ความจริงที่น่าสะพรึง

"คุณเคยตั้งคำถามกับเงาของตัวเองไหมครับ... ว่าบางทีมันอาจไม่ได้เดินตามคุณ แต่มันกำลังนำทางคุณอยู่" เสียงของดร.เรนิตาดังก้องขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหึ่งของเครื่องปรับอากาศและแสงไฟนีออนสลัวที่สะท้อนบนกองแฟ้มคดีฆาตกรรมต่อเนื่องนับสิบชุด ธันวานิ่งเงียบ แววตาของเขาคมกริบดุจมีดผ่าตัด เขาวางรูปถ่ายศพใบสุดท้ายลงบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้ม ก่อนจะจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังปรัชญาไร้สาระ ดร.เรนิตา" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ "ผมมาที่นี่เพื่อยืนยันโปรไฟล์... ฆาตกรคนนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้า มันรู้จักผม รู้จักนิสัยการทำงานของผม และที่สำคัญที่สุด มันรู้ว่าจุดอ่อนของผมอยู่ที่ไหน" เรนิตาขยับแว่นสายตา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่แสดงถึงความเมตตา "คุณกำลังสับสนระหว่าง 'ความแค้น' กับ 'ความคุ้นเคย' นะครับสารวัตร หรือบางที... สำหรับคุณ สองคำนี้มันมีความหมายเดียวกัน?" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เก้าอี้เลื่อนถอยหลังไปกระแทกผนังจนเกิดเสียงดังสนั่น "คนใกล้ตัวคนเดียวที่รู้ว่าผมมักจะมองข้ามรายละเอียดในแฟ้มหน้า 14 คือพี่ชายของผม... และเขาตายไปเมื่อสิบปีก่อน" "นั่นคือสิ่งที่คุณ 'เชื่อ' ว่าเป็นความจริง" เรนิตาลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างหลังเขา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอชวนให้รู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด "แต่ความจริงเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นมาก ธันวา คุณมองหาฆาตกรในฐานะ 'คนอื่น' มาตลอด แต่คุณเคยลองตั้งคำถามไหมว่า... ทำไมรอยนิ้วมือในที่เกิดเหตุถึงหายไปอย่างเป็นระบบราวกับว่ามัน 'ไม่เคยมีอยู่จริง' ตั้งแต่แรก" ธันวาชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัด เขาหยิบหลักฐานชิ้นสำคัญขึ้นมาดูอีกครั้ง มันคือกระดุมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่พบในที่เกิดเหตุคดีล่าสุด... คดีที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เอง เขามองดูมันใกล้ๆ ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบห้องทำงานของดร.เรนิตา ภาพในอดีตซ้อนทับกับความเป็นจริงในปัจจุบัน เสื้อเชิ้ตที่ห้อยอยู่หลังบานประตูตู้เสื้อผ้าของใครบางคน... เสื้อเชิ้ตแบบเดียวกัน ยี่ห้อเดียวกัน และรอยกระดุมที่หลุดหายไปจุดเดียวกับในหลักฐาน หัวใจของเขาสั่นไหวราวกับแผ่นดินไหวในระดับลึก ริกเตอร์ เขาหมุนตัวกลับมามองจิตแพทย์สาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ "คุณ..." ธันวาเค้นเสียงออกมาจากลำคอ "คุณไม่ได้กำลังวิเคราะห์คนไข้ แต่นี่คือการล้างสมอง" "ผมไม่ได้ล้างสมองใครทั้งนั้น สารวัตร" เรนิตาหยิบแฟ้มลับสีดำที่วางอยู่ใต้กองเอกสารของเธอออกมาวางบนโต๊ะ "ผมแค่ช่วยให้คุณมองเห็นสิ่งที่คนตาบอดอย่างคุณพยายามปิดบังมาตลอด... ความจริงเกี่ยวกับ 'น้องสาว' ที่คุณว่าเธอตายไปแล้ว" ธันวาก้าวถอยหลัง แผ่นหลังของเขาชนเข้ากับชั้นหนังสือ ร่างกายของเขาเย็นเฉียบ ความเยือกเย็นที่เขาเคยใช้สยบฆาตกรทั่วทั้งเมืองบัดนี้กลับกลายเป็นดาบที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเอง "เธอยังไม่ตาย" เสียงของเรนิตากระซิบแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของเขา "และคนที่เป็นคนวางแผนทุกอย่าง... คนที่เป็น 'เงา' ให้กับมิสเตอร์เอ็กซ์มาตลอดสิบปีที่ผ่านมา... ไม่ใช่ใครที่ไหนไกลเลย" เรนิตาเอื้อมมือไปกดปุ่มรีโมทคอนโทรล จอโปรเจคเตอร์ด้านหลังเลื่อนลงมาปรากฏภาพกล้องวงจรปิดจากบ้านพักของธันวา ภาพของใครบางคนที่สวมเสื้อกันฝนสีดำกำลังเปิดประตูห้องนอนของเขาในยามค่ำคืนที่เขาไม่อยู่ หัวใจของธันวาแทบหยุดเต้น เมื่อภาพในจอนั้นเผยให้เห็นใบหน้าที่อยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำยิ่งกว่าใบหน้าของตัวเอง นั่นคือใบหน้าของ 'ร.ต.อ. กวิน' เพื่อนสนิทที่สุดของเขา ผู้ที่ร่วมสืบคดีเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขามาตลอดสิบปี และเป็นคนเดียวที่รู้รหัสผ่านนิรภัยในบ้านของเขา "กวิน..." ธันวาพึมพำ ชื่อนั้นหลุดออกมาพร้อมกับความรู้สึกที่พังทลายลงในพริบตา "ไม่ใช่แค่กวินคนเดียวหรอกนะครับธันวา" เรนิตายิ้มกว้างขึ้น เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับ "กวินเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง แต่คนที่เชิดหุ่นอยู่หลังฉากทั้งหมด... คือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้ และเธอกำลังรอจังหวะที่จะปิดฉากเกมนี้ด้วยมือของเธอเอง" วินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานของเรนิตาก็ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าขนลุก มันเป็นเสียงหัวเราะที่ธันวาจำได้ดีจากบันทึกเสียงของฆาตกรที่เขาสะสมมาตลอดนับสิบปี ร.ต.อ. กวินยืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือปืนกระบอกที่เขามอบให้เป็นของขวัญวันเกิด และข้างๆ กันนั้น คือหญิงสาวผู้มีแววตาอำมหิตที่เขาจำได้ดีว่าเป็นน้องสาวที่สาบสูญไปของเขาเอง "ยินดีต้อนรับสู่บทสรุปของความจริงนะครับพี่ชาย" หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่กวินเล็งปืนมาที่หน้าผากของธันวาโดยไม่มีท่าทีลังเลแม้แต่น้อย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงลึกของจิตใจไปกับผมในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ