เงาในเงามืด

กลิ่นคาวเลือดที่ลอยโชยมากับอากาศเย็นเยียบในยามค่ำคืนของสถานีตำรวจ ทำเอาสัญชาตญาณนักล่าในตัวผมตื่นตัวถึงขีดสุด ผมไม่รอให้ลิฟต์ทำงาน ผมกระแทกไหล่ผลักประตูบันไดหนีไฟออกไปทันที เสียงฝีเท้าของผมดังก้องในทางเดินคอนกรีตแคบๆ ก่อนจะพุ่งตัวออกสู่ลานจอดรถท่ามกลางเสียงไซเรนที่ดังระงมเหมือนเสียงกรีดร้องของสัตว์ที่กำลังบาดเจ็บ แสงไฟจากรถสายตรวจสาดส่องกระทบใบหน้าของเจ้าหน้าที่หลายนายที่กำลังวิ่งวุ่น แต่สายตาของผมจับจ้องเพียงจุดเดียว... กล่องสีดำสนิทวางเด่นหราอยู่บนฝากระโปรงรถของผม ของเหลวข้นสีแดงคล้ำไหลซึมลงมาตามขอบกล่อง หยดลงบนพื้นยางมะตอยเป็นจังหวะเหมือนเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่ความตาย "ถอยออกไป! อย่าเพิ่งแตะต้องมัน!" ผมตะโกนลั่น เสียงของผมแหบพร่าแต่เฉียบขาดพอจะทำให้เจ้าหน้าที่ทุกคนชะงัก ผมก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจสะดุดเมื่อเห็นสัญลักษณ์บางอย่างถูกสลักอยู่บนฝากล่อง มันคือรอยกรีดด้วยของมีคมเป็นรูป 'ดวงตาที่ปิดสนิท' สัญลักษณ์เดียวกับที่ผมเคยเห็นในแฟ้มคดีของน้องสาวผมเมื่อสิบปีก่อน มือของผมสั่นเล็กน้อยก่อนจะคว้ามีดพกออกมาแล้วบรรจงกรีดเทปกาวที่ปิดฝากล่องออก ทันทีที่ฝากล่องเปิดออก กลิ่นเหม็นเน่าที่ผสมผสานกับน้ำยาฆ่าเชื้อรุนแรงพุ่งเข้าปะทะจมูก ผมพบกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาของมันถูกควักออก และในเบ้าตาที่ว่างเปล่านั้น มีแฟลชไดร์ฟสีเงินวาววางอยู่ "ธันวา... คุณกำลังมองหาอะไรอยู่หรือครับ?" เสียงทุ้มนุ่มลึกที่แฝงไปด้วยความรื่นรมย์ดังขึ้นจากด้านหลัง ผมหมุนตัวกลับไปทันที ดร. เรนิตา ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเรียบเฉยแต่สายตาของเธอกำลังสแกนผมราวกับเครื่องเอ็กซ์เรย์ "คุณมาทำอะไรที่นี่ตอนตีสอง ดร. เรนิตา?" ผมถามพลางขยับตัวบังกล่องนั้นไว้ "คำถามควรจะเป็น... คุณกำลังจะซ่อนอะไรจากพวกเขากันแน่?" เธอเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิจากตัวเธอ "ตำรวจรอบตัวคุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยคุณหรอกนะธันวา พวกเขามาเพื่อปิดปากคนที่รู้มากเกินไป" คำพูดของเธอกระแทกใจผมเหมือนถูกหมัดหนักๆ เข้าที่หน้าท้อง ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ เจ้าหน้าที่สองคนที่เดินเข้ามาใกล้มีสีหน้าที่ต่างจากปกติ พวกเขาไม่ได้ดูตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ฆาตกรรม แต่ดู 'ระแวดระวัง' เหมือนกำลังรอคำสั่งบางอย่าง "มีอะไรหรือเปล่าครับผู้กอง?" หนึ่งในตำรวจเอ่ยถาม มือของเขาวางอยู่ใกล้ซองปืนตลอดเวลา "ไม่มีอะไร ไปเคลียร์พื้นที่ซะ ผมจัดการเอง" ผมตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น ผมหยิบแฟลชไดร์ฟขึ้นมาแล้วรีบเดินเลี่ยงไปที่มุมอับของกำแพง ผมเสียบแฟลชไดร์ฟเข้ากับแล็ปท็อปพกพาที่หยิบติดมือมาทันที หน้าจอแสดงไฟล์วิดีโอที่ถูกเข้ารหัสไว้ ผมถอดรหัสด้วยคีย์ส่วนตัวที่เก็บไว้ในฐานข้อมูลลับ และสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาผมแทบหยุดหายใจ มันเป็นภาพมุมสูงจากกล้องวงจรปิดภายในสถานีตำรวจห้องทำงานของสารวัตรใหญ่ และภาพที่ผมเห็นคือ สารวัตรวิชัย กำลังก้มลงจูบมือของชายชุดดำที่สวมฮู้ดปกปิดใบหน้า... ชายคนนั้นคือคนที่ผมไล่ล่ามาตลอดชีวิต มันคือ 'มิสเตอร์ เอ็กซ์' "ตกใจมากใช่ไหมครับ?" เรนิตากระซิบข้างหูผมโดยที่ผมไม่รู้ตัวว่าเธอเดินมาใกล้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ "ความเชื่อใจที่คุณมอบให้คนในเครื่องแบบ เป็นจุดบอดที่ใหญ่ที่สุดของคุณเลยนะธันวา" "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหม เรนิตา?" ผมถามโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "ผมเป็นจิตแพทย์นะครับ สิ่งที่คนไข้ซ่อนไว้ในใจ ผมมองเห็นมันเสมอ... รวมทั้งสิ่งที่สารวัตรวิชัยซ่อนไว้ในเซฟหลังรูปภาพนั่นด้วย" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่กลุ่มเดิมก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ผมเหลือบมองหน้าจอเห็นข้อความป๊อปอัพเด้งขึ้นมา: *'ยินดีด้วยธันวา คุณเพิ่งพบกุญแจดอกแรกที่ล็อกคอตัวเองอยู่ อย่าหันไปข้างหลังนะ... เพราะคนที่ถือปืนจ่อท้ายทอยคุณอยู่ตอนนี้ คือคนที่คุณเพิ่งส่งแฟ้มคดีให้เมื่อเช้านี้'* ผมค่อยๆ หมุนตัวกลับไปช้าๆ หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ สารวัตรวิชัยยืนอยู่ตรงหน้า ห่างไปเพียงสองก้าว ในมือเขามีปืนประจำกายที่ปลดเซฟตี้เรียบร้อยแล้ว แววตาของเขาที่เคยดูเป็นมิตรและเป็นที่พึ่ง บัดนี้กลับว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว "วางแฟลชไดร์ฟนั่นลงซะ ธันวา" เขากล่าวเสียงเรียบไร้อารมณ์ "ผมไม่อยากจบเรื่องนี้ด้วยการฆ่าลูกน้องที่เก่งที่สุดของผม... แต่ถ้าคุณไม่ยอมเข้าใจใน 'เป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่า' ขององค์กรเรา ผมก็คงไม่มีทางเลือก" ผมขยับยิ้มที่มุมปาก แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย "เป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่างั้นเหรอครับสารวัตร? หรือเป็นแค่ขี้ข้าที่ยอมขายวิญญาณให้ปีศาจเพื่อแลกกับเศษเงินกันแน่?" นิ้วชี้ของสารวัตรเริ่มเหนี่ยวไก แต่ก่อนที่กระสุนจะลั่นออกไป เสียงกระจกหน้าต่างด้านบนแตกกระจายลงมาพร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาตรงกลางระหว่างเรา... มันไม่ใช่คน แต่มันคือศพของเจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่เพิ่งเดินมาหาผมเมื่อครู่ ลำคอของเขาถูกปาดจนเลือดพุ่งกระฉูด ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ไฟในลานจอดรถทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กลืนกินทุกอย่าง ในความมืดที่มองไม่เห็นแม้แต่มือตัวเอง ผมได้ยินเสียงกระซิบข้างหูที่คุ้นเคย... เสียงของมิสเตอร์ เอ็กซ์ "เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นนะธันวา... และคนต่อไปที่จะหายไปจากโลกนี้ คือคนที่คุณรักที่สุด" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เงามืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ