สืบเสาะความหลัง

"ถ้าคุณอยากเห็นร่างที่แท้จริงของมัน ก็จงเลิกมองหาในที่เกิดเหตุ แล้วหันมามองสิ่งที่มันทิ้งไว้ในห้องสมุดร้างแห่งนี้แทน ธันวา..." เสียงของ ดร.เรนิตา แผ่วเบาแต่ก้องกังวานท่ามกลางความอับชื้นของชั้นใต้ดินมหาวิทยาลัยเก่าที่ถูกทิ้งร้าง แสงไฟฉายจากมือของร.ต.อ.ธันวา วิริยะ กวาดผ่านกองเอกสารเก่าเก็บที่ผุพังตามกาลเวลา ฝุ่นละอองเต้นระบำในลำแสงราวกับเศษเสี้ยวของวิญญาณที่ยังคงวนเวียนอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ธันวาหยุดมือที่กำลังหยิบแฟ้มประวัติการศึกษาขึ้นมา เขาหันไปมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลัง แววตาของเขาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย "คุณกำลังจะบอกว่า 'มิสเตอร์ เอ็กซ์' ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่นิดเดียวอย่างนั้นหรือครับ ดร.เรนิตา" "ความผิดปกติไม่ได้เกิดขึ้นชั่วข้ามคืนครับธันวา" เรนิตาเดินเข้ามาใกล้ เธอก้มลงมองกองกระดาษที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียนด้วยปากกาสีแดง "คนอย่างมัน... ความโหดเหี้ยมคือทักษะที่ถูกขัดเกลามาตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา มันไม่ได้เริ่มฆ่าเมื่อสิบปีก่อน แต่มันเริ่ม 'ซ้อม' ตั้งแต่ในห้องแล็บจิตวิทยาแห่งนี้" ธันวาเปิดแฟ้มประวัติชายหนุ่มคนหนึ่ง—ผู้ที่อาจเป็นร่างต้นของฆาตกรเงา ภาพถ่ายขาวดำของนักศึกษาชายใบหน้าเรียบเฉย นัยน์ตาสีสนิมเหล็กจ้องมองผ่านกาลเวลามาที่เขา ราวกับจะเยาะเย้ยถึงความพยายามที่ไร้ผลของเจ้าหน้าที่ตำรวจ "วิทยานิพนธ์เรื่อง 'ขอบเขตของความเจ็บปวดในมนุษย์และผลกระทบต่อความจงรักภักดี'" ธันวาอ่านหัวข้อด้วยเสียงราบเรียบ หากภายในใจเขากลับสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อนึกถึงน้องสาวที่หายสาบสูญไป "มันเขียนเรื่องนี้ตอนปีสาม เพื่อนร่วมคลาสทุกคนบอกว่าเขาเป็นอัจฉริยะที่เข้าถึงยาก... ไม่มีใครรู้เลยว่าอัจฉริยะคนนี้กำลังทดลองกับอะไรอยู่" "อ่านหน้าถัดไปสิครับ" เรนิตากล่าวพลางชี้ไปที่บันทึกท้ายเล่ม ธันวาพลิกกระดาษด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา บันทึกนั้นไม่ใช่การวิเคราะห์ทางวิชาการ แต่มันคือนิยายเชิงจิตวิทยาที่บรรยายการหายตัวไปของนักศึกษาหญิงคนหนึ่งอย่างละเอียด ทุกขั้นตอน ทุกความหวาดกลัว และทุกเสียงกรีดร้องที่ถูกบรรยายออกมานั้น มันสะท้อนภาพเหตุการณ์ที่ธันวาเคยเห็นในคดีสะเทือนขวัญเมื่อปีก่อนอย่างน่าขนลุก "นี่ไม่ใช่บันทึกการเรียน แต่มันคือพิมพ์เขียว..." ธันวากระซิบ เสียงของเขาแห้งผาก "ใช่ครับ" เรนิตาพยักหน้า สีหน้าของเธอเคร่งขรึม "แต่มันยังมีสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น คุณลองดูรายชื่ออาจารย์ที่ปรึกษาที่เซ็นอนุมัติวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ดูสิ" ธันวาไล่สายตาไปยังลายเซ็นที่มุมล่างสุดของเอกสาร ลมหายใจของเขาแทบหยุดนิ่งเมื่อเห็นชื่อของบุคคลที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี 'ศ.ดร. อรรถพล' อาจารย์ผู้ที่เป็นดั่งพ่อคนที่สองของเขา และเป็นคนเดียวที่สอนให้เขารู้จักการวิเคราะห์พฤติกรรมมนุษย์ "ไม่จริง..." ธันวาครางออกมา "อาจารย์ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้... ท่านเป็นคนที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยรู้จัก" "บางทีคนที่ดีที่สุด อาจเป็นคนที่ซ่อนความมืดมิดไว้ลึกที่สุดก็ได้นะครับธันวา" เรนิตาเอื้อมมือไปแตะไหล่ของเขาเบาๆ เป็นการเตือนสติ "ในโลกที่มิสเตอร์ เอ็กซ์สร้างขึ้นมา ไม่มีใครเป็นผู้บริสุทธิ์ 100% แม้กระทั่งคนที่คุณเคารพรักที่สุด" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นมาจากทางเดินมืดมิดด้านหลัง ทั้งสองคนหันขวับไปพร้อมกัน ธันวาชักปืนประจำกายออกมาเตรียมพร้อม สัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาพุ่งพล่าน เงามืดที่ปลายทางเดินค่อยๆ ขยับเคลื่อนไหว ร่างนั้นหยุดยืนอยู่ใต้แสงไฟที่ติดๆ ดับๆ เผยให้เห็นชายชราในชุดสูทเนี้ยบ ใบหน้าของเขาดูใจดีเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน หากรอยยิ้มที่มุมปากนั้นกลับดูบิดเบี้ยวและแปลกตาอย่างบอกไม่ถูก "อาจารย์?" ธันวาเรียกชื่อด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน ชายชราในเงามืดหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเยือกเย็นยิ่งกว่าความตาย "ผมไม่ได้มาเพื่อตอบคำถามพวกคุณหรอกนะธันวา แต่ผมมาเพื่อบอกว่า... บทเรียนที่ผมสอนคุณไปทั้งหมดน่ะ มันเป็นแค่บทนำสู่ความพินาศที่คุณกำลังจะเผชิญต่อจากนี้ต่างหาก" เขายกมือขึ้นกดรีโมทคอนโทรลในมือเพียงเบาๆ ทันใดนั้น ประตูเหล็กนิรภัยของห้องสมุดก็ปิดกระแทกลงสนิทตัดขาดจากโลกภายนอก ก่อนที่เสียงระเบิดเวลาจะเริ่มนับถอยหลังดัง 'ติ๊ก... ติ๊ก...' ก้องไปทั่วทั้งห้องที่เต็มไปด้วยอดีตอันเน่าเฟะของฆาตกรที่พวกเขากำลังตามล่า ความจริงที่เฝ้าค้นหาอาจหมายถึงจุดจบของพวกเขาเองเสียแล้ว... ในขณะที่รอยยิ้มของอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับเงามืดที่ปกคลุมร่างของเขาไว้จนมิด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงลึกของจิตใจไปกับผมในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ