การเผชิญหน้าครั้งแรก

"วางสายซะ ธันวา... มันไม่ใช่การสนทนา แต่มันคือการปูพรมต้อนรับสู่กับดัก" เสียงของดร.เรนิตาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟดำและเอกสารคดีที่วางระเกะระกะ เธอจ้องมองผมผ่านเลนส์แว่นสายตา ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบและเฉียบคมเหมือนใบมีดผ่าตัด แต่ในวินาทีนี้ ผมไม่มีเวลาใส่ใจกับคำเตือนของเธอ เพราะหน้าจอโทรศัพท์ส่วนตัวที่ไม่ได้ลงทะเบียนไว้กำลังสั่นไหวราวกับหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอก ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดรับสายโดยไม่ลังเล แม้สัญชาตญาณนักโปรไฟล์เลอร์จะร้องเตือนถึงอันตราย แต่มันคือสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงผมกับฆาตกรที่พรากน้องสาวผมไปเมื่อสิบปีก่อน "สวัสดีครับ คุณสารวัตร" ปลายสายเป็นเสียงที่ผ่านการบิดเบือนด้วยเครื่องมือดิจิทัล แต่มันไม่ได้ทำให้ความรู้สึกขยะแขยงลดน้อยลงแม้แต่น้อย มันเป็นน้ำเสียงที่นุ่มนวล สุขุม และมีจังหวะการเว้นวรรคที่ราวกับว่าเขากำลังอ่านบทกวีอยู่ "แกเป็นใคร" ผมกดเสียงต่ำ พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แม้ในหัวจะเต็มไปด้วยภาพจำของร่างไร้วิญญาณในคดีเก่าๆ "ชื่อเสียงเรียงนามสำคัญด้วยหรือครับ ในเมื่อเราต่างก็รู้จักกันดีในระดับจิตวิญญาณ" ปลายสายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "คุณกำลังมองหาเงาที่ไม่มีตัวตน ในขณะที่ผมกำลังยืนมองคุณจากจุดที่สูงกว่า... คุณรู้ไหมธันวา ความเจ็บปวดที่งดงามที่สุด คือการที่เหยื่อรู้ตัวว่ากำลังจะถูกเชือด แต่มองไม่เห็นว่าคมมีดมาจากทิศทางไหน" ผมหันไปสบตาดร.เรนิตา เธอรีบคว้าอุปกรณ์ดักฟังและพยายามแกะรอยสัญญาณทันที เธอทำมือเป็นสัญญาณว่า 'พยายามยื้อเวลาเอาไว้' "แกต้องการอะไรกันแน่ เกมที่แกเล่นมันไม่ได้สร้างความหมายอะไรเลย นอกจากความวิปริตในใจแกเอง" ผมเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังความมืดมิดของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน ถนนเบื้องล่างดูคล้ายกับเส้นเลือดฝอยที่ไร้ชีวิต "ความหมายเหรอ?" ฆาตกรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ "ความหมายของผมคือการรื้อสร้างตัวตนของคุณไงล่ะ ธันวา คุณภูมิใจนักหนากับการวิเคราะห์จิตใจมนุษย์ แต่คุณเคยวิเคราะห์ความว่างเปล่าในใจตัวเองบ้างไหม? น้องสาวคุณ... เธอยังเรียกหาคุณในฝันอยู่หรือเปล่า หรือว่าเธอจำหน้าพี่ชายที่ล้มเหลวคนนี้ไม่ได้แล้ว" กล้ามเนื้อกรามของผมบดเข้าหากันแน่น ความโกรธเกรี้ยวแล่นพล่านไปทั่วร่างจนปลายมือสั่น ผมพยายามรวบรวมสติ นี่คือจิตวิทยาพื้นฐานที่เขาใช้ควบคุมเหยื่อ เขาต้องการดึงผมเข้าสู่สภาวะอารมณ์ดิ่งเหวเพื่อทำลายการวิเคราะห์ของผม "แกทำร้ายใครไม่ได้อีกแล้ว เพราะครั้งนี้แกจะถูกจับ" ผมข่มอารมณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ "สัญญาณของแกกำลังถูกติดตาม ต่อให้แกจะซ่อนตัวอยู่ใต้ก้นบึ้งของนรก ตำรวจจะลากตัวแกออกมา" "โอ้... ผมไม่ได้ซ่อนตัวครับธันวา" เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนต่ำที่ฟังดูเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม "ผมอยู่ใกล้กว่าที่คุณคิด ใกล้จนผมสามารถได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของคุณได้ในวินาทีนี้" ทันใดนั้น ดร.เรนิตาก็หยุดมือลงบนแป้นพิมพ์ ใบหน้าของเธอซีดเผือด เธอเงยหน้าขึ้นมองผม สายตาที่เคยสุขุมกลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "ธันวา..." เธอขยับปากโดยไม่มีเสียง "สัญญาณ... มันไม่ได้มาจากต่างที่ แต่มันมาจากในตึกนี้" ผมตัวแข็งทื่อ ขนลุกชันไปทั่วแผ่นหลัง ความรู้สึกถึงการถูกจ้องมองจากด้านหลังทำให้อะดรีนาลีนในกายพุ่งพล่าน ผมค่อยๆ หันหลังกลับไปช้าๆ พยายามกวาดสายตาผ่านช่องว่างระหว่างชั้นวางเอกสารและเงามืดภายในห้อง "มองหาผมอยู่หรือครับ?" เสียงนั้นดังขึ้นจากโทรศัพท์อีกครั้ง แต่คราวนี้มันดูเหมือนจะหลุดออกมาจากเงามืดมุมห้องตรงหน้าผมเอง "ผมบอกแล้วว่าเราไม่ได้อยู่ห่างกันเลย" ผมชักปืนพกคู่ใจออกจากซอง เล็งไปยังมุมมืดนั่นด้วยสัญชาตญาณนักล่า แสงไฟจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ ราวกับจะประท้วงชีวิตที่กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล ดร.เรนิตาลุกขึ้นยืนมือสั่นเทา เธอพยายามคว้าปืนของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่ในวินาทีที่แสงไฟสว่างวาบขึ้นเพียงชั่วครู่ สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาไม่ใช่ฆาตกร แต่เป็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่บนเก้าอี้ของผม—เก้าอี้ที่ผมเพิ่งลุกออกมาเมื่อครู่นี้ บนกระดาษแผ่นนั้นมีรอยเลือดเขียนไว้เป็นตัวอักษรสีแดงสดว่า 'หันกลับไปดูข้างหลัง' ผมไม่ได้หันกลับไปทันที เพราะในวินาทีนั้น เสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ไม่ได้มาจากโทรศัพท์ แต่มันดังอยู่ข้างใบหูขวาของผมอย่างชัดเจน ลมหายใจอุ่นร้อนนั้นเป่ารดต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบที่แทรกซึมลึกลงไปในโสตประสาท "เช็คเมท... ธันวา" ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบกดลงที่ท้ายทอยของผมอย่างแม่นยำ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาแห่งความระทึกขวัญไปกับผมในบทนี้นะครับ