แผนซ้อนแผน

“วางปืนลงซะ ธันวา... การพยายามสวมบทบาทเป็นเหยื่อผู้หมดทางสู้ มันช่างดูน่าสมเพชสำหรับโปรไฟล์เลอร์ระดับคุณ” เสียงทุ้มต่ำที่ผ่านการดัดแปลงด้วยเครื่องเปลี่ยนสัญญาณรังควานโสตประสาทของธันวาอยู่ในห้องโถงร้างของโรงพยาบาลเก่าที่ถูกทิ้งร้าง แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่ห้อยต่องแต่งวูบวาบตามจังหวะกระแสไฟฟ้าที่ขาดช่วง ธันวาในชุดแจ็กเก็ตหนังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มือที่ถือปืนสั่นเทาอย่างตั้งใจ ดวงตาที่เคยคมปลาบดั่งมีดผ่าตัดบัดนี้ฉายแววแตกสลายและไร้ทางสู้ “ผม... ผมไม่มีที่ไปแล้ว” ธันวากล่าวเสียงแหบพร่า พยายามควบคุมลมหายใจให้หอบถี่ตามจังหวะของคนที่กำลังเสียขวัญ มิสเตอร์เอ็กซ์ก้าวออกมาจากเงามืด รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นคอนกรีตดังเป็นจังหวะที่กดดัน เขามองร่างที่หมอบราบของธันวาด้วยสายตาของผู้ล่าที่กำลังชมการแสดงสดอันแสนสนุก มุมปากของฆาตกรยกยิ้มภายใต้หน้ากากสีเงินที่สะท้อนแสงไฟจนพร่าเลือน “คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงเลือกคุณ?” มิสเตอร์เอ็กซ์หยุดยืนห่างออกไปเพียงสามก้าว “เพราะคุณคือกระจกเงาที่สะท้อนความมืดมิดในจิตใจผมได้ชัดเจนที่สุด แต่ดูสิ... ตอนนี้กระจกบานนั้นกำลังจะแตกสลาย” ธันวาเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปที่จุดบอดบนลำคอของฆาตกร ในหัวของเขาไม่ได้มีภาพของความกลัว แต่เป็นการคำนวณวิถีและระยะห่างอย่างเยือกเย็น ‘สามก้าว... แรงดีดของปืน... การตอบสนองของเส้นประสาทในสภาวะอะดรีนาลีนหลั่ง’ นี่คือกับดักที่เขาขุดขึ้นมาเอง แต่หากพลาดเพียงมิลลิเมตรเดียว หมายถึงชีวิตของเขาและปริศนาที่ยังค้างคาจะถูกฝังลงไปพร้อมกับเขาในสุสานแห่งนี้ “คุณอยากรู้ไหม...” ธันวาเค้นเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมา “ว่าทำไมผมถึงยอมมาที่นี่ทั้งที่รู้ว่าเป็นกับดัก?” มิสเตอร์เอ็กซ์ชะงัก ฝีเท้าหยุดนิ่ง ความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุมราวกับจะบีบคั้นให้อากาศหายไปจากห้อง “คุณกำลังจะบอกว่า... นี่ไม่ใช่ความสิ้นหวัง แต่เป็นความตั้งใจงั้นหรือ?” “ความสิ้นหวังเป็นคำนิยามที่หรูหราเกินไปสำหรับคนอย่างผม” ธันวาลุกขึ้นยืนช้าๆ แผ่นหลังที่เคยค่อมงอเหยียดตรง ดวงตาที่เคยดูสับสนกลับกลายเป็นความเย็นชาที่คมกริบดุจน้ำแข็ง “ผมแค่ต้องการให้คุณก้าวเข้ามาในพื้นที่ที่ผมคำนวณเอาไว้... ในรัศมีที่สัญญาณรบกวนของคุณเอื้อมไม่ถึง” ทันใดนั้น แสงไฟทั้งโรงพยาบาลดับพรึ่บลงสนิท เหลือเพียงความมืดมิดที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความตาย ดร.เรนิตา ซึ่งซ่อนตัวอยู่ในห้องควบคุมการสื่อสารห่างออกไปห้ากิโลเมตร ได้กดปุ่มตัดสัญญาณคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าตามแผนที่วางไว้ ธันวาไม่ได้คว้าปืน แต่เขาพุ่งตัวเข้าใส่ฆาตกรด้วยความเร็วที่เหนือการคาดเดา เสียงปะทะของร่างกายดังสนั่นในความมืด ธันวารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ซี่โครงจากการถูกกระแทก แต่เขากลับยิ้มออกมา เขาคว้าข้อมือของมิสเตอร์เอ็กซ์ไว้ได้ และในจังหวะที่ฆาตกรกำลังจะชักมีดพกออกมา ธันวาก็กดเครื่องติดตามขนาดจิ๋วที่ติดอยู่บนปกเสื้อของอีกฝ่ายให้ทำงาน “เกมนี้เพิ่งจะเริ่มขึ้นต่างหาก มิสเตอร์เอ็กซ์” ธันวากระซิบข้างหูฆาตกรด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่า ทันใดนั้นมิสเตอร์เอ็กซ์กลับส่งเสียงหัวเราะออกมา มันเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเยือกเย็นและแฝงไปด้วยความสมเพช “ธันวา... คุณน่ะเก่ง แต่คุณลืมกฎข้อหนึ่งไปเสียสนิท... ว่าในขณะที่คุณล่าผม ใครกันที่กำลังจับตาดูคุณอยู่จากที่ไกลๆ?” หน้าจอมอนิเตอร์ในห้องควบคุมของ ดร.เรนิตา จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ภาพที่ปรากฏไม่ใช่แผนที่ตำแหน่งของฆาตกร แต่เป็นภาพวิดีโอสดของห้องนิรภัยที่เก็บข้อมูลคดีเก่าของธันวา และที่นั่น... มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ธันวาเฝ้าตามหามาตลอดสิบปีนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ โดยมีระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลังอยู่ในจอภาพเบื้องหน้าเธอ! “คุณเปลี่ยนตัวหมากของผมไม่ได้หรอกธันวา...” เสียงของมิสเตอร์เอ็กซ์ดังขึ้นผ่านหูฟังที่ติดอยู่ที่คอเสื้อของธันวา “ตอนนี้เลือกเอา... จะจับตัวผมที่นี่ หรือจะไปช่วย 'น้องสาว' ของคุณที่กำลังจะกลายเป็นเถ้าถ่านในอีกสามนาทีข้างหน้า?” ธันวาชะงักกึก มือที่จับคอเสื้อฆาตกรสั่นสะท้านเป็นครั้งแรก ความเย็นชาที่สร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตา เมื่อเห็นภาพใบหน้าของน้องสาวที่จ้องมองมายังกล้องด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปกับเกมจิตวิทยาอันแสนบีบคั้นในบทนี้นะครับ