยเขาอยู่ทุกขณะ "มันไม่ได้อยู่ที่นั่น ธันวา คุณกำลังยิงเข้าใส่ความว่างเปล่า" เรนิตาขยับตัวช้าๆ เธอรู้นิสัยของเขาดี หากผลีผลามเข้าไป แรงกดดันในใจของเขาจะระเบิดออกมาเป็นความรุนแรง เธอถอดเสื้อคลุมออก วางไว้บนเก้าอี้เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจว่าเธอไม่ได้ถืออาวุธใดๆ "คุณไม่เห็นมันเหรอ เรนิตา..." ธันวาเค้นเสียงออกมา เสียงนั้นแหบแห้งและสั่นเครือราวกับคนที่กำลังจะขาดใจ "มันหัวเราะเยาะผม มันบอกว่าทุกรอยเลือดที่ผมพบคือความล้มเหลวของผม... มันกำลังรอให้ผมลั่นไก เพื่อที่ผมจะได้กลายเป็นพวกเดียวกับมัน" เรนิตาหยุดยืนห่างจากเขาเพียงหนึ่งช่วงแขน เธอมองผ่านดวงตาที่เหม่อลอยของเขามุ่งไปที่ปมในใจที่เขากำลังเผชิญ "คุณกำลังใช้ปืนกระบอกนี้ ตัดสินชีวิตตัวเองครับ ไม่ใช่ฆาตกรคนนั้น" เขาสะดุ้ง ร่างกายที่เกร็งแน่นเริ่มอ่อนแรงลง แต่สายตายังไม่ละจากมุมห้องนั้น "การที่คุณตามล่ามันจนสูญเสียการควบคุมแบบนี้ คือสิ่งที่มันต้องการที่สุด" เรนิตาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เธอเอื้อมมือไปแตะเบาๆ ที่ข้อมือของเขา สัมผัสที่เย็นเยียบของเธอกระตุกสติเขาให้กลับมา "มองผมสิครับ ธันวา มองที่ตาของผม... ไม่ใช่เงาที่มันสร้างขึ้นมาเพื่อขังคุณไว้ในคุกแห่งความผิดบาป" ธันวาหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวดอย่างที่สุด น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหลังมือของเรนิตา ในวินาทีนั้นเองที่กำแพงที่เขาพยายามสร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นอารมณ์พังทลายลง เขาทิ้งปืนลงบนพื้นพรม เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นก่อนที่เขาจะทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น "ผมทำไม่ได้... ผมช่วยใครไม่ได้เลย แม้แต่ตัวเอง" เขาก้มหน้าลงซบกับฝ่ามือ เรนิตานั่งลงข้างๆ เธอไม่ได้ปลอบโยนด้วยคำหวานหู แต่เธอกำลังทำหน้าที่กระจกสะท้อน "คุณไม่ได้ไร้ความสามารถ ธันวา คุณแค่กำลังแบกโลกทั้งใบที่เต็มไปด้วยศพไว้เพียงลำพัง การที่คุณยังอยู่ตรงนี้ นั่นแหละคือชัยชนะที่คุณมอบให้ตัวเอง มิสเตอร์ เอ็กซ์ อยากให้คุณสติหลุด เพราะถ้าคุณหลุด คุณจะไม่มีวันจับเขาได้" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเงียบเข้าปกคลุมแทนที่เสียงคำรามของปีศาจภายในใจ ธันวาหายใจเข้าลึกๆ ความเย็นของอากาศในห้องเริ่มทำให้เขารู้สึกตัวมากขึ้น ความเป็นมืออาชีพเริ่มย้อนกลับมาแทนที่ความบ้าคลั่ง "ขอบคุณครับ... ที่ไม่เดินหนีไป" ธันวาเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนาน "ผมสัญญาไว้แล้วว่าจะไม่ทิ้งคุณไว้ในเงาเพียงลำพัง" เรนิตายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นคง แต่ในขณะที่ธันวากำลังจะเงยหน้าขึ้นขอบคุณอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตบนโต๊ะของเขาก็ดังขึ้นสั้นๆ มันเป็นข้อความจากหมายเลขปริศนาที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ 'การฟื้นฟูจิตใจมักใช้เวลา แต่ดูเหมือนคุณจะมีเวลาน้อยลงกว่าที่คิดนะ ผู้กอง... ลองหันไปมองที่ใต้เก้าอี้ที่คุณนั่งอยู่สิครับ แล้วคุณจะรู้ว่า เงาที่ผมทิ้งไว้ให้ ไม่ใช่แค่ในใจของคุณ แต่มันอยู่ในบ้านของคุณตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามา' ธันวาตัวแข็งทื่อ เขาค่อยๆ ก้มลงมองใต้เก้าอี้ที่เรนิตานั่งอยู่... กล่องโลหะขนาดเล็กที่ติดเทปกาวไว้ใต้เบาะที่นั่งกำลังส่งแสงไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นเร่งของเขาเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่เกมจิตวิทยาและร่วมลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ.