ห้องแล็บลับ

"อย่าแตะต้องไฟล์นั่น ถ้าคุณยังไม่อยากเห็นเศษเสี้ยวสมองตัวเองกลายเป็นจิ๊กซอว์บนผนังห้อง" ร.ต.อ. ธันวา วิริยะ เอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของชั้นใต้ดินที่ถูกดัดแปลงเป็นห้องแล็บ เสียงของเขาเยือกเย็นและราบเรียบ ทว่าแฝงด้วยกระแสกดดันที่ทำให้ ดร. เรนิตา ชะงักมือที่กำลังจะหยิบแผ่นฟิล์มเอกซเรย์ขึ้นมาส่องกับแสงไฟฉาย กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นโลหะสนิมคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แสงจากไฟฉายคาดหัวของธันวากวาดผ่านเครื่องมือแพทย์เก่าคร่ำครึที่ถูกวางระเกะระกะบนโต๊ะเหล็กสแตนเลส ผนังรอบด้านถูกบุด้วยแผ่นซับเสียงสีเข้มที่หลุดลุ่ย เผยให้เห็นรอยจารึกตัวเลขและพิกัดทางภูมิศาสตร์ที่ขีดเขียนด้วยเลือดแห้งกรัง "ธันวา..." เรนิตาละมือจากเอกสาร เธอหันกลับมาหาเขา ใบหน้าของเธอซีดเผือดภายใต้แสงสลัว "นี่ไม่ใช่แค่แล็บจิตเวชเถื่อน แต่มันคือโรงฆ่าสัตว์ที่ใช้ทฤษฎีทางจิตวิทยาเป็นมีดผ่าตัด พวกเขากำลังทดลอง... การลบความทรงจำผ่านกระแสไฟฟ้าช็อตตรงเข้าที่สมองส่วนฮิปโปแคมปัส" ธันวาเดินตรงไปที่ตู้เอกสารเหล็กที่ถูกงัดจนเบี้ยว เขาหยิบแฟ้มแฟ้มหนึ่งออกมา บนหน้าปกมีสัญลักษณ์รูปดวงตาที่ถูกกากบาททับด้วยเส้นสีแดงเข้ม "มันไม่ใช่แค่การทดลองเพื่อการรักษา ดร. เรนิตา แต่มันคือการสร้าง 'ภาชนะ' ที่ว่างเปล่า เพื่อรอการเติมเต็มด้วยชุดคำสั่งใหม่... มิสเตอร์เอ็กซ์ไม่ได้ต้องการแค่ฆ่าคน เขาต้องการสร้างกองทัพฆาตกรที่ไร้ตัวตน" เขาสะบัดแฟ้มเปิดออก ภาพถ่ายนับสิบใบหลุดร่วงลงสู่พื้น มันคือภาพใบหน้าของเหยื่อที่เขาตามหามาตลอดห้าปี รวมถึงภาพของเด็กหญิงคนหนึ่งที่มีแววตาหวาดกลัวอย่างที่สุด—น้องสาวของเขา "คุณเห็นไหม?" ธันวากดเสียงต่ำจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "นี่คือตารางเวลาการฉีดสารเคมีเข้าสู่กระแสเลือด มันสัมพันธ์โดยตรงกับอาการ 'จิตหลุด' ของผู้ต้องหาที่เราจับได้ก่อนหน้านี้ ทุกคนมีรอยเข็มที่ตำแหน่งเดียวกันหลังหู นี่คือการวางยาแบบระบบปิด" เรนิตาก้าวเข้ามาใกล้พลางกวาดสายตามองเอกสารเหล่านั้น มือของเธอสั่นเทาขณะไล่เรียงบรรทัดบันทึก "นี่มันทฤษฎี 'ความเจ็บปวดที่ถูกลืม' ของดร. อัลเบิร์ตที่สาบสูญไปเมื่อสามสิบปีก่อน หากข้อมูลนี้ถูกนำมาใช้จริง... หมายความว่าฆาตกรที่เรารอกำจัดอยู่ตอนนี้ อาจจะเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ถูกโปรแกรมมาให้รู้สึกผิดชอบชั่วดีไม่ได้อีกต่อไป" "ไม่ใช่หุ่นเชิด" ธันวาขัดขึ้น สายตาคมกริบของเขาสแกนไปทั่วห้องอย่างนักล่า "มิสเตอร์เอ็กซ์กำลังเล่นเกมกับสมองของผม เขาจงใจทิ้งร่องรอยนี้ไว้ให้เราค้นพบ เพื่อที่เขาจะได้ดูว่า... เมื่อผมเห็นบันทึกพวกนี้ ผมจะยังรักษาความเยือกเย็นในฐานะตำรวจ หรือจะกลายเป็นสัตว์ป่าที่คลุ้มคลั่งเหมือนที่เขาต้องการ" ในจังหวะที่ธันวากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบสมุดบันทึกเล่มสีดำที่วางอยู่บนแท่นทดลองหลัก เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นเสียงฝีเท้าที่ธันวาจดจำได้แม่นยำยิ่งกว่าเสียงหัวใจตัวเอง *ตึก... ตึก... ตึก...* เรนิตาเบิกตากว้าง เธอรีบดึงแขนธันวาให้หลบเข้าไปหลังตู้คอนเทนเนอร์เหล็ก ทั้งคู่กลั้นหายใจขณะที่แสงจากไฟฉายภายนอกสาดส่องเข้ามาในห้องแล็บลับแห่งนี้ ชายร่างสูงในชุดโค้ทสีเทายืนนิ่งอยู่หน้าประตู เขามีท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน "การค้นหาความจริงเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นเสมอใช่ไหมครับ คุณธันวา?" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้นจากชายคนนั้น เขาค่อยๆ ถอดถุงมือหนังออกทีละนิ้ว "แต่ก็น่าเสียดาย... ที่ในบทละครบทนี้ คุณดันลืมตรวจสอบสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นห้อง" ธันวาขมวดคิ้ว เขาเหลือบมองพื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นความตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นจุดเชื่อมต่อของสายไฟที่พันระโยงระยางอยู่ใต้รอยแตกของพื้นห้อง "นั่นไม่ใช่ระเบิดครับ" ชายคนนั้นกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "แต่มันคือเครื่องทำลายหลักฐาน... และถ้าคุณขยับตัวแม้แต่นิดเดียว ระบบประสาททั้งหมดในห้องนี้ที่เชื่อมกับตัวคุณโดยตรง จะทำงานในรูปแบบที่ทำให้สมองของคุณกลายเป็นของเหลวภายในห้าวินาที" ธันวาหยุดนิ่งสนิท มือของเขาค้างอยู่เหนือสมุดบันทึกที่เขาต้องการจะหยิบเพียงไม่กี่เซนติเมตร แต่ตอนนี้เขากลับตระหนักได้ว่าทุกอย่างที่เขาทำลงไป ไม่ใช่การไขคดี แต่เป็นการเดินลงไปในกรงเหล็กที่ถูกเตรียมไว้ให้เขาอย่างสมบูรณ์แบบตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาก้าวเข้ามาในเงามืดนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงลึกของจิตใจไปกับผมในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ