วิเคราะห์ใจทรชน

“หยุดมือของคุณซะ ดร.เรนิตา... ข้อความนั้นมันไม่ใช่คำทักทายจากมนุษย์ แต่มันคือการประกาศสงคราม” เสียงของผมทุ้มต่ำและเย็นเยียบสะท้อนก้องภายในห้องสืบสวนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟจางๆ และไอความกดดันจากแฟ้มคดีที่วางระเกะระกะ ผมจ้องมองกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ถูกวางทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุล่าสุด—ลายมือหวัดๆ ที่เขียนทิ้งท้ายไว้ว่า *“สวัสดี... พี่ชาย”* มันไม่ใช่แค่คำทักทาย มันคือมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นในใจผมโดยตรง ดร.เรนิตาไม่ได้ขยับตัวทันที เธอเพียงแค่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำ นิ้วเรียวยาวของเธอเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า สายตาของเธอยังคงจับจ้องที่ดวงตาของผม ราวกับพยายามจะกรีดผ่าเข้าไปดูว่าจิตใต้สำนึกของผมกำลังพังทลายเพียงใด “คุณกำลังสั่นนะ ธันวา” เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความคมกริบ “ความแค้นส่วนตัวมันเป็นสารพิษร้ายแรง ถ้าคุณปล่อยให้มันเข้าสู่กระแสเลือด การวิเคราะห์ของคุณจะบิดเบี้ยวทันที คุณรู้ดีว่ากฎข้อแรกคืออะไร อย่าเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสมการของฆาตกร” ผมแค่นหัวเราะในลำคอพลางผุดลุกขึ้นยืน ร่างกายผมขยับไปที่กระดานไวท์บอร์ดซึ่งเต็มไปด้วยรูปถ่ายผู้เคราะห์ร้าย สายโยงใยสีแดงพาดผ่านหน้ากระดานราวกับเส้นเลือดใหญ่ที่เต้นตุบๆ ผมหยิบปากกาเมจิกขึ้นมา แล้วเริ่มวงกลมรอบลำดับเหตุการณ์ทั้งหมดอีกครั้งด้วยมือที่นิ่งสนิท “ผมไม่ได้เอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสมการ ผมต่างหากที่กำลังรื้อสร้างสมการของมัน” ผมพึมพำขณะลากเส้นเชื่อมโยงระหว่างพฤติกรรมของฆาตกรแต่ละราย “ทุกครั้งที่มันทิ้งศพ มันไม่ได้แค่จัดวางเหยื่อ แต่มันกำลังแสดงละคร มันต้องการผู้ชมที่มีคุณภาพ และในบรรดาผู้ชมทั้งหมด มันเลือกผม” ผมหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ที่น้องสาวผมหายตัวไปเมื่อสิบปีก่อนแล่นเข้ามาในหัวอีกครั้ง แต่คราวนี้ผมไม่ได้ปล่อยให้ความโกรธนำทาง ผมเปลี่ยนความเจ็บปวดให้กลายเป็นเลนส์ขยาย ผมมองข้ามความโหดร้ายของบาดแผลไปสู่ 'เหตุผล' ที่ฆาตกรเลือกใช้อาวุธชนิดนี้ เลือกตำแหน่งการจัดวางศพแบบนี้ และเลือกเหยื่อที่มีลักษณะเฉพาะตัวเช่นนี้ “มันไม่ใช่ฆาตกรต่อเนื่องที่ไร้สติ” ผมเริ่มวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้นเรื่อยๆ “มันคือ 'นักสะสม' เรนิตา... มันไม่ได้ฆ่าเพื่อความสนุก แต่มันฆ่าเพื่อ 'สร้างร่างจำลอง' ของอดีตที่มันโหยหา ทุกครั้งที่มันจรดมีด มันไม่ได้มองเห็นศพ แต่มันกำลังมองเห็นความสมบูรณ์แบบที่มันสูญเสียไป... หรืออาจจะมองเห็นใครบางคนที่ผมเคยรู้จัก” ดร.เรนิตาลุกขึ้นยืน เธอเดินเข้ามาใกล้ผมจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเธอ “ถ้าคุณพูดถูก ธันวา... ฆาตกรคนนี้ไม่ได้แค่มีปมทางจิต แต่มันมีความผูกพันทางสายเลือดกับคุณจริงๆ คุณกล้าเผชิญหน้ากับความจริงไหมว่า 'พี่ชาย' ที่มันเรียก อาจจะไม่ใช่แค่คำประชดประชัน” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานหึ่งๆ ผมก้มมองภาพถ่ายเหยื่อรายสุดท้าย ลายเส้นที่ผมขีดเขียนลงบนกระดานเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างที่ชัดเจนขึ้น ฆาตกรไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด แต่มันกำลังเต้นรำอยู่ในแสงสว่างที่ผมสร้างขึ้นเอง “มันอ่านตำราจิตวิทยาเล่มเดียวกับที่ผมอ่าน แต่มันตีความในมุมที่บิดเบี้ยวไปจากมนุษย์ปกติ” ผมพูดพลางวางปากกาลง “มันไม่ได้ฆ่าตามอารมณ์ชั่ววูบ แต่มันวางแผนการตายของเหยื่อแต่ละคนล่วงหน้าอย่างน้อยสามสัปดาห์ มันคือคนที่มีระเบียบวินัยสูง มีฐานะทางสังคมที่ดีพอจะเข้าถึงข้อมูลลับของตำรวจ และที่สำคัญที่สุด... มันกำลังรอให้ผมพูดคำว่า 'พบตัวแล้ว' ออกมาจริงๆ” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องส่วนตัวของผมก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เสียงริงโทนที่ผมไม่ได้ยินมานานนับสิบปี เสียงเพลงกล่อมเด็กที่น้องสาวผมชอบร้องก่อนนอน ความเย็นยะเยียบแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลังของผมเมื่อเห็นชื่อผู้โทรที่ปรากฏบนหน้าจอ เป็นเบอร์ส่วนตัวที่ไม่มีเลขหมาย... และเมื่อผมกดรับ เสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ แต่เป็นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่คุ้นเคยอย่างน่าสยดสยอง “การวิเคราะห์ยอดเยี่ยมมากครับพี่ชาย... แต่น่าเสียดาย ที่พี่ลืมวิเคราะห์ไปอย่างหนึ่ง ว่าของขวัญชิ้นต่อไปที่ผมเตรียมไว้ให้... มันคือสิ่งที่พี่รักที่สุดในชีวิตนี้” ปลายสายตัดไปพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสถานีตำรวจ ผมรีบวิ่งไปที่หน้าต่างของห้องทำงานเพื่อมองลงไปที่ลานจอดรถด้านล่าง แสงไฟจากรถสายตรวจสาดส่องไปทั่ว แต่สิ่งที่ผมเห็นคือกล่องของขวัญสีดำขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนฝากระโปรงรถของผม กล่องที่กำลังมีของเหลวสีแดงข้นค่อยๆ ซึมออกมาจากมุมกล่องอย่างช้าๆ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมไขคดีไปกับผมและร่วมเป็นกำลังใจให้ตัวละครของเราในบทนี้ด้วยนะครับ