รอยนิ้วมือบนกระดาษ

“อย่าเพิ่งแตะต้องมัน ดร.เรนิตา” ผมเปล่งเสียงเรียบเย็นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องสอบสวน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นอับชื้นของอาคารเก่าทำหน้าที่เป็นฉากหลังให้กับการเผชิญหน้าครั้งสำคัญ นิ้วชี้ของผมชี้ไปยังซองจดหมายสีขาวสะอาดตาที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ มันดูแปลกแยกราวกับสิ่งแปลกปลอมในสถานที่ที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความโสมม ดร.เรนิตาชะงักมือที่กำลังจะหยิบถุงมือยางขึ้นมาสวม เธอปรายตามองผมด้วยสายตาที่อ่านยาก นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนความกระหายใคร่รู้ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันเยือกเย็น “ธันวา คุณกังวลอะไร” เธอถามพลางขยับแว่นสายตา “นี่คือเบาะแสที่เขาจงใจส่งมาให้คุณ การที่คุณไม่เปิดมันออกดู มันไม่ใช่การแสดงความกล้าหาญ แต่เป็นการแสดงออกถึงความกลัวที่หยั่งรากลึกในใจคุณต่างหาก” ผมแค่นหัวเราะในลำคอ สายตายังคงจับจ้องไปที่รอยยับมุมหนึ่งของซองจดหมาย มันไม่ได้มีรอยประทับตราไปรษณีย์ ไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่ตัวอักษรที่จ่าหน้าซองด้วยหมึกสีดำสนิทนั้น... ลายเส้นตวัดหางตัวอักษรที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก ทำให้หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ “ผมไม่ได้กลัวครับ ดร. แต่ผมกำลังอ่าน ‘เกม’ ของมัน” ผมสาวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะ รอยนิ้วมือบนกระดาษ... ไม่ใช่สิ สิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่รอยนิ้วมือ แต่มันคือคราบไขมันจางๆ ที่ถูกจงใจทิ้งไว้ตรงตำแหน่งที่นิ้วโป้งของผู้ส่งมักจะกดลงไป “มิสเตอร์เอ็กซ์ไม่ได้ส่งจดหมายมาเพื่อให้เราตามหาเขา แต่เขากำลังส่ง ‘กระจก’ มาให้ผมดูตัวเองต่างหาก” ผมหยิบมีดผ่าตัดขนาดเล็กขึ้นมา ก่อนจะกรีดเปิดซองอย่างประณีต ความเย็นของกระดาษเสียดสีกับถุงมือยางดังก้องในโสตประสาท ภายในนั้นมีเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่พับทบกันหลายชั้น เมื่อผมคลี่มันออก กลิ่นจางๆ ของน้ำมันสนและกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่คล้ายกับดอกลาเวนเดอร์แห้งก็โชยออกมา *‘ธันวา... นายยังจำความรู้สึกตอนที่พื้นดินใต้เท้าพังทลายลงได้ไหม? ความมืดที่นายกลัวที่สุด ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในคุกที่นายขังผู้ร้ายไว้ แต่คือสิ่งที่นายพยายามซ่อนไว้ในมุมมืดของจิตใจตัวเองต่างหาก รอยนิ้วมือของฉันอยู่ตรงนี้ แต่คำถามคือ... นายกล้าพอจะกดนิ้วลงไปทับมัน เพื่อพิสูจน์ว่าเราสองคนต่างกันแค่ไหนหรือเปล่า?’* ข้อความสั้นๆ แต่ทิ่มแทงไปถึงขั้วหัวใจ ผมรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปตามสันหลัง ผมหันไปมองกระจกเงาฝั่งเดียวในห้องสอบสวน เงาของตัวเองในนั้นดูแปลกตา—ใบหน้าที่เคร่งขรึมดูเหนื่อยล้าเกินกว่าที่ควรจะเป็น “มันไม่ได้เล่นแค่เกมทายใจแล้วครับ ดร. เรนิตา” ผมกล่าวเสียงต่ำ “มันกำลังทำสงครามประสาท” ดร.เรนิตาขยับเข้ามาใกล้ เธออ่านข้อความนั้นด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย “มันจงใจทำให้คุณไขว้เขว ธันวา ฆาตกรคนนี้มีทักษะในการใช้คำพูดเพื่อกดจุดเปราะบางในอดีตของคุณ เขาต้องการให้คุณตั้งคำถามกับความถูกต้องของตัวเอง จงอย่าหลงกลมัน” “ผมรู้ครับ แต่สิ่งที่น่ากังวลที่สุดไม่ใช่ข้อความนี้” ผมหยิบกระดาษขึ้นมาส่องกับแสงไฟในห้อง “รอยคราบไขมันตรงนี้... มันไม่ได้มีไว้แค่ให้เราวิเคราะห์ลายนิ้วมือ แต่มันคือสารเคมีบางอย่าง มันคือตัวทำละลายที่ถูกทำให้แห้ง มันมีกลิ่นของสารประกอบที่ใช้ในโรงพยาบาลสนามเก่า... โรงพยาบาลที่น้องสาวผมเคยถูกส่งไปรักษาตัวก่อนจะหายสาบสูญ” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ดร.เรนิตานิ่งงันไปครู่ใหญ่ ก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น... นี่ไม่ใช่จดหมายท้าทาย แต่มันคือแผนที่สู่การสารภาพบาป หรือไม่ก็... หลุมศพ” ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนจากเครื่องดักฟังที่ผมติดตั้งไว้ในแฟ้มข้อมูลหลักของคดีก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะสั่นไหว ก่อนจะปรากฏภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องเก็บหลักฐานที่ไม่มีใครควรเข้าถึงได้ ในหน้าจอนั้น ร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทผู้หนึ่งกำลังยืนนิ่งอยู่หน้ากล่องเหล็กที่บรรจุของสำคัญที่สุดในคดีนี้เอาไว้ เขาค่อยๆ หันหน้ามามองกล้องราวกับรู้ว่าผมกำลังจ้องมองอยู่ ก่อนจะยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบ แล้วเอื้อมมือไปหยิบ ‘ของกลาง’ ชิ้นนั้นออกมา หัวใจของผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นใบหน้าของคนในกล้องชัดๆ ผ่านความละเอียดต่ำของภาพ นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่มันคือตัวผมเอง ในชุดที่ผมสวมใส่อยู่ในขณะนี้ และเขากำลังถือรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งหายไปจากแฟ้มคดีเมื่อเช้า รูปถ่ายของน้องสาวผมที่ถูกเขียนทับด้วยลายมือของฆาตกรว่า *‘เกมเริ่มแล้ว พี่ชาย’* รบกวนทุกท่านโปรดติดตามตอนต่อไป ว่าผมจะจัดการกับความจริงที่บิดเบี้ยวนี้อย่างไร ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่เกมจิตวิทยาและร่วมลุ้นระทึกไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ.