ความลับใต้ดิน

“อย่าเพิ่งเปิดไฟครับ ดร. เรนิตา” ผมยกมือขึ้นห้ามในความมืดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็ก กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของความตาย ซึ่งมักจะฝังลึกอยู่ในรูขุมขนของสถานที่กบดานประเภทนี้เสมอ แสงจากไฟฉายคาดหัวของผมสาดไปเพียงเสี้ยวเดียว แต่มันก็เพียงพอที่จะเห็นฝุ่นละอองที่เต้นระบำอยู่ในอากาศราวกับมีชีวิต “คุณกำลังมองหาอะไรอยู่คะ ธันวา? หรือคุณแค่กำลังพยายามหนีจากสิ่งที่กำลังรอเราอยู่ในความมืดนี้กันแน่?” ดร. เรนิตา ถามเสียงเรียบ น้ำเสียงของเธอในที่มืดแบบนี้ฟังดูเยือกเย็นและเฉียบคมเหมือนใบมีดโกน “ผมกำลังหา ‘ตัวตน’ ของเขาครับ” ผมตอบโดยไม่หันกลับไปมอง “ฆาตกรที่ฉลาดระดับมิสเตอร์เอ็กซ์ไม่มีทางทิ้งร่องรอยไว้ในที่แจ้ง หากที่นี่คือโรงละครที่เขาใช้แสดงบทบาทฆาตกร มันก็ต้องมีห้องพักนักแสดงที่ไม่มีใครเห็น” ผมก้าวเดินอย่างเชื่องช้า พื้นไม้ใต้เท้าส่งเสียงครวญครางเหมือนคนเจ็บ การสืบสวนไม่ใช่แค่การหาหลักฐาน แต่มันคือการ ‘จูน’ คลื่นสมองให้ตรงกับคนที่เรากำลังตามล่า ผมหลับตาลงครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความมืดเข้าครอบงำประสาทสัมผัสที่เหลือแทนการมองเห็น ความเงียบที่นี่ไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า แต่มันเต็มไปด้วยเสียงตะโกนแห่งความเจ็บปวด ผมจำสัมผัสนี้ได้ดี... สัมผัสที่เคยเกิดขึ้นกับน้องสาวผมเมื่อสิบปีก่อน ผมขยับไปที่กำแพงคอนกรีตด้านในสุด มือขวาลูบไปตามพื้นผิวที่เย็นเยียบจนเกือบเป็นน้ำแข็ง นิ้วของผมสะดุดเข้ากับรอยร้าวที่ดูไม่เป็นธรรมชาติ มันไม่ใช่รอยร้าวจากการทรุดตัวของอาคาร แต่มันคือช่องว่างที่ถูกปิดตายด้วยปูนฉาบที่เพิ่งทำเสร็จไม่นาน “พบแล้วครับ” ผมกระซิบ ผมหยิบเครื่องมือตรวจวัดความร้อนออกมา เสียงสัญญาณดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัวในอกของผม ความร้อนจากเครื่องทำความเย็นอุตสาหกรรมที่ถูกซ่อนอยู่หลังกำแพงนี้บ่งบอกว่ามันไม่ใช่แค่ห้องเก็บของ แต่มันคือ ‘ตู้แช่’ ขนาดใหญ่ ดร. เรนิตา เข้ามายืนข้างผม เธอใช้ไฟฉายส่องไปที่รอยร้าวนั้น ก่อนจะถอนหายใจยาว “มันไม่ใช่แค่ที่กบดาน ธันวา แต่มันคือห้องทดลองทางจิตวิทยา เขาไม่ได้ฆ่าเพื่อความสะใจเพียงอย่างเดียว เขาฆ่าเพื่อศึกษาปฏิกิริยาของมนุษย์ก่อนจะถึงวาระสุดท้าย” ผมคว้าค้อนพกพาจากเข็มขัดนิรภัยและทุบไปที่ปูนฉาบอย่างแรง แรงกระแทกส่งผลให้กำแพงที่ดูมั่นคงพังทลายลง เผยให้เห็นช่องลับขนาดแคบที่ทอดตัวลงไปใต้ดิน ลมเย็นเยียบที่พุ่งสวนขึ้นมาทำให้ผมขนลุกชัน มันคือกลิ่นของฟอร์มาลีนผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ เราก้าวลงบันไดเหล็กที่สั่นคลอนไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง แสงไฟจากไฟฉายเผยให้เห็นภาพที่ทำให้ผมต้องชะงักฝีเท้า บนผนังรอบด้านเต็มไปด้วยรูปถ่ายของเหยื่อที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดง และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ ‘รูปถ่ายของผม’ ที่ถูกแปะไว้ตรงกลางรายล้อมด้วยแผนผังการเดินทางของผมตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา “เขารู้ว่าเราจะมา” เรนิตาพึมพำ มือของเธอสั่นเล็กน้อยเป็นครั้งแรกตั้งแต่เราร่วมงานกันมา ผมก้าวไปที่โต๊ะทำงานตัวกลาง บนนั้นมีสมุดบันทึกที่เปิดค้างไว้ ผมหยิบขึ้นมาอ่าน ลายมือที่บรรจงเขียนอย่างใจเย็นทำให้น้ำเลือดในกายผมแทบจะแข็งตัว *‘ยินดีด้วย ร้อยตำรวจเอกธันวา คุณมาถึงที่นี่ได้เร็วกว่าที่ผมคาดไว้สองนาทีเศษๆ แต่คุณยังขาดจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญไปชิ้นหนึ่ง... ชิ้นที่จะบอกว่า ทำไมผมถึงเลือกคุณให้เป็นพระเอกในเกมนี้’* เสียงคลิกเบาๆ ดังมาจากมุมมืดของห้องใต้ดินนั้น เสียงนั้นคุ้นเคย เสียงที่กลไกเหล็กกระทบกันในลักษณะที่ผมรู้จักดี เสียงของปืนที่ถูกขึ้นลำ “คุณไม่ได้มาคนเดียวใช่ไหมครับ มิสเตอร์เอ็กซ์?” ผมถามโดยไม่หันกลับไป แต่สายตาสังเกตเห็นเงาสะท้อนในกระจกบานแตกที่มุมห้อง เงาสีดำสนิทที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น “ผมไม่เคยมาคนเดียวหรอกครับ ธันวา” เสียงแหบพร่าและเย็นเยียบดังมาจากเงามืดข้างหลังเรา “ผมมาพร้อมกับอดีตของคุณ... และคำตอบที่คุณตามหามาตลอดชีวิต” เขาก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟฉายส่องกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งของชายปริศนา แต่สิ่งที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจไม่ใช่ใบหน้าของเขา กลับเป็นสิ่งที่เขาถืออยู่ในมือซ้าย... มันคือจี้ห้อยคอสีเงินรูปดาวห้าแฉกที่ผมจำได้แม่นยำว่าเป็นของน้องสาวผม “วางปืนลงซะ ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่ได้ออกจากที่นี่ทั้งคู่” เขากดปุ่มรีโมทในมือขวา ทันใดนั้น ระบบไฟฟ้าในห้องใต้ดินทั้งหมดก็ทำงานขึ้นมา ไฟสปอร์ตไลท์นับสิบดวงสว่างวาบเผยให้เห็นประตูกรงเหล็กเบื้องหลังเขา ซึ่งภายในนั้นไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่ผมคิด... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เงามืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ