กลิ่นไอของความตาย

"เปิดประตูสิ ธันวา... ถ้าไม่เปิด ผมจะอนุญาตให้ตัวเองเข้าไปข้างในเอง" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างบานประตูนั่นไม่ได้มาจากใครที่ไหน แต่มันคือเสียงก้องที่ธันวาได้ยินมาตลอดสิบปีในฝันร้ายที่วนเวียนไม่รู้จบ หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก แรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือที่แตะอยู่กับบานไม้เย็นเยียบส่งผ่านความรู้สึกกดดันไปถึงกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้กลัวเสียงเคาะประตู เขาแค่กลัว 'สิ่งที่อยู่เบื้องหลัง' มัน ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงนั้นย้ำเตือนจังหวะเดิมซ้ำๆ เหมือนกับที่ฆาตกรคนนั้นเคยทำก่อนที่มันจะกระชากวิญญาณของน้องสาวเขาไปจากห้องนอนเล็กๆ ในบ้านหลังเก่า ธันวาถอยกรูดจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับชั้นวางหนังสือ ลมหายใจของเขาขาดห้วงราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคอไว้ 'นิ่งเข้า ธันวา... มึงเป็นโปรไฟล์เลอร์ ไม่ใช่เหยื่อ' เขาขบกรามแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ในปาก เขาคว้าปืนพกคู่ใจที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมา ลำกล้องเหล็กเย็นเฉียบให้ความรู้สึกมั่นคงเดียวที่เขามีในวินาทีนี้ เขาเดินไปที่ประตูด้วยฝีเท้าที่เงียบสนิทเหมือนเสือที่กำลังล่าเหยื่อ ก่อนจะตัดสินใจกระชากประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว ว่างเปล่า ทางเดินด้านนอกมืดมิด มีเพียงแสงไฟจากโถงทางเดินที่กะพริบถี่ๆ ราวกับเครื่องจักรที่ใกล้เสีย กลิ่น... กลิ่นนั้นโชยเข้ามาแตะจมูก กลิ่นสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นดอกลิลลี่ขาว กลิ่นที่เขาเกลียดที่สุด—กลิ่นไอของความตาย "คุณกำลังวิ่งหนีเงาของตัวเองอีกแล้วนะคะ ธันวา" เสียงเรียบนิ่งที่แทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบทำให้เขาต้องหันขวับไปมอง ดร. เรนิตายืนพิงกรอบหน้าต่างอยู่ตรงปลายโถง เธอสวมชุดเดรสสีเทาเข้ม กลมกลืนไปกับความมืด สายตาคมปลาบของเธอไม่ได้มองมาที่เขา แต่มองไปที่รอยหยดน้ำสีแดงสดที่แต้มอยู่บนพื้นพรมทางเดินหน้าห้องเขา "คุณมาที่นี่ทำไม เรนิตา?" ธันวาถาม เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย "ฉันมาตามหา 'ชิ้นส่วน' ที่หายไปจากจิตใจคุณ" เธอเดินเข้ามาใกล้ชิดจนเขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "คุณไม่ได้เปิดประตูเพราะมีคนเคาะ คุณเปิดมันเพราะจิตใต้สำนึกคุณสั่งให้คุณทำ... คุณอยากเจอเขาอีกครั้ง ใช่ไหม?" "อย่ามาวิเคราะห์ผมในเวลาแบบนี้" ธันวาคำราม "ความโกรธคือกลไกป้องกันตัวที่อ่อนแอที่สุด" เรนิตาแย้มยิ้ม มุมปากของเธอโค้งขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่มันดูว่างเปล่าและน่าสยดสยอง "จำไว้ว่าฆาตกรเงาไม่ได้อยู่ในห้องนั้น แต่มันอยู่ในความทรงจำที่คุณพยายามฝังกลบด้วยงาน... ฝังกลบด้วยกองแฟ้มคดี... แต่กลิ่นเลือดนี่ไงที่บอกว่า ความทรงจำของคุณมันเริ่มเน่าเฟะจนโชยออกมาแล้ว" ธันวามองไปยังรอยเลือดบนพรม เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่ามันไม่ได้เลอะเปรอะไปมา แต่มันถูกจงใจหยดเป็นสัญลักษณ์บางอย่าง—รูปตัวอักษร X ที่คุ้นตา เขาทรุดตัวลงนั่งยองๆ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะหยดเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท ภาพความทรงจำในคืนนั้นกรอเข้ามาเหมือนฟิล์มหนังที่กระตุก เสียงกรีดร้องของน้องสาว เสียงหัวเราะแผ่วเบาของฆาตกร และเสียงดนตรีคลาสสิกที่บาดลึกเข้าไปในแก้วหู มันย้อนกลับมาซ้ำๆ เหมือนบาดแผลที่ไม่มีวันตกสะเก็ด "มันไม่ได้หายไปไหน" ธันวาพึมพำกับตัวเอง "มันเฝ้ามองผมอยู่เสมอ" "และตอนนี้" เรนิตาโน้มตัวลงมา กระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้น้ำแข็งในใจเขาสั่นคลอน "มันไม่ได้แค่มอง แต่มันกำลังรอให้คุณเชิญมันเข้ามา... โดยไม่รู้ตัว" ทันใดนั้น ไฟในโถงทางเดินดับพรึบลงโดยพร้อมเพรียง ความมืดสนิทเข้าโอบล้อมจนเขามองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วตัวเอง หัวใจของเขาหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่งเมื่อรู้สึกถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากด้านหลัง... ไม่ใช่เรนิตา เพราะเรนิตายืนอยู่ตรงหน้าเขาในวินาทีที่ไฟดับ มีลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนต้นคอของเขา พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุด ซึ่งธันวาไม่ได้ยินมานานนับทศวรรษ "โตขึ้นมากนะ... น้องชาย" มือของใครบางคนวางลงบนไหล่ของเขาช้าๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงเพลงคลาสสิกเริ่มบรรเลงขึ้นอีกครั้ง—จากในหัวของเขาเอง—ธันวาหน้าซีดเผือด เขารู้ทันทีว่าตอนนี้สิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่ภาพหลอนจากฝันร้าย แต่เป็นกับดักที่เขากำลังถูกขังอยู่ข้างในอย่างสมบูรณ์แบบ เขากดไกปืนพกในมือทันทีที่หันไปตามสัญชาตญาณ— *ปัง!* กระสุนเจาะทะลุความมืด กระทบเข้ากับสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น เสียงกระจกแตกละเอียดดังสนั่นราวกับเสียงกรีดร้องของคนตาย และในเศษเสี้ยวของวินาทีที่ไฟโถงทางเดินกลับมาติดสว่างอีกครั้ง สิ่งที่สะท้อนอยู่ในเศษกระจกไม่ได้มีเพียงแค่ใบหน้าที่หวาดผวาของเขาเอง แต่มันคือใบหน้าของฆาตกรเงาที่ยิ้มกว้างให้เขาจากทางด้านหลัง... และในมือของมัน คือล็อกเก็ตสีเงินที่หายไปของน้องสาวเขา -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปในความมืดมิดของจิตใจตัวละครกับผม "โปรไฟล์เลอร์มือฉมัง" แล้วเจอกันในตอนหน้าครับ!