การตายที่ไร้ร่องรอย

“ลดปืนลงเถอะครับดร.เรนิตา ความเย็นชาบนใบหน้าคุณมันไม่ได้ทำให้ผมกลัว แต่มันกำลังทำให้ผมเริ่มสงสัยว่า... คุณคือจิตแพทย์ผู้รักษา หรือคนไข้ที่กำลังเล่นเกมกับผมกันแน่” ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ แต่เขาสามารถควบคุมกล้ามเนื้อใบหน้าไม่ให้แสดงอาการสะทกสะท้าน ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองไปยังปากกระบอกปืนที่นิ่งสนิทในมือของหญิงสาวที่เขาเคยเชื่อใจที่สุด ดร.เรนิตาคลี่ยิ้มบางๆ แต่มันเป็นยิ้มที่ไร้ความอบอุ่น รอยยิ้มนั้นสะท้อนแววตาที่ว่างเปล่าดั่งหลุมดำในอวกาศ “คุณมองเห็นแต่สิ่งที่อยากเห็นเสมอเลยนะธันวา คุณมองเห็นคนร้ายในกระจก มองเห็นความชั่วร้ายในใจคนอื่น แต่คุณไม่เคยสังเกตเลยว่า... ในช่วงเวลาที่ทุกคนหันไปมองเป้าหมายที่อยู่ตรงหน้า ความตายมักจะเดินผ่านหลังเราไปอย่างเงียบเชียบที่สุด” เธอกดเซฟตี้ปืนลงช้าๆ แล้วลดอาวุธระดับต่ำลง ก่อนจะหันหลังกลับไปทางระเบียงห้องทำงานที่เปิดค้างไว้ สายลมยามค่ำคืนพัดพาเอาความเย็นยะเยือกเข้ามาในห้อง กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาแตะจมูกธันวา เขาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อกวาดสายตาผ่านไหล่ของเธอออกไปที่ระเบียง บนเก้าอี้หวายตัวเก่าที่วางอยู่ตรงมุมระเบียง ร่างของชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ศีรษะของเขาพับตกลงมาที่หน้าอก ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีใครในตึกนี้ได้ยินเสียงใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับว่าเขาแค่หลับไป แต่มุมปากที่ขยับผิดรูปและคราบสีเข้มที่ซึมออกมาจากขมับขวาบ่งบอกชัดเจนว่า... นั่นคือเหยื่อรายที่สองของ "ฆาตกรเงา" “คุณทำอะไร?” ธันวาเค้นเสียงถาม มือขวาเอื้อมไปแตะอาวุธข้างเอวโดยสัญชาตญาณ “เปล่าเลยครับคุณสารวัตร ผมต่างหากที่ควรเป็นคนถาม” เรนิตาตอบโดยไม่หันกลับมา “คุณเป็นคนพาเขามาที่นี่เองไม่ใช่หรือ? คุณเป็นคนนัดพบเขาที่ห้องทำงานของฉันด้วยตัวเอง เพื่อหวังจะใช้เขาเป็นเหยื่อล่อฆาตกร... แล้วดูตอนนี้สิ เขากลายเป็นเหยื่อเสียเอง และนั่นคือผลลัพธ์ของความมั่นใจเกินเหตุของคุณ” ธันวาก้าวเข้าไปใกล้ ร่างกายของเขาตึงเครียดราวกับเสือที่พร้อมกระโจนเข้าใส่ เขาไม่สนใจเสียงประชดประชันนั่น สายตาของเขามุ่งตรงไปยังศพบนระเบียง ฆาตกรรายนี้มีความรู้เรื่องกายวิภาคขั้นสูง การเจาะทะลุผ่านกะโหลกด้วยกระสุนนัดเดียวในมุมที่แทบจะเป็นไปไม่ได้จากภายนอกอาคาร มันคือฝีมือของคนที่ต้องอยู่ภายในห้องนี้... หรือคนที่เรนิตากำลังปกป้องอยู่ “ล็อกเก็ตที่คอคุณ...” ธันวาเริ่มตั้งคำถาม “มันไม่ใช่ของที่ดร.เรนิตาคนเดิมจะสวมใส่ แต่มันเป็นของที่ผมพบในบันทึกของน้องสาวผมตอนที่เธอหายตัวไป คุณได้มันมายังไง หรือว่าคุณคือคนที่อยู่เบื้องหลังการลักพาตัวครั้งนั้นตั้งแต่แรก?” เรนิตาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและน่าขนลุก “คุณกำลังพยายามวิเคราะห์ผมเหมือนคนไข้ในเคสศึกษาใช่ไหมธันวา? น่าเสียดายที่จิตวิทยาที่คุณเรียนมามันใช้ไม่ได้กับคนที่เห็นภาพนิมิตแบบผม... โลกนี้ไม่มีความบังเอิญหรอก ทุกอย่างคือสิ่งที่ถูกออกแบบมาให้คุณเดินตามเส้นด้ายที่ฆาตกรปั่นไว้” เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ล็อกเก็ตสีเงินสะท้อนแสงไฟในห้องเป็นประกายวับวาวราวกับดวงตาที่กำลังจ้องมองธันวาอย่างเยาะเย้ย “ถ้าคุณอยากรู้คำตอบว่าทำไมเขาถึงตายตรงนี้ และทำไมถึงไม่มีใครเห็นฆาตกร... ลองถามตัวเองดูสิว่า ตอนที่คุณก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้เมื่อห้านาทีก่อน ทำไมคุณถึงลืมปิดประตูห้องสนิท? และทำไมบนพื้นพรมตรงหน้าศพนั้น ถึงมีกลิ่นน้ำหอมเดียวกับที่คุณใช้ติดอยู่?” ธันวาถึงกับชาวาบไปทั้งตัว เขาหลุบตามองที่พื้นพรมและรอยเท้าที่เขาสวมใส่ มันมีคราบสีแดงจางๆ ติดอยู่ที่พื้นรองเท้าของเขาเอง “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...” ธันวาพึมพำ มือของเขาเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย ความคิดของเขาที่เคยแม่นยำดั่งเครื่องจักรเริ่มรวนเร ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของธันวาก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับ หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้าเป็นเบอร์ที่เขาคุ้นเคยที่สุด... "น้องสาว" หัวใจของธันวาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารับสายทันทีด้วยมือที่สั่นเทา “ว่าไง... นั่นใช่เธอจริงๆ ใช่ไหม?” เสียงปลายสายไม่ใช่เสียงน้องสาวของเขา แต่มันเป็นเสียงที่ดัดแปลงจนฟังดูแห้งผากและเย็นเยียบจนถึงกระดูกสันหลัง “คุณสืบเก่งมากธันวาวิริยะ แต่น่าเสียดายที่เหยื่อรายที่สาม... ไม่ใช่ใครที่ไหนไกลหรอก ดูที่กระจกข้างหลังคุณสิ” ธันวาหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ในกระจกเงาบานใหญ่ที่แขวนอยู่หลังห้อง เขาไม่ได้เห็นแค่เงาของตัวเอง แต่เขากลับเห็นเงาสีดำทมิฬที่ยืนซ้อนหลังเขาอยู่เพียงคืบ มันยกมือขึ้นแตะที่ไหล่ของเขาเบาๆ พร้อมกับกระซิบที่ข้างหูในจังหวะที่ดร.เรนิตากำลังแสยะยิ้มกว้างออกมา “สวัสดี... พี่ชาย” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของธันวาในบทนี้นะครับ โปรไฟล์เลอร์มือฉมังจะกลับมาไขปริศนาที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปครับ